لمسی، عطری، نخست اندوه، سپس لبخند و داستانی امیدبخش

باز هم فصل بهار بود…

عصر که برای شیفت می‌رفتم، در راه چشمم به گل‌فروشی‌ای افتاد که جلویش پر از سنبل بود. ایستادم و بوی سنبل‌ها گویی سرمستم کرد. سپس به یاد بیمار مبتلا به سرطان تخمدانمان افتادم که در بخش انکولوژی بستری بود. این بانوی مهربان روز قبل در شیفت روز من، فشارش افتاده و حالش بد شده بود و فریاد زده بود: «من نمی‌توانم بمیرم، بچه دارم، لطفاً نجاتم دهید.» این اتفاق تیم ما را بسیار متأثر کرده بود. ما هم همراه پزشک کنار او ماندیم تا فشارش طبیعی شد.

با احساسی که دلیلش را نمی‌دانستم، سنبلی برای او خریدم، شاید اندکی لبخند بزند. پیش از آغاز شیفت، به‌محض پوشیدن لباس کار با هیجان به کنارش دویدم. گفتم این را برای شما خریده‌ام و سنبل را به او دادم. ناگهان بیمار شروع به گریه کرد…

نمی‌فهمیدم: «چرا گریه می‌کرد؟»

ایستادم و منتظر آرام شدنش شدم. با آنکه کمی بهتر به نظر می‌رسید، گریان گفت: «پدرم گل‌فروش بود؛ وقتی کوچک بودم کمکش می‌کردم و خیلی دوست داشتم… بوی خوش، گل‌های رنگارنگ... اما زیباترینشان سنبل‌ها بودند؛ گل محبوب من سنبل است.» و آرام به گریه ادامه داد.

مو به تنم سیخ شد و چشم‌هایم پر از اشک. می‌خواستم زندگی‌ای را لمس کنم، اما ناگهان خود را درون آن یافته بودم.

چون گل زنده ممکن بود برای سلامتش نامناسب باشد، نتوانستیم آن را در اتاق بیمار بگذاریم. پس با بیمار گل را کنار پنجره‌اش گذاشتیم. کمی بعد گریه جای خود را به لبخند داد؛ زیباترین بخش شیفت پرمشغله بود!

پرستار انکولوژی مولوده دمیر