آیا خارش واژن در زنان می‌تواند نشانهٔ HPV باشد؟

خارش واژن در زنان مشکلی شایع است که می‌تواند علت‌های گوناگونی، از عفونت تا حساسیت، داشته باشد. این وضعیت علاوه بر ناراحتی جسمی، ممکن است به دلیل نگرانی از نشانه‌بودن برای یک بیماری جدی، آشفتگی روانی نیز ایجاد کند. به‌ویژه نگرانی دربارهٔ عفونت‌های آمیزشی مانند ویروس پاپیلومای انسانی (HPV)، اغلب در ذهن زنانی که خارش واژن دارند مطرح می‌شود. «آیا خارش واژن در زنان می‌تواند نشانهٔ HPV باشد؟» از مهم‌ترین پرسش‌های ناشی از این نگرانی‌هاست.

HPV به‌اختصار چیست؟ HPV (ویروس پاپیلومای انسانی)، یکی از شایع‌ترین عوامل عفونت‌های منتقل‌شونده از راه رابطهٔ جنسی است. این ویروس بیش از 200 زیرنوع دارد که حدود 40 مورد آن ناحیهٔ تناسلی را آلوده می‌کنند؛ بعضی از انواع آن کم‌خطر هستند و می‌توانند زگیل تناسلی ایجاد کنند، در حالی که بعضی انواع پرخطر ممکن است مشکلات جدی‌ای مانند سرطان دهانهٔ رحم (سرویکس)، سرطان فرج و واژن، آلت تناسلی و مقعد ایجاد کنند. HPV آن‌قدر شایع است که حدود 80-90% جمعیت در طول زندگی دست‌کم یک بار به آن مبتلا می‌شوند. خبر خوب این است که بخش بزرگی از این عفونت‌ها با کمک دستگاه ایمنی بدن، بدون ایجاد علامت، ظرف 1-2 سال پاک می‌شوند. اما در بعضی افراد، عفونت HPV ممکن است سال‌ها بدون علامت خاموش بماند یا زگیل‌های تناسلی و علائم مشابه ایجاد کند. ازاین‌رو، شناسایی HPV فقط بر اساس علائم همیشه ممکن نیست؛ معاینه‌های منظم (پاپ‌اسمیر و آزمایش HPV) برای تشخیص زودهنگام مهم‌اند.

علل شایع خارش واژن

خارش واژن ممکن است به‌تنهایی رخ دهد، اما اغلب نشانهٔ وضعیت زمینه‌ای دیگری است. عوامل مختلفی این علامت آزاردهنده را ایجاد می‌کنند. شایع‌ترین علل خارش واژن عبارت‌اند از:

• عفونت‌های قارچی (کاندیدیازیس): قارچ Candida با رشد بیش از حد در واژن، این عفونت را ایجاد می‌کند. خارش شدید، قرمزی واژن و فرج، سوزش و ترشح سفید، بی‌بو و پنیری‌شکل از ویژگی‌های معمول آن است. به‌ویژه مصرف آنتی‌بیوتیک، بارداری یا دیابت می‌توانند عفونت قارچی را تحریک کنند.

• واژینوز باکتریایی: با برهم‌خوردن تعادل طبیعی باکتری‌های واژن ایجاد می‌شود. معمولاً همراه با خارش خفیف، ترشح رقیق خاکستری‌وسفید و بدبویی ایجاد می‌کند که بوی ماهی می‌دهد.

• عفونت‌های انگلی و تک‌یاخته‌ای: Trichomonas vaginalis و انگل‌های مشابه می‌توانند واژینیت همراه با ترشح زردوسبز، کف‌آلود و بدبو، سوزش و خارش ایجاد کنند. همچنین در ناحیهٔ تناسلی، گال (scabies) یا آلودگی به کرمک نیز ممکن است خارش ایجاد کند.

• عفونت‌های آمیزشی: بیماری‌های منتقل‌شونده از راه رابطهٔ جنسی مانند کلامیدیا، سوزاک (گونوره)، هرپس (HSV) و HPV نیز با درگیرکردن بافت‌های واژن و فرج می‌توانند خارش ایجاد کنند. برای مثال، هرپس تناسلی در ابتدا با گزگز و خارش ناحیه شروع می‌شود و سپس تاول‌های دردناک پر از مایع (زخم‌ها) پدید می‌آیند. در عفونت HPV، نوع علامت‌دار آن یعنی زگیل‌های تناسلی می‌تواند باعث تحریک و خارش پوست شود (در ادامه به جزئیات می‌پردازیم).

• بیماری‌های پوستی و حساسیت‌ها: واژن و به‌ویژه پوست ناحیهٔ تناسلی خارجی (فرج) ممکن است تحت تأثیر بیماری‌های پوستی مانند اگزما، لیکن پلان و لیکن اسکلروزوس قرار گیرند. این وضعیت‌ها خارش مزمن و تغییرات پوستی ایجاد می‌کنند. همچنین در واکنش به محصولاتی مانند نوار بهداشتی، تامپون، صابون معطر، دوش واژینال، روان‌کننده و کاندوم لاتکس، درماتیت تماسی (تحریک آلرژیک) ایجاد می‌شود که از علل شایع خارش است.

• تغییرات هورمونی: به‌ویژه در دورهٔ یائسگی ، کاهش سطح هورمون استروژن ممکن است باعث ایجاد خشکی واژن شود. خشکی با نازک‌کردن بافت واژن (آتروفی واژن) و برهم‌زدن تعادل pH می‌تواند خارش و سوزش ایجاد کند. به همین ترتیب، نوسان‌های هورمونی بارداری یا پیش از قاعدگی در بعضی زنان سبب خارش موقت واژن می‌شوند.

• علل دیگر (نادر): در خارش طولانی‌مدت فرج و واژن که به درمان مقاوم است، وضعیت‌های نادری مانند نئوپلازی داخل‌اپیتلیالی فرج (VIN) یا سرطان فرج نیز باید در تشخیص افتراقی در نظر گرفته شوند. خوشبختانه این‌ها سهم بسیار کمی از علل خارش دارند، اما شکایت خارش مزمن، به‌ویژه در زنان دارای عامل خطر یا پس از یائسگی، باید جدی گرفته شود.

همان‌طور که از علل بالا پیداست، خارش واژن می‌تواند از عواملی چنان متنوع ناشی شود که نتوان آن را به یک علت واحد نسبت داد . در جدول زیر، وضعیت‌های شایع ایجادکنندهٔ خارش واژن و علائم معمول آن‌ها خلاصه شده‌اند:

جدول بالا نشان می‌دهد خارش در وضعیت‌های مختلف با چه علائم راهنمای دیگری همراه می‌شود. برای مثال، خارش شدید با ترشح سفید شبیه شیر بریده، عفونت قارچی را محتمل‌تر می‌کند، در حالی که برجستگی‌های گل‌کلمی همراه با خارش ممکن است زگیل تناسلی ناشی از HPV را مطرح کنند. با این حال، این علائم همیشه تا این حد معمول نیستند و گاهی چند عفونت هم‌زمان وجود دارند. برای تشخیص قطعی، مراجعه به پزشک ضروری است، زیرا درمان باید بر اساس علت برنامه‌ریزی شود.

علائم عفونت HPV در زنان

عفونت HPV در زنان ممکن است شکل‌های بالینی بسیار متفاوتی ایجاد کند. اغلب هیچ علامتی ندارد و فرد فقط با آزمایش غربالگری از ابتلای خود آگاه می‌شود. در موارد علامت‌دار، علائم بسته به نوع HPV و محل عفونت بروز می‌کنند. علائم اصلی عفونت HPV در زنان را می‌توان در دو گروه اصلی بررسی کرد:

• 1. علائم تناسلی خارجی (زگیل‌های تناسلی): انواع کم‌خطر HPV (برای مثال نوع 6 و 11)، در ناحیهٔ تناسلی باعث ایجاد زگیل (کندیلوم) می‌شوند. زگیل‌های تناسلی ضایعات برجستهٔ کوچکی به رنگ پوست یا قهوه‌ای‌اند که در فرج، ورودی واژن، پرینه و اطراف مقعد دیده می‌شوند. گاهی آن‌قدر کوچک‌اند که به‌سختی دیده می‌شوند و گاهی رشد می‌کنند و خوشه‌هایی شبیه گل‌کلم می‌سازند. زگیل‌های تناسلی معمولاً بدون دردند، اما ممکن است در محل خود خارش، سوزش خفیف یا ناراحتی ایجاد کنند. زگیل‌های بزرگ یا متعدد ممکن است هنگام رابطهٔ جنسی بر اثر اصطکاک خون‌ریزی کنند. زگیل از شایع‌ترین علائم عفونت HPV است؛ هر زن دارای HPV لزوماً زگیل ندارد، اما اگر زگیل وجود داشته باشد، نشانهٔ مهمی از ابتلای فرد به HPV است.

• 2. علائم دهانهٔ رحم (سرویکس) و دیگر نواحی تناسلی داخلی: انواع پرخطر HPV معمولاً با آلوده‌کردن دهانهٔ رحم ، می‌توانند تغییرات سلولی (دیسپلازی سرویکس) و ضایعاتی ایجاد کنند که طی سال‌ها سرطانی شوند. متأسفانه این روند در مراحل اولیه علامتی ندارد. یعنی زن نمی‌تواند تغییرات ناشی از HPV در دهانهٔ رحم را احساس کند؛ ازاین‌رو، غربالگری این وضعیت با آزمایش‌های معمول پاپ‌اسمیر اهمیتی حیاتی دارد. در ضایعات پیشرفته یا سرطان دهانهٔ رحم، گاهی علائم زیر بروز می‌کنند: پس از رابطهٔ جنسی، خون‌ریزی تماسی (خون‌ریزی به شکل لکه‌بینی)، خارج از دورهٔ قاعدگی، خون‌ریزی‌های نامنظم، ترشح بدبو و غیرعادی واژن و درد کشالهٔ ران. این علائم اختصاصی نیستند و در بسیاری از مشکلات زنان دیده می‌شوند؛ بنابراین در چنین مواردی حتماً باید معاینهٔ زنان انجام شود.

به‌طور خلاصه، بارزترین علامت عفونت HPV در زنان، در ناحیهٔ تناسلی خارجی ظاهر می‌شود و به شکل زگیل است. در غیر این صورت، HPV ممکن است سال‌ها بی‌علامت در بدن بماند یا تغییرات داخلی ایجاد کند که فقط در مرحله‌ای پیشرفته شناسایی شوند. خارش واژن، اگرچه به‌تنهایی نشانهٔ اختصاصی HPV نیست، می‌تواند در حضور زگیل‌های ناشی از HPV دیده شود. این نکته را دقیق‌تر بررسی کنیم:

ارتباط HPV و خارش واژن

خارش مداوم واژن یا ناحیهٔ تناسلی خارجی در بعضی موارد می‌تواند از عفونت HPV خبر دهد. به‌ویژه با شروع پیدایش زگیل‌های تناسلی ، حتی اگر هنوز بسیار کوچک یا دیده‌نشده باشند، تحریک پوستی ناشی از آن‌ها ممکن است خارش را به نخستین علامت تبدیل کند. متخصصان حتی بیان می‌کنند که خارش ناحیهٔ تناسلی خارجی گاهی ممکن است زودرس‌ترین و تنها نشانهٔ ویروس HPV و زگیل‌های ناشی از آن باشد. یعنی حتی اگر زن ترشح یا ضایعه‌ای نبیند، در صورت خارش مداوم و بی‌علتِ فرج، احتمال عفونت پنهان HPV وجود دارد.

اما نکتهٔ مهمی که باید به آن توجه کرد، این است که هر خارش واژن به معنای HPV نیست. همان‌طور که گفته شد، وضعیت‌های بسیاری، به‌ویژه عفونت قارچی، می‌توانند خارش تناسلی در زنان ایجاد کنند. برای مثال، بسیاری از زنان بر اساس تجربهٔ پیشین، خارش را ناشی از یک عفونت قارچی شایع تصور می‌کنند و می‌کوشند خوددرمانی کنند. برعکس، بعضی زنانِ دچار خارش فوراً بدترین احتمال را در نظر می‌گیرند و از HPV می‌ترسند. در واقع، از روی خارش به‌تنهایی به‌سختی می‌توان فهمید علت HPV است یا وضعیتی دیگر. خارش ممکن است به‌جز HPV، بر اثر هرپس تناسلی، عفونت تریکوموناس، اگزما یا حتی تحریک پوست ایجاد شده باشد.

بهترین راه رفع این ابهام، معاینه‌شدن زنِ دارای خارش مداوم واژن توسط متخصص زنان و زایمان است. پزشک هنگام معاینهٔ زنان، وجود ضایعهٔ شبیه زگیل در واژن و فرج را بررسی می‌کند و در صورت نیاز با نمونه‌برداری از ترشحات واژن، آزمایش عفونت قارچی یا باکتریایی انجام می‌دهد. اگر زگیل قابل‌مشاهده وجود نداشته باشد اما شک به HPV مطرح باشد، آزمایش پاپ‌اسمیر و برای HPV، آزمایش DNA ممکن است توصیه شوند. در نتیجه، **بله، خارش واژن نشانه‌ای از عفونت HPV می‌تواند باشد، اما به‌تنهایی تشخیص قطعی نمی‌دهد. خارش، به‌ویژه اگر با وجود درمان ادامه یابد یا همراه با ترشح غیرعادی، بو، سوزش، زخم و علائم دیگر باشد، نباید نادیده گرفته شود و باید به پزشک مراجعه کرد.

در صورت خارش واژن و شک به HPV چه باید کرد؟

اگر در ناحیهٔ واژن خارش مداوم دارید و نگرانید علت آن عفونتی جدی مانند HPV باشد، درست‌ترین گام ارزیابی پزشکی است. هنگام مراجعه به پزشک، مراحل زیر ممکن است طی شوند:

• شرح حال دقیق و معاینهٔ جسمی: پزشک ابتدا می‌پرسد شکایت شما از چه زمانی ادامه دارد و آیا مشکلات همراهی مانند ترشح یا درد وجود دارند. سپس با معاینهٔ زنان، واژن و ناحیهٔ تناسلی خارجی بررسی می‌شوند. در این معاینه تلاش می‌شود زگیل‌های تناسلی، نشانه‌های ترشح ناشی از عفونت قارچی یا علائم تحریک و حساسیت پوستی شناسایی شوند.

• آزمایش‌های آزمایشگاهی: بر اساس یافته‌های معاینه، ممکن است آزمایش‌های مختلف درخواست شوند. کشت ترشحات واژن یا بررسی میکروسکوپی می‌تواند برای جست‌وجوی عفونت‌هایی مانند قارچ، واژینوز باکتریایی یا تریکوموناس استفاده شود. پاپ‌اسمیر (آزمایش اسمیر) می‌تواند تغییرات سلولی دهانهٔ رحم را ارزیابی کند؛ نمونهٔ گرفته‌شده هنگام اسمیر ممکن است هم‌زمان برای آزمایش HPV DNA نیز به کار رود. آزمایش HPV DNA مادهٔ ژنتیکی ویروس را در سواب دهانهٔ رحم با حساسیت بالا شناسایی می‌کند و می‌تواند نوع HPV ایجادکنندهٔ عفونت را نشان دهد.

• تشخیص قطعی و درمان: بر اساس نتایج، برنامهٔ درمان تنظیم می‌شود. اگر عفونت قارچی شناسایی شود، با شیاف واژینال یا کرم ضدقارچ درمان می‌شود و خارش ظرف چند روز برطرف می‌شود. عفونت باکتریایی با آنتی‌بیوتیک مناسب درمان می‌شود. عفونت HPV اگر شناسایی شود، مسیر اقدام به وجود یا نبود ضایعه بستگی دارد. اگر زگیل تناسلی قابل‌مشاهده وجود داشته باشد، معمولاً با انجماد (کرایوتراپی)، سوزاندن (کوتر) یا لیزر، درمان موضعی می‌شود و از بین می‌رود. برای زگیل‌های کوچک و کم‌تعداد، کرم‌های ضدزگیلِ تجویزی پزشک مانند پودوفیلین و ایمیکویمود نیز ممکن است استفاده شوند. پس از ازبین‌رفتن زگیل‌ها با درمان، خارش در بیشتر بیماران نیز بهتر می‌شود. در افراد HPV مثبت که زگیل ندارند، بر اساس درجهٔ تغییرات دهانهٔ رحم ممکن است پیگیری نزدیک (اسمیر منظم) یا در صورت نیاز، اقدام‌های پیشرفته‌تر مانند کولپوسکوپی و بیوپسی انجام شود.

• اقدام‌های حمایتی: در حین درمان علت، می‌توان اقدام‌هایی برای کاهش ناراحتی ناشی از خارش انجام داد. پزشک شما ممکن است با کرم‌های حاوی کورتون یا آنتی‌هیستامین خارش پوست را کاهش دهد (اگر زگیل وجود نداشته باشد و پوست تحریک شده باشد). حمام زیر بغل (با آب ولرم) و تمیز و خشک نگه‌داشتن ناحیه نیز ممکن است به آرام‌شدن خارش کمک کنند. در دورهٔ خارش، در صورت امکان پرهیز از محرک‌هایی مانند صابون معطر و پد روزانه و پوشیدن لباس زیر نخی نیز ممکن است آرامش‌بخش باشد.

راه‌های پیشگیری از HPV و جلوگیری از خارش

با وجود شیوع زیاد عفونت HPV، با بعضی اقدام‌ها می‌توان خطر عفونت و مشکلات وابسته به آن را کاهش داد:

• واکسن HPV: مؤثرترین راه پیشگیری از HPV، واکسیناسیون است. واکسن‌های کنونی HPV از انواعی که بیشترین نقش را در سرطان دارند (مانند HPV 16 و 18) و انواع ایجادکنندهٔ زگیل تناسلی (HPV 6 و 11) محافظت می‌کنند. واکسیناسیون پیش از آغاز فعالیت جنسی (سن ایدئال 9-14 سال) بیشترین اثر محافظتی را دارد. با این حال، چون داده‌هایی از سودمندی تا سن 45 سال وجود دارد، بزرگسالان فعال از نظر جنسی نیز می‌توانند با مشورت پزشک برنامهٔ واکسیناسیون را انجام دهند. واکسن با پیشگیری گسترده از ضایعات پیش‌سرطانی و زگیل ناشی از HPV، به جلوگیری از خارش و دیگر مشکلات آینده کمک می‌کند.

• زندگی جنسی ایمن: استفاده از کاندوم خطر انتقال HPV و دیگر عفونت‌های آمیزشی را کاهش می‌دهد، اما محافظت کامل ایجاد نمی‌کند (زیرا HPV می‌تواند از تماس نواحی پوست تناسلی که کاندوم نمی‌پوشاند نیز منتقل شود). بنابراین انتخاب رابطهٔ تک‌همسری یا محدودکردن شمار شرکای جنسی هم به کاهش خطر انتقال کمک می‌کند. همیشه نمی‌توان دانست شریک جنسی HPV یا عفونت آمیزشی دیگری دارد یا نه؛ ازاین‌رو جدی‌گرفتن روش‌های پیشگیری مهم است.

• بهداشت و مراقبت: در پاکیزگی ناحیهٔ واژن باید از زیاده‌روی پرهیز کرد و بهداشت متعادل داشت. شستن روزانهٔ ناحیهٔ تناسلی فقط با آب و در صورت نیاز صابون مناسب پوست حساس کافی است. باید از دوش واژینال پرهیز کرد، چون ممکن است فلور طبیعی واژن را برهم بزند و زمینهٔ عفونت ایجاد کند. اقدام‌های ساده‌ای مانند تمیزکردن از جلو به عقب پس از توالت، پوشیدن لباس زیر نخی و راحت و عوض‌کردن به‌موقع مایو یا لباس زیر مرطوب، هم به پیشگیری از عفونت قارچی و باکتریایی و هم از تحریک پوست کمک می‌کنند.

• معاینه‌های منظم سلامت: حتی بدون هیچ شکایتی، توصیه می‌شود هر زنِ فعال از نظر جنسی در فاصله‌های منظم معاینهٔ زنان و پاپ‌اسمیر انجام دهد. به این ترتیب، آثار خاموش و پیش‌روندهٔ HPV را می‌توان زود شناسایی کرد و به‌موقع اقدام لازم انجام داد. پزشک بر اساس عوامل خطر شما ممکن است آزمایش HPV DNA را نیز به برنامهٔ غربالگری اضافه کند. تشخیص زودهنگام، هم در یافتن علت زمینه‌ای علائمی مانند خارش و هم در جلوگیری از پیامدهای جدی درازمدت نقشی کلیدی دارد.

یادتان باشد، خارش واژن علامتی است که نباید نادیده گرفته شود، اما فقط با تشخیص درست می‌توان فهمید وضعیتی نگران‌کننده وجود دارد یا نه. برای آسایش خود و سلامت باروری، به‌ویژه در خارش مکرر یا طولانی، بهترین کار مشورت با متخصص سلامت است. معاینه‌ای ساده و آزمایش‌های لازم در مراحل اولیه، امکان کنترل عفونت احتمالی HPV یا مشکلی دیگر را فراهم می‌کند.

پرسش‌های متداول

آیا عفونت HPV همیشه علامت دارد؟

خیر. 70-90% عفونت‌های HPV بدون ایجاد هیچ شکایتی پیش می‌روند و معمولاً ظرف 1-2 سال از بدن پاک می‌شوند. بنابراین بیشتر افراد از داشتن HPV آگاه نمی‌شوند. اگر علامتی بروز کند، شایع‌ترین آن زگیل تناسلی است. ازاین‌رو برای زنان فعال از نظر جنسی مهم است که حتی بی‌علامت، در معاینه‌های معمول غربالگری HPV انجام دهند.

آیا HPV خارش ایجاد می‌کند؟

بله، به‌طور غیرمستقیم ممکن است. زگیل‌های تناسلی ناشی از HPV، با تحریک سطح پوست در محل خود می‌توانند خارش، سوزش یا ناراحتی ایجاد کنند. خارش به‌ویژه وقتی زگیل‌ها هنوز کوچک‌اند یا در حال گسترش‌اند ممکن است محسوس باشد. اما هر عفونت HPV خارش ایجاد نمی‌کند؛ تا زمانی که زگیل ایجاد نشده باشد، معمولاً وجود HPV مشخص نمی‌شود.

زگیل‌های تناسلی (HPV) چه شکلی دارند و چگونه تشخیص داده می‌شوند؟

زگیل‌های تناسلی به شکل برجستگی‌های کوچک و نرم روی پوست یا مخاط ظاهر می‌شوند. رنگشان ممکن است همرنگ پوست، صورتی یا قهوه‌ای باشد. گاهی تکی و گاهی به‌صورت خوشه‌های شبیه گل‌کلم دیده می‌شوند. بیشتر اوقات درد ندارند، اما ممکن است خارش یا سوزش خفیف بدهند. ممکن است روی فرج، ورودی واژن، اطراف مقعد و حتی دهانهٔ رحم ایجاد شوند. وقتی این ضایعات قابل‌دیدن یا لمس، شک ایجاد کنند، برای تشخیص قطعی معاینهٔ پزشک و در صورت نیاز بیوپسی انجام می‌شود.

برای خارش واژن چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنم؟

اگر خارش واژن بیش از چند روز طول می‌کشد، خودبه‌خود برطرف نمی‌شود یا بارها بازمی‌گردد، باید به پزشک مراجعه کرد. به‌ویژه اگر خارش با علائم دیگری مانند ترشح بدبو، سوزش، درد، سوزش هنگام ادرار یا درد هنگام رابطهٔ جنسی همراه باشد، باید بی‌درنگ به متخصص زنان و زایمان مراجعه کرد. این یافته‌ها ممکن است نشانهٔ عفونت زمینه‌ای یا مشکلی دیگر باشند. ارزیابی زودهنگام و آغاز درمان مناسب، هم برای رفع ناراحتی و هم برای جلوگیری از مشکلات جدی احتمالی مهم است.

چگونه از عفونت HPV و زگیل‌های تناسلی پیشگیری کنم؟

مؤثرترین راه پیشگیری از عفونت HPV، دریافت واکسن HPV است. واکسن‌های HPV با ایجاد ایمنی در برابر شایع‌ترین انواع پرخطر و ایجادکنندهٔ زگیل، خطر عفونت را به‌طور چشمگیری کاهش می‌دهند. علاوه بر این، هنگام رابطهٔ جنسی، استفاده از کاندوم گرچه انتقال HPV را کاملاً متوقف نمی‌کند، آن را بسیار کاهش می‌دهد. تک‌همسری یا محدودکردن شمار شرکای جنسی هم به مدیریت خطر کمک می‌کند. رعایت بهداشت تناسلی و پرهیز از استفادهٔ مشترک حوله و لباس نیز برای پیشگیری از عفونت‌های عمومی مفید است. در نهایت، معاینه‌های منظم زنان و پاپ‌اسمیر امکان می‌دهند حتی عفونت‌های HPV که واکسن مانع آن‌ها نشده یا بی‌اطلاع کسب شده‌اند، زود شناسایی و مدیریت شوند.