ეპიფიზი 1958 — პატარა ტვინის დიდი საქმეები
საუკუნეების განმავლობაში ეპიფიზის ფუნქცია საიდუმლოდ რჩებოდა. 1640 წელს ფრანგმა ფილოსოფოსმა René Descartes-მა გამოთქვა მოსაზრება, რომ ეს პატარა ტვინი სულის ცენტრი და გონებასა და სხეულს შორის შუამავალი იყო. Descartes-მა შენიშნა, რომ ორწილაკიანი ტვინისგან განსხვავებით, ეპიფიზი ერთნაწილიანი იყო.
- 1898 წელს გაჩნდა პირველი სამეცნიერო მტკიცებულება, რომ ეპიფიზი ჰორმონს გამოყოფს.
- გერმანელმა პედიატრმა Otto Heubner-მა აჩვენა, რომ ეპიფიზის სიმსივნემ ბავშვში ნაადრევი სქესობრივი მომწიფება გამოიწვია.
- 1918 წელს შვედმა ანატომმა Nils Holmgren-მა გამოთქვა მოსაზრება, რომ ბაყაყებისა და ზვიგენების ეპიფიზს თვალის ფერისადმი მგრძნობიარე ფოტორეცეპტორული უჯრედების მსგავსი უჯრედები ჰქონდა და შესაძლოა „მესამე თვალივით“ ემოქმედა. (ძუძუმწოვრების ეპიფიზში ასეთი უჯრედები არ არის.)
- 1958 წელს ამერიკელმა ექიმმა Aaron Lerner-მა და მისმა კოლეგებმა მსხვილფეხა რქოსანი პირუტყვის ეპიფიზებიდან ჰორმონი მელატონინი დაასინთეზეს.
დღეს ვიცით, რომ ბრინჯის მარცვლისოდენა პატარა ადამიანის ეპიფიზი ჰორმონ მელატონინს გამოყოფს. სიბნელე მელატონინის სეკრეციას ასტიმულირებს, სინათლე კი აფერხებს. თვალში შემოსული სინათლე ტვინში ნერვული უჯრედების ჯგუფს, სუპრაქიაზმურ ბირთვს (SKÇ), ასტიმულირებს. SKÇ-ის სტიმულაცია ეპიფიზის მიერ მელატონინის წარმოებას აფერხებს.
ეპიფიზი ძილისა და სიფხიზლის მსგავსი ცირკადული (დღეღამური) რიტმების შეთანხმებულობას უწყობს ხელს.
ბავშვებში მელატონინი უფრო დიდი რაოდენობით წარმოიქმნება, ვიდრე მოზრდილებში, და ის სქესობრივი განვითარებისა და იმუნური სისტემის ფუნქციის რეგულირებაშიც მონაწილეობს. 2001 წელს ამერიკელმა ექიმმა Rick Strassman-მა ივარაუდა, რომ ეპიფიზი მცირე რაოდენობით ფსიქოდელიურ DMT-ს (დიმეთილტრიპტამინს) გამოყოფს და ამიტომ შეიძლება შუამავლობდეს „ღრმა მედიტაციას, ფსიქოზსა და სიკვდილთან მიახლოებულ გამოცდილებებს“.
ამ ჰიპოთეზის მიხედვით, სიკვდილისას სული სხეულს ეპიფიზის გავლით ტოვებს.
სტატიის გამოსახულების აღწერა: ეპიფიზის დიაგრამა, რომელშიც René Descartes-მა ის ცრემლის წვეთის ფორმით გამოსახა. Descartes-ის აზრით, ეს ჯირკვალი სულის მთავარი სამყოფელი და ყველა ჩვენი აზრის წარმოქმნის ადგილია.
ტექსტში მოხსენიებული ისტორიული პირები: René Descartes (1596–1650), Johann Otto Leonhard Heubner (1843–1926), Nils Frithiof Holmgren (1877–1954), Aaron Bunsen Lerner (1920–2007), Rick Strassman (დაბ. 1952)
- წინა თემა: თეძოს ოპერაციები 1958 — თეძოს სრული ართროპლასტიკა
- შემდეგი თემა: ნანომედიცინა 1959 — ზომების ათიათასჯერ შემცირება
წყაროები
ეს სტატია სასარგებლო იყო თქვენთვის?
თქვენი გამოხმაურება გვეხმარება შინაარსის გაუმჯობესებაში.
მკითხველთა კომენტარები
გაგვიზიარეთ თქვენი კომენტარი
თქვენი სახელი და კომენტარი მხოლოდ ადმინისტრატორის დამტკიცების შემდეგ გამოქვეყნდება. ელფოსტის მისამართი ვიზიტორებს არასოდეს ეჩვენებათ.
პირველმა დაწერეთ კომენტარი.