روش تازهٔ شیمی‌درمانی: شیمی‌درمانی با نور

بسیاری داروهای شیمی‌درمانی سال‌ها شناخته و استفاده شده‌اند؛ مانند تاکسان‌های استخراج‌شده از سرخدار در اواخر دههٔ 1970. پاکلیتاکسل و دوستاکسل شناخته‌شده‌ترین اعضای پرکاربرد در سرطان‌های مختلف‌اند. روش تازهٔ نور نشان داده بدون افزایش عوارض می‌توان اثربخشی را تا 250 برابر کرد.

داروی کلاسیک با وجود اثر سرطان، مستقیم آن را هدف نمی‌گیرد و با اختلال عملکرد سلول طبیعی عارضه می‌دهد. به دلیل عارضه، دوز بالاتر و احتمالاً مؤثرتر ممکن نیست.

سالانه هزاران مطالعه برای مؤثرتر کردن داروی موجود انجام می‌شود. طبق مطالعهٔ شگفت‌انگیز Cell در 9 ژوئیه، اثر داروی مؤثر بر تقسیم سلول با نور قابل کنترل است.

تاکسان‌ها مهارکنندهٔ میکروتوبول‌اند. میکروتوبول مولکول پروتئینی اسکلت سلول است و هنگام تقسیم، اطلاعات ژنتیکی هر سلول را به سلول تازه می‌برد. تاکسان کار آن را مختل و تقسیم را مهار می‌کند، پس سرطان تکثیر نمی‌کند.

اثر اختصاصی مهارکنندهٔ میکروتوبول بر سرطان از موضوعات مهم اخیر شده است. نتیجهٔ پژوهش، این داروها را با، کنترل نوری، و روشی بسیار حساس قابل کنترل کرد.

روش تازه ظاهراً بر محدودیت دوز و اثربخشی ناکافی دلخواه مهارکنندهٔ میکروتوبول غلبه کرده است. پژوهشگران دریافتند به‌ویژه زیر، نور آبی، در بافت سرطان فعال‌تر می‌شوند بی‌آنکه سلول طبیعی مجاور متأثر شود. چه چیز زیر نور آبی آنها را مؤثرتر می‌کند؟

زیر نور آبی، اجزای دارو به نام، فوتواستاتین‌ها، تغییر می‌کنند. در طول موج متفاوت، فوتواستاتین میان شکل‌های ایزومری، -cis و، -trans جابه‌جا و فعالیت زیستی دارو، on=فعال، و، off=غیرفعال، می‌شود. مهارکنندهٔ میکروتوبول زیر نور آبی فعال‌ترین و در تاریکی غیرفعال‌ترین بود.

این روشن–خاموش شدن فوتواستاتین با دستگاه طیف‌سنجی UV-Vis نشان داده شد (تصویر خبر را ببینید).

در نتیجه،این کاربردهای هنوز بسیار نوپای، فوتوفارماکولوژی، امیدبخش‌اند، اما برای ورود بالینی باید پژوهش علمی پشتیبان باشند. کشف روزانهٔ تازه در سرطان نیز امید و هیجان ما را همواره زنده نگه می‌دارد.

کلیدواژه‌ها: شیمی‌درمانی نوری، تاکسان، پاکلیتاکسل، دوستاکسل، مهار میکروتوبول، عوارض شیمی‌درمانی، نور آبی، فوتواستاتین، فوتوفارماکولوژی