Bir toxunuş, bir qoxu, əvvəl kədər, sonra təbəssüm və ümid verən hekayə

Yenə bahar çağı idi…

Axşam növbəsinə gedərkən yolüstü qarşısı sünbüllərlə dolu bir gül dükanına gözlərim ilişdi. Dayandım, sünbüllərin qoxusu məni sanki məst etdi. Sonra onkologiya şöbəsində yatan yumurtalıq xərçəngi olan xəstəmiz yadıma düşdü. Bu mehriban qadın xəstəmizin bir gün əvvəl gündüz iş vaxtımda təzyiqi düşmüş və halı pisləşmiş, o zaman “mən ölə bilmərəm, uşaqlarım var, xahiş edirəm məni xilas edin” deyərək fəryad etmişdi. Yaşadığımız bu hadisə komandamıza çox təsir etmişdi. Biz də təzyiqi normallaşana qədər həkimimizlə yanında gözləmişdik.

Səbəbini bilmədiyim bir hisslə, bəlkə bir az gülümsəyər deyə bu xəstəmiz üçün sünbül aldım. Hələ növbəyə başlamadan formamı geyinən kimi həyəcanla xəstəmizin yanına qaçdım. “Bunu sizə almışam” deyib sünbülü uzatdım. Birdən xəstə ağlamağa başladı…

Anlamadığım bu idi: “niyə ağlayırdı?”

Dayandım, sakitləşməsini gözlədim. Bir qədər yaxşı görünsə də, ağlayaraq mənə bunları danışdı: “Atam gülçü idi, balaca uşaq olanda ona kömək edərdim. Bunu çox sevərək edərdim… Ətirli qoxular, rəngarəng çiçəklər... Amma ən gözəlləri sünbüllər idi, mənim ən sevdiyim çiçəkdir”, – dedi və sakitcə ağlamağa davam etdi.

Tüklərim biz-biz oldu, gözlərim doldu. Bir həyata toxunmaq istəyərkən birdən özümü onun içində tapmışdım.

Canlı çiçəyin sağlamlığı üçün zərərli ola biləcəyi səbəbindən onu xəstəmizin otağında qoya bilmədik. Biz də xəstəmizlə birlikdə çiçəyi pəncərəsinə qoyduq. Bir müddət sonra ağlamaq yerini təbəssümə verdi; gərgin keçən iş gününün ən gözəl tərəfi idi!

Onkologiya tibb bacısı Mevlüde Demir