შეხება, სურნელი, ჯერ სევდა, შემდეგ ღიმილი და იმედის მომცემი ამბავი
კვლავ გაზაფხული იყო…
საღამოს მორიგეობისკენ გზაზე ყვავილების მაღაზიას გავხედე, წინ სუმბულებით სავსეს. შევჩერდი, სურნელმა მომაჯადოვა. მაშინ ჩვენი ონკოლოგიურ განყოფილებაში მყოფი საკვერცხის კიბოს პაციენტი გამახსენდა. წინა დღის ცვლაში ამ კეთილ ქალს წნევა დაუვარდა და ცუდად გახდა, თან ტიროდა: „ვერ მოვკვდები, შვილები მყავს, გთხოვთ გადამარჩინეთ“. ამან გუნდზე ძლიერ იმოქმედა. ექიმთან ერთად მის გვერდით წნევის ნორმალიზებამდე დავრჩით.
უცნობი გრძნობით სუმბული ვუყიდე, იქნებ გაეღიმა. ფორმის ჩაცმისთანავე, მორიგეობის დაწყებამდე, აღელვებული მისკენ გავიქეცი. „თქვენთვის მოვიტანე“, ვუთხარი და მივაწოდე. უცებ ატირდა…
ვერ გავიგე, „რატომ ტიროდა?“
შევჩერდი და დამშვიდებას დაველოდე. ცოტა უკეთ გამოიყურებოდა, თუმცა ტირილით მითხრა: „მამა მეყვავილე იყო, პატარაობაში ვეხმარებოდი და ძალიან მიყვარდა… სურნელი, ფერადი ყვავილები... მაგრამ ყველაზე ლამაზი სუმბული იყო, ჩემი საყვარელი ყვავილია“. მშვიდად განაგრძო ტირილი.
ჟრუანტელმა დამიარა და თვალები ამიცრემლიანდა. სიცოცხლის შეხება მინდოდა და უცებ მის შიგნით აღმოვჩნდი.
ცოცხალი ყვავილი ჯანმრთელობისთვის შესაძლო საფრთხის გამო ოთახში ვერ დავტოვეთ. პაციენტთან ერთად ფანჯარაზე დავდგით. მალე ტირილი ღიმილმა შეცვალა — დატვირთული მორიგეობის ყველაზე მშვენიერი ნაწილი იყო!
ონკოლოგიური ექთანი მევლუდე დემირი
ეს სტატია სასარგებლო იყო თქვენთვის?
თქვენი გამოხმაურება გვეხმარება შინაარსის გაუმჯობესებაში.
მკითხველთა კომენტარები
გაგვიზიარეთ თქვენი კომენტარი
თქვენი სახელი და კომენტარი მხოლოდ ადმინისტრატორის დამტკიცების შემდეგ გამოქვეყნდება. ელფოსტის მისამართი ვიზიტორებს არასოდეს ეჩვენებათ.
პირველმა დაწერეთ კომენტარი.