آیا اولاپاریب و ترملیموماب در سرطان تخمدان عودکرده با جهش BRCA مؤثر بودند؟
در این مقاله
در مطالعهٔ فاز I/II که مهارکنندهٔ PARP، اولاپاریب، را با آنتی‌بادی CTLA-4، ترملیموماب، در سرطان تخمدان عودکرده با جهش خط زایای BRCA1/2 ترکیب کرد، نرخ پاسخ 32,7% بود؛ اما مطالعه به هدف اصلی خود نرسید، میانهٔ بقای بدون پیشرفت بیماری 3,0 ماه باقی ماند و عوارض شایع بودند. مقالهٔ اصلی: Adams و همکاران، Nature Communications (2026).
- هدف اصلی محقق نشد: در 49 بیمار درمان‌شده، نرخ پاسخ عینی (ORR) برابر 32,7% بود (16/49؛ فاصلهٔ اطمینان 95% برابر 19,5–45,8). طراحی از پیش تعیین‌شده، دست‌کم 25 پاسخ در 50 بیمار را لازم می‌دانست.
- بقا: میانهٔ بقای بدون پیشرفت بیماری 3,0 ماه و میانهٔ بقای کلی 24,3 ماه بود. در شش بیمار (12,2%)، بیماری بیش از 12 ماه کنترل شد. مطالعه بازوی کنترل ندارد.
- ایمنی: سمیت جدیدی شناسایی نشد؛ اما در 57,1% بیماران، عوارض غیرخونی درجهٔ 3.–4. دیده شد و 34,7% ترملیموماب را قطع کردند. رویداد درجهٔ 5 (منجر به مرگ) گزارش نشد.
- نشانگر زیستی: بیان پایین VSTM5 یا IFIT1B در بافت آرشیوی با فایده ارتباط داشت. این تحلیل، یافته‌ای اکتشافی و پس از انجام مطالعه، مبتنی بر 30 بیمار است؛ برای استفادهٔ بالینی آماده نیست.
چرا این موضوع اهمیت دارد؟
پاسخ به درمان نخست در سرطان تخمدان اغلب خوب است، اما بخش قابل‌توجهی از بیماری‌ها عود می‌کنند و همان‌طور که مقاله نیز تأکید می‌کند، نرخ مرگ ناشی از سرطان همچنان بالاست. در زنان حامل جهش خط زایای BRCA، مهارکننده‌های PARP به یکی از پایه‌های اصلی درمان تبدیل شده‌اند؛ اما با افزایش مصرف، تعداد بیماران مقاوم به مهارکنندهٔ PARP نیز بیشتر می‌شود.
اگرچه مهارکننده‌های نقاط وارسی ایمنی (ایمنی‌درمانی) در برخی سرطان‌ها مانند ملانوما فایدهٔ طولانی‌مدت ایجاد کرده‌اند، نرخ پاسخ در سرطان تخمدان پایین است؛ بر اساس مقاله، نرخ پاسخ در مطالعات تک‌دارویی PD-1/PD-L1 حدود 15% است. پژوهشگران گزارش کرده بودند که در مدل‌های آزمایشگاهی سرطان تخمدان با کمبود Brca1، اولاپاریب همراه با مهار CTLA-4 بقای طولانی‌مدت ایجاد کرده، اما همان اثر با مهار PD-1/PD-L1 دیده نشده است. این مطالعه نخستین آزمون این فرضیه در انسان است.
آیا اولاپاریب و ترملیموماب با هم در سرطان تخمدان مؤثرند؟
خیر؛ ترکیب اولاپاریب و ترملیموماب فعلاً در مرحلهٔ پژوهش است. در مطالعهٔ فاز I/II، نرخ پاسخ 32,7% بود، اما به نرخ پاسخ هدف‌گذاری‌شده نرسید؛ میانهٔ بقای بدون پیشرفت بیماری 3,0 ماه باقی ماند. در برخی بیماران کنترل طولانی‌مدت حاصل شد، اما عوارض شایع و جدی بودند. بنابراین باید تنها در چارچوب مطالعهٔ بالینی ارزیابی شود.
مطالعه چگونه طراحی شد و چه کسانی شرکت کردند؟
مطالعه (NCT02571725)، یک مطالعهٔ تک‌بازویی و بازِ فاز I/II است که در پنج مرکز در ایالات متحدهٔ آمریکا انجام شد. در بخش فاز I، ایمنی و دوز تعیین شدند؛ در بخش فاز II، ORR به‌عنوان نقطهٔ پایانی اصلی ارزیابی شد. طراحی آماری، مدل دومرحله‌ای سیمون بود که فرض نرخ پاسخ واقعی 40% را در برابر 55% می‌آزمود.
| درمان | اولاپاریب 300 mg خوراکی، روزی 2 بار + ترملیموماب 10 mg/kg وریدی |
| معیارهای ورود | سرطان اپی‌تلیال عودکردهٔ تخمدان، لولهٔ رحمی یا سرطان اولیهٔ صفاق؛ جهش تأییدشدهٔ خط زایای BRCA1/2؛ دست‌کم یک درمان حاوی پلاتین؛ بیماری قابل‌اندازه‌گیری؛ ECOG 0–2. دریافت‌کنندگان قبلی آنتی‌بادی CTLA-4 و افراد دارای بیماری خودایمنی کنار گذاشته شدند. |
| تعداد بیماران | 50 بیمار ثبت شدند و 49 نفر دست‌کم یک دوز درمان دریافت کردند |
| مشخصات بیماران | میانهٔ سن 56؛ 96% دارای بافت‌شناسی سروزی با درجهٔ بالا؛ 72% دارای BRCA1 و 28% دارای BRCA2؛ 62% قبلاً سه رژیم یا بیشتر دریافت کرده بودند؛ 60% قبلاً مهارکنندهٔ PARP مصرف کرده بودند |
| تأمین مالی | مطالعه توسط AstraZeneca تأمین مالی شد |
شکل 1 · جریان بیماران و مخرج‌ها
مخرج نرخ پاسخ و نرخ کنترل بیماری متفاوت است
چرا برنامهٔ درمان تغییر کرد؟
پروتکل در ابتدا ترملیموماب را هر 4 هفته یک بار، در مجموع 6 دوز، پیش‌بینی می‌کرد. در بررسی ایمنی داده‌ها در 2018، در چهار نفر از 14 بیمار نخست، در دوره‌های 5 و 6، سمیت دیررس مرتبط با ایمنی درجهٔ 3 دیده شد. پس از آن، پروتکل به 4 دوز هر 4 هفته یک بار و سپس تجویز هر 12 هفته یک بار تغییر یافت؛ نویسندگان گزارش می‌کنند که این تغییر، عوارض مرتبط با ایمنی را در بیماران بعدی محدود کرده است.
شکل 2 · برنامهٔ درمان
شیوهٔ تجویز اولاپاریب و ترملیموماب
نتایج مطالعه چیست؟
| نقطهٔ پایانی | نتیجه | یادداشت |
|---|---|---|
| نرخ پاسخ عینی (اصلی) | 32,7% (فاصلهٔ اطمینان 95% برابر 19,5–45,8) | 16/49 بیمار؛ 4 پاسخ کامل و 12 پاسخ جزئی |
| پاسخ در بیماران تصویربرداری‌شده | %36,4 | 44 بیمار قابل‌ارزیابی؛ میانگین مدت پاسخ 10,5 ماه |
| نرخ کنترل بیماری | 47,7% (فاصلهٔ اطمینان 95% برابر 33,0–62,5) | 21/44 بیمار (پاسخ کامل، جزئی یا بیماری پایدار به مدت دست‌کم 12 هفته) |
| میانهٔ بقای بدون پیشرفت بیماری | 3,0 ماه (2,7–5,9) | میانگین مدت پیگیری 25 ماه |
| میانهٔ بقای کلی | 24,3 ماه (14,9–30,4) | به دلیل نبود بازوی کنترل، تفسیر آن محدود است |
| بقای بدون پیشرفت بیماری ≥12 ماه | 6 بیمار (12,2%) | دو بیمار (4,1%) در ماه 24 بدون پیشرفت بیماری پیگیری می‌شدند |
بر اساس معیار از پیش تعیین‌شده، برای عبور از مرحلهٔ نخست، فایده در 12 نفر از 30 بیمار لازم بود و چون این آستانه تأمین شد، مطالعه به 50 بیمار گسترش یافت. اما در تحلیل نهایی، دست‌کم 25 پاسخ در 50 بیمار انتظار می‌رفت؛ 16 پاسخ به‌طور آشکار پایین‌تر از این آستانه بود. نویسندگان نیز صریحاً بیان می‌کنند که مطالعه به هدف اصلی اثربخشی نرسیده است.
نکتهٔ قابل‌توجه، امکان طولانی بودن پاسخ‌ها در برخی بیماران است: پاسخ در ده بیمار با تصویربرداری دوم تأیید شد و چهار بیمار با وجود مشاهدهٔ پیشرفت در تصویربرداری، به دلیل تشخیص فایده توسط پزشک، درمان را ادامه دادند.
آیا نتایج در بیمارانی که قبلاً مهارکنندهٔ PARP دریافت کرده بودند، متفاوت بود؟
60% بیماران پیش از ورود به مطالعه، مهارکنندهٔ PARP مصرف کرده بودند. بقای بدون پیشرفت بیماری در این زیرگروه به‌طور آشکار کوتاه‌تر بود (2,6 ماه، در برابر 8,0 ماه در افراد فاقد درمان قبلی با مهارکنندهٔ PARP؛ p<0,001)؛ تفاوت بقای کلی از آستانهٔ آماری عبور نکرد (20,1 و 27,5 ماه؛ p=0,053). بااین‌حال، در حدود یک‌چهارم بیماران دارای درمان قبلی با مهارکنندهٔ PARP (24%)، کنترل بیماری حاصل شد. این یافته در گروهی که از اولاپاریب به‌تنهایی انتظار نمی‌رفت، قابل‌توجه دانسته شده است؛ اما به دلیل نبود بازوی مقایسه، این مطالعه نمی‌تواند مشخص کند که فایدهٔ ترکیب به دلیل ترملیموماب بوده یا ناشی از انتخاب بیماران است.
از سوی دیگر، در 21,1% بیماران فاقد درمان قبلی با مهارکنندهٔ PARP، بیماری در حین درمان با اولاپاریب و ترملیموماب پیشرفت کرد. این نشان می‌دهد وضعیت BRCA به‌تنهایی پاسخ را پیش‌بینی نمی‌کند و برای انتخاب بیمار، نشانگرهای زیستی تکمیلی لازم‌اند.
شایع‌ترین عوارض طی درمان چیست؟
در تمام بیماران، عارضهٔ بروزکرده با درمان دیده شد. رویدادهای خونی (کاهش مقادیر خونی) عمدتاً به اولاپاریب و بیشتر رویدادهای دیگر، به‌عنوان عوارض ممکن یا محتمل مرتبط با ایمنی، به ترملیموماب نسبت داده شدند. علائم دستگاه گوارش شایع‌ترین گروه بودند (95,9%)؛ نرخ رویدادهای درجهٔ 3 و بالاتر در این گروه 32,7% است.
- رویدادهای درجهٔ 4: التهاب هیپوفیز، نارسایی آدرنال همراه با اختلال شدید الکترولیتی، پنومونی نیازمند لوله‌گذاری، سپسیس، افزایش قند خون و افزایش آمیلاز، هریک در یک بیمار گزارش شدند.
- قطع درمان: 17 بیمار (34,7%) به دلیل عوارض مرتبط با ایمنی، ترملیموماب را قطع کردند؛ 8 نفر از آن‌ها درمان را با اولاپاریب به‌تنهایی ادامه دادند.
- بروز دیررس: عوارض مرتبط با ایمنی ممکن است در دوره‌های بعدی درمان ایجاد شوند؛ بنابراین پیگیری طولانی‌مدت لازم است.
علائم هشدار عمومی رویدادهای مرتبط با ایمنی، مواردی هستند که بیمار دریافت‌کنندهٔ درمان باید بی‌درنگ به تیم انکولوژی خود اطلاع دهد:
- اسهال و درد شکم: به‌ویژه مدفوع خونی یا افزایش دفعات به میزان چند بار در روز
- تب و علائم عفونت: لرز، سرفه، تنگی نفس
- ضعف شدید: سرگیجه، فشار خون پایین، میل به نمک
- سردرد شدید: اگر با تغییر بینایی همراه باشد، باید درگیری هیپوفیز را در نظر گرفت
- تهوع و استفراغ مداوم: ناتوانی در مصرف مایعات، کاهش ادرار
- تشنگی شدید و تکرر ادرار: ممکن است علامت افزایش قند خون باشد
VSTM5 و IFIT1B چیستند و چرا برجسته شدند؟
در مطالعه، توالی‌یابی RNA در 30 بیمار با استفاده از بافت‌های توموری آرشیوی (گرفته‌شده 15–154 ماه پیش از نخستین جراحی) انجام شد. هیچ‌یک از نشانگرهای شناخته‌شدهٔ ایمنی‌درمانی، مانند تعداد سلول‌های ایمنی (CD4 و CD8 TIL)، بار جهشی تومور، بیان PD-L1 و بار نئوآنتی‌ژن، با فایدهٔ بالینی ارتباط نداشتند. در مقابل، دو ژن برجسته شدند: IFIT1B از ژن‌های پاسخ به اینترفرون و VSTM5 که عملکرد آن هنوز کاملاً شناخته نشده است.
| نشانگر | ارتباط با فایدهٔ بالینی | بقای بدون پیشرفت بیماری | بقای کلی |
|---|---|---|---|
| VSTM5 (بیان پایین) | AUC 0,84؛ حساسیت 93,3% | 8,1 و 2,6 ماه؛ p<0,001 | 25,8 و 11,7 ماه؛ p=0,023 |
| IFIT1B (بیان پایین) | AUC 0,842؛ ویژگی 86,7% | 11,3 و 2,7 ماه؛ p=0,029 | 30,4 و 13,3 ماه؛ p=0,261 (معنادار نیست) |
| CD8/CD4 TIL، TMB، PD-L1، نئوآنتی‌ژن | ارتباط معنادار وجود ندارد | تفاوت معنادار وجود ندارد | تنها CD8 TIL با بقای کلی ارتباط دارد |
شکل 3 · جایگاه یافتهٔ نشانگر زیستی
در کجای مسیر تحلیل بافت آرشیوی تا کاربرد بالینی قرار داریم
نویسندگان تفسیر می‌کنند که بیان پایین IFIT ممکن است بازتاب تومورهایی باشد که پیام‌رسانی مزمن اینترفرون ندارند و بنابراین به تغییرات ایمنی تحریک‌شده با درمان پاسخ‌پذیر باقی می‌مانند. این یک فرضیه است. در یک مجموعهٔ دادهٔ مستقل سرطان تخمدان (TCGA، 299 بیمار)، این دو ژن به‌طور کلی بقا را در بیماران درمان‌نشده پیش‌بینی نکردند؛ تنها برای IFIT1B در زیرگروه کوچک دارای جهش BRCA (16 بیمار)، تفاوت بقای بدون پیشرفت بیماری دیده شد. برای VSTM5 در TCGA ارتباطی شناسایی نشد.
این نتایج چگونه با سایر مطالعات درمان ایمنی مقایسه می‌شوند؟
نویسندگان در بخش بحث مقاله، نتایج خود را با رژیم‌های مبتنی بر ایمنی در سرطان تخمدان مقایسه می‌کنند. در نمودار زیر، این اعداد همان‌گونه که نویسندگان نقل کرده‌اند، ارائه شده‌اند؛ هنگام تهیهٔ این مقاله، مطالعات اصلی جداگانه بررسی نشده‌اند.
شواهد فعلی و وضعیت تأیید
مصرف هم‌زمان اولاپاریب و ترملیموماب در سرطان تخمدان از هیچ نهاد تنظیم‌گری تأیید نگرفته است؛ ترکیب تنها در چارچوب پژوهش قرار دارد. تأییدهای مستقل داروها به شرح زیر است:
| دارو | تأیید FDA (آمریکا) | محدوده |
|---|---|---|
| اولاپاریب | اوت 2017 | درمان نگهدارنده در سرطان تخمدان عودکرده و حساس به پلاتین |
| اولاپاریب | 19 دسامبر 2018 | نگهدارنده در خط اول: سرطان تخمدان پیشرفته با جهش BRCA |
| اولاپاریب + بواسیزوماب | مه 2020 | نگهدارنده در خط اول: سرطان تخمدان پیشرفتهٔ HRD مثبت |
| ترملیموماب + دوروالوماب | اکتبر و نوامبر 2022 | سرطان کبد غیرجراحی و سرطان ریهٔ غیرسلول‌کوچک؛ اندیکاسیون سرطان تخمدان ندارد |
مقاله به‌عنوان تحولی اخیر در حوزهٔ درمان ایمنی سرطان تخمدان بیان می‌کند که آنتی‌بادی PD-1، پمبرولیزوماب، همراه با پاکلیتاکسل و بواسیزوماب در بیماری مقاوم به پلاتین، تأیید جدید FDA گرفته است. برای خلاصه‌های سالانهٔ تأییدها و پیشرفت‌ها، می‌توان به گزارش پیشرفت سرطان AACR نیز مراجعه کرد.
- وضعیت ترکیب: ترکیب اولاپاریب و ترملیموماب برای سرطان تخمدان در سطح پژوهش است؛ به‌عنوان درمان استاندارد اجرا نمی‌شود و تنها در چارچوب مطالعهٔ بالینی قابل‌طرح است.
- مجوز و بازپرداخت: محدودهٔ مجوز اولاپاریب از TİTCK و شرایط بازپرداخت SGK/SUT و وضعیت ترملیموماب در ترکیه، هنگام تهیهٔ این مقاله از منابع رسمی تأیید نشد؛ بنابراین جزئیات ارائه نشده است.
- اطلاعات به‌روز: هنگام برنامه‌ریزی درمان، تأیید با SUT فعلی و داروخانهٔ بیمارستان لازم است. برای دید کلی، می‌توان از صفحات نقشهٔ دسترسی داروهای جدید سرطان تأییدشدهٔ FDA در ترکیه و قیمت داروهای انکولوژی استفاده کرد.
پرسش‌های متداول
- آیا اولاپاریب و ترملیموماب درمان استاندارد سرطان تخمدان هستند؟
- خیر. ترکیب تنها در مطالعهٔ فاز I/II آزمایش شده است؛ چون مطالعه به هدف اصلی اثربخشی نرسید، درمان استاندارد نیست.
- چرا ترملیموماب قطع شد و چه عوارضی دیده شد؟
- در 34,7% بیماران، ترملیموماب به دلیل عوارض مرتبط با ایمنی متوقف شد. شایع‌ترین علائم، مربوط به دستگاه گوارش (اسهال، کولیت، تهوع) بودند؛ التهاب هیپوفیز و نارسایی آدرنال به‌ندرت گزارش شدند.
- آیا ترکیب در بیماری که قبلاً مهارکنندهٔ PARP مصرف کرده، مؤثر است؟
- در این گروه، بقای بدون پیشرفت بیماری کوتاه بود (2,6 ماه)، اما در حدود یک‌چهارم، کنترل بیماری حاصل شد. فایدهٔ ترکیب در این بیماران قطعی نیست و باید تأیید شود.
- آیا می‌توان آزمایش VSTM5 یا IFIT1B انجام داد؟
- خیر؛ این نشانگرها در تحلیل اکتشافی 30 بیمار یافت شده‌اند و به‌طور مستقل تأیید نشده‌اند. در تصمیم‌گیری درمان استفاده نمی‌شوند.
واژه‌نامه
- مهارکنندهٔ PARP
- گروهی از داروها که آنزیم PARP، دخیل در ترمیم DNA، را مهار می‌کنند؛ اولاپاریب در این گروه است و به‌ویژه در تومورهای دارای جهش BRCA مؤثر است.
- CTLA-4 (ترملیموماب)
- یک نقطهٔ وارسی است که فعال‌سازی سلول‌های T را محدود می‌کند؛ ترملیموماب آنتی‌بادی‌ای است که این نقطه را مهار می‌کند.
- جهش خط زایای BRCA
- تغییر ژن BRCA1 یا BRCA2 که از بدو تولد وجود دارد و در تمام سلول‌ها یافت می‌شود.
- نرخ پاسخ عینی (ORR)
- نسبت بیمارانی که اندازهٔ تومور در آن‌ها بیش از آستانه‌ای مشخص کاهش یافته است (پاسخ کامل یا جزئی).
- بقای بدون پیشرفت بیماری (PFS)
- مدت زمان از آغاز درمان تا پیشرفت بیماری یا مرگ.
- نشانگر زیستی
- شاخص قابل‌اندازه‌گیری که می‌تواند به پیش‌بینی پاسخ به درمان یا سیر بیماری کمک کند.
- طراحی دومرحله‌ای سیمون
- طراحی آماری فاز II که اگر در مرحلهٔ نخست فایدهٔ کافی دیده نشود، امکان توقف زودهنگام مطالعه را فراهم می‌کند.
دیدگاه آکادمی DROZDOGAN
نقطهٔ پایانی اصلی منفی است، اما مطالعه‌ای آموزنده برای درمان ایمنی مبتنی بر نشانگر زیستی در سرطان تخمدان است.
⚡ چرا اهمیت دارد
اثربخشی ایمنی‌درمانی در سرطان تخمدان محدود است و تعداد بیماران مقاوم به مهارکنندهٔ PARP افزایش می‌یابد. ترکیبی که در آزمایشگاه امیدبخش به نظر می‌رسید، در انسان آزموده شد و به سطح پاسخ مورد انتظار نرسید؛ این امر ارزش علمی نتایج منفی را نشان می‌دهد.
✅ نقاط قوت
طراحی آماری از پیش تعیین‌شده، گروه بیمارانی با درمان‌های قبلی فراوان و نزدیک به شرایط واقعی، گزارش تفصیلی ایمنی و تطبیق پروتکل با داده‌های سمیت، قابلیت اعتماد مطالعه را افزایش می‌دهند.
⚠️ محدودیت‌ها
در مطالعهٔ تک‌بازویی، بازوی کنترل وجود ندارد؛ بقای بدون پیشرفت بیماری 3,0 ماهه را نمی‌توان با اولاپاریب به‌تنهایی مقایسه کرد. تحلیل‌های نشانگر زیستی پس از انجام مطالعه و مبتنی بر 30 بیمار هستند و آستانه‌ها به‌گونه‌ای انتخاب شده‌اند که در همان بیماران بهترین تفکیک را ایجاد کنند؛ این وضعیت ممکن است اثر را بیش از واقع نشان دهد. مطالعه با حمایت شرکت دارویی انجام شده و در مقاله، برخی ناسازگاری‌ها میان چکیده و متن اصلی وجود دارد.
🩺 در عمل
این نتایج انتخاب درمان را تغییر نمی‌دهند. در بیمار دارای جهش خط زایای BRCA، گزینه‌های استاندارد حاوی مهارکنندهٔ PARP باید با تیم انکولوژی ارزیابی شوند؛ ترکیب اولاپاریب و ترملیموماب تنها در چارچوب مطالعهٔ بالینی قابل‌طرح است.
❓ پرسش‌های باز
آیا با مهارکننده‌های انتخابی‌تر PARP می‌توان سمیت را کاهش داد؟ آیا VSTM5 و IFIT1B در گروه‌های مستقل بیماران تأیید می‌شوند؟ آیا در زیرگروه مقاوم به مهارکنندهٔ PARP، ترملیموماب واقعاً سهمی در اثر درمان دارد؟
نتیجه: ترکیب به سطح پاسخ مورد انتظار نرسید و بار عوارض بالا بود؛ اما مشاهدهٔ کنترل طولانی‌مدت در برخی بیماران منتخب، در صورت تأیید، ایدهٔ انتخاب بیمار بر اساس نشانگر زیستی را زنده نگه می‌دارد.
- این مقاله در اکتبر 2026 تهیه شده است.
- داده‌ها بر متن اصلی مقالهٔ منتشرشده به‌صورت آنلاین زودهنگام در Nature Communications تکیه دارند؛ مواد تکمیلی (Supplementary) بررسی نشده‌اند.
- چون مطالعه تک‌بازویی است، اعداد بقا را می‌توان تنها درون همان مطالعه تفسیر کرد، نه در مقایسه با بازوی کنترل؛ مقایسه‌های میان مطالعات در نمودارها غیرمستقیم‌اند. سایر نتایج درمان ایمنی در سرطان تخمدان از بخش بحث مقاله نقل شده‌اند و مطالعات اصلی به‌طور مستقل تأیید نشده‌اند.
- تحلیل‌های VSTM5 و IFIT1B، اکتشافی و پس از انجام مطالعه هستند. در چکیدهٔ مقاله برای هر دو نشانگر p<0,001 نوشته شده است؛ در متن اصلی، این مقدار برای VSTM5 برابر p<0,001 و برای IFIT1B برابر p=0,029 است و در این مقاله، مقادیر متن اصلی استفاده شده‌اند.
- نرخ پاسخ بر اساس 49 بیمار درمان‌شده و نرخ کنترل بیماری بر اساس 44 بیمار ارزیابی‌شده با تصویربرداری محاسبه شده است. چون تاریخ پایان دورهٔ ثبت بیماران در بخش‌های مختلف مقاله متفاوت ذکر شده، در این مقاله بیان نشده است.
- مطالعه توسط AstraZeneca تأمین مالی شده است؛ بخشی از نویسندگان، ارتباط با شرکت را اعلام کرده‌اند.
- تاریخ‌های تأیید FDA از FDA و منابع مطبوعاتی گردآوری شده‌اند. اطلاعات مجوز TİTCK و بازپرداخت SGK برای اولاپاریب و ترملیموماب تأیید نشده است.
- نمودارها از گزاره‌های تأییدشدهٔ متن استخراج شده‌اند؛ دادهٔ جدیدی ندارند. دیدگاه آکادمی متعلق به ماست.
منابع
- Adams SF, Gimotty PA, Rutledge TL, و همکاران. Olaparib plus tremelimumab in women with recurrent ovarian cancer and a germline BRCA1 or BRCA2 mutation: a phase I/II study. Nat Commun. 2026. doi:10.1038/s41467-026-78395-y
- ClinicalTrials.gov. NCT02571725: Olaparib and tremelimumab in germline BRCA-mutated recurrent ovarian cancer. clinicaltrials.gov/study/NCT02571725
- ASCO Post. FDA، اولاپاریب نگهدارنده را در سرطان تخمدان پیشرفته با جهش BRCA تأیید کرد. ascopost.com/News/59591
- U.S. Food and Drug Administration. FDA approves tremelimumab in combination with durvalumab for unresectable hepatocellular carcinoma. fda.gov
- U.S. Food and Drug Administration. Oncology (Cancer) / Hematologic Malignancies Approval Notifications. fda.gov
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
