ჰოსპისი 1967 — მნიშვნელოვანი ხარ, რადგან შენ ხარ!
ჰოსპისი სასიკვდილოდ დაავადებულთა მოვლის ფილოსოფიასა და მიდგომას აღნიშნავს. იგი, ჩვეულებრივ, მომაკვდავი პაციენტების ტანჯვის შემსუბუქებასა და მათი ფსიქოლოგიური და სულიერი საჭიროებების გათვალისწინებას ემსახურება. ასეთი მოვლა შეიძლება საავადმყოფოში, მოხუცთა სახლში ან თავად ადამიანის სახლში განხორციელდეს.
მე-14 საუკუნეში ქრისტიანული სამხედრო ორდენის, წმინდა იოანეს ორდენის რაინდებმა საბერძნეთის კუნძულ როდოსზე ავადმყოფებისა და სასიკვდილოდ დაავადებულთა მოსავლელად ჰოსპისის მსგავსი დაწესებულება გახსნეს. 1842 წელს კი დაქვრივებული, მწუხარე დედა Jeanne Garnier საფრანგეთის ქალაქ ლიონში L'Association des Dames du Calvaire-ის ჰოსპისის დაარსებას დაეხმარა.
თანამედროვე ჰოსპისის მოძრაობის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი დამფუძნებელი იყო ინგლისელი ექთანი, ექიმი და მწერალი Cicely Saunders. თავის მისიას იგი ასე აღწერდა: „მდგომარეობის გასაუმჯობესებლად მკურნალობა აუცილებელი არ არის.“ 1967 წელს მან სამხრეთ ლონდონში წმინდა Christopher-ის ჰოსპისი გახსნა.
იმ დროს, როცა Saunders აშშ-სა და ინგლისში ჰოსპისურ მოვლას უჭერდა მხარს და ავრცელებდა აზრს, რომ სიკვდილი აუცილებელი არ არის მტკივნეული და პირქუში გამოცდილება იყოს, შვეიცარიაში დაბადებული ფსიქიატრი Elisabeth Kübler-Ross იკვლევდა, როგორ რეაგირებდნენ საავადმყოფოები და საზოგადოება სასიკვდილო დაავადებებზე. 1972 წელს Kübler-Ross-მა აშშ-ის სენატის დაბერების საკითხთა სპეციალური კომიტეტის წინაშე განაცხადა:
„ძალიან თავისებურ საზოგადოებაში ვცხოვრობთ, რომელიც სიკვდილს უარყოფს. ვაცალკევებთ როგორც მომაკვდავებს, ისე მოხუცებს, და ამას თავისი დანიშნულება აქვს: ისინი ჩვენსავე მოკვდავობას გვახსენებენ. ადამიანები დაწესებულებებში არ უნდა გამოვკეტოთ. შეგვიძლია ოჯახებს შინ მოვლისა და შინ მომსვლელი ექთნების საკითხებში მეტი დახმარება გავუწიოთ, ხოლო შინ სიცოცხლის ბოლო ეტაპის მოვლის გასამარტივებლად ოჯახებსა და პაციენტებს სულიერი, ემოციური და მატერიალური მხარდაჭერა აღმოვუჩინოთ.“
Saunders 87 წლის ასაკში, ლონდონის მისივე დაარსებულ ჰოსპისში გარდაიცვალა. სიკვდილამდე მან დაწერა:
„მნიშვნელოვანი ხარ, რადგან შენ ხარ. სიცოცხლის ბოლო წამამდე მნიშვნელოვანი ხარ და ყველაფერს გავაკეთებთ არა მხოლოდ იმისთვის, რომ მშვიდად მოკვდე, არამედ იმისთვისაც, რომ სიკვდილამდე იცოცხლო."
სტატიაში მოხსენიებული ისტორიული პირები: Jeanne Garnier (1811–1853), Cicely Mary Saunders (1918–2005), Elisabeth Kübler-Ross (1926–2004)
- წინა თემა: გულის გადანერგვა 1967 — ხელახლა ცხოვრება
- შემდეგი თემა: უკუტრანსკრიპტაზა და AIDS 1970 — რევოლუცია ბიოლოგიაში
წყაროები
ეს სტატია სასარგებლო იყო თქვენთვის?
თქვენი გამოხმაურება გვეხმარება შინაარსის გაუმჯობესებაში.
მკითხველთა კომენტარები
გაგვიზიარეთ თქვენი კომენტარი
თქვენი სახელი და კომენტარი მხოლოდ ადმინისტრატორის დამტკიცების შემდეგ გამოქვეყნდება. ელფოსტის მისამართი ვიზიტორებს არასოდეს ეჩვენებათ.
პირველმა დაწერეთ კომენტარი.