შორს წასული კიბოთი ცხოვრების ჩემი გამოცდილება

ეს სტატია დაწერილია შორს წასული კიბოს მქონე Chris Fry-ის მიერ. იგი კიბოს დიაგნოზის დასმის შემდეგ განვლილ გზას მოგვითხრობს.
მე Chris Fry მქვია და 69 წლის ვარ. მე და ჩემი მეუღლე Katy 43 წელია დაქორწინებული ვართ და გვყავს ორი შვილი, რომელთაგან თითოეულს ორი შვილი ჰყავს.
სარკინიგზო ინჟინერიაში 50-წლიანი კარიერა მქონდა. თითქმის მთელი ამ პერიოდის განმავლობაში ადამიანთა დიდ ჯგუფთან ვმუშაობდი და ეს დიდ სიამოვნებას მანიჭებდა.
რამდენიმე წლის წინ მსუბუქი ინფარქტი გადავიტანე, თუმცა მცირე ჩარევის შემდეგ გამოვჯანმრთელდი.
2018 წლის შემოდგომასა და ზამთარში მუდმივ ხველას ვებრძოდი. გულმკერდის რენტგენზე არაფერი ჩანდა, ამიტომ კომპიუტერული ტომოგრაფიისთვის (კტ) პულმონოლოგთან გამგზავნეს.
შემდეგ, 17 იანვარს 2019 წელს, ექიმმა მითხრა, რომ კტ კვლევამ ნაწლავში, ღვიძლსა და ფილტვებში კიბო აჩვენა. ოჯახს ვუთხარი და ერთი კვირის შემდეგ ონკოლოგს შევხვდით, რომელმაც აგვიხსნა, რომ ამ სტადიაზე კიბო, არსებითად, განუკურნებელი იყო.
ექიმმა მითხრა, რომ თუ „არანაირ მკურნალობას არ მივიღებდი“, შესაძლოა 6-დან 12 თვემდე სიცოცხლე დამრჩენოდა. ქირურგიული ჩარევა შესაძლო ვარიანტი არ იყო და ქიმიოთერაპიას მხოლოდ დაახლოებით ერთი წლით შეეძლო სიცოცხლის გახანგრძლივება.
მე მაქვს ის, რასაც მე-4 სტადიის კიბოს უწოდებენ
ოჯახთან ერთად გადავწყვიტე, ქიმიოთერაპია დაუყოვნებლივ დამეწყო. რვა თვეში ქიმიოთერაპიის ორი განსხვავებული, ექვსკურსიანი მკურნალობა ჩავიტარე.
კტ კვლევებმა დასაწყისში და ქიმიოთერაპიის შემდეგ კიბოს შესამჩნევი ზრდა არ აჩვენა. ახლა ქიმიოთერაპიის მესამე ხაზს ვიტარებ.
მას გარკვეული ზომიერი, არასასურველი გვერდითი ეფექტები აქვს. სინამდვილეში, გონებრივად და ემოციურად თავს საკმაოდ კარგად და ენერგიულად ვგრძნობ. ფიზიკური ენერგიაც ზომიერად მაქვს, თუმცა ახლო მომავალში მთაზე ასვლას არ ვაპირებ!
მინდა ცოტათი მოგიყვეთ, როგორ იმოქმედა ამან ჩემზე ბოლო 8 თვის განმავლობაში. ყველას აქვს ამ თემასთან რაიმე კავშირი: ოჯახის წევრი, თანამშრომელი, მეზობელი.
კიბო რთული თემაა, მაგრამ შეგვიძლია მისი გაგება?
ეს ჩემი პირადი მოსაზრებებია.
კიბო საზოგადოებაში დამალულია; თვით სიტყვასაც კი ხშირად არ ახსენებენ. როდესაც ჩემი მეუღლის მამა მისი ახალგაზრდობისას კიბოთი გარდაიცვალა, მან არ იცოდა, რა იყო პრობლემა. დედამისმაც კი არ იცოდა. მათთვის არავის უთქვამს.
კიბო ჯერ კიდევ შემაძრწუნებელი სიტყვაა შემდეგი მიზეზებით:
- როგორც წესი, ისეთი კიბოთი ცხოვრება, რომლის სრულად განკურნება შეუძლებელია, მტკივნეული და დამთრგუნველია.
- ამ პროცესში პაციენტები, ჩვეულებრივ, გარკვეულ პერიოდებში ტკივილს განიცდიან.
- შორს წასული კიბო, ჩვეულებრივ, სიცოცხლის დაკარგვით სრულდება.
ამიტომ კიბოზე საუბარი რთულია და დარწმუნებული ვარ, რომ ამის წამკითხველ ბევრ ადამიანს ერთდროულად შემაწუხებელი და დამამშვიდებელი გრძნობები ექნება.
ცხოვრებასთან გამკლავება
ყველას მდგომარეობა უნიკალურია და ადამიანები სხვადასხვანაირად რეაგირებენ.
კიბოს დიაგნოზის მქონეთათვის, როგორც ჩანს, შემდეგი საკითხებია საკვანძო:
- პიროვნება: ოპტიმიზმისა თუ მელანქოლიისკენ მიდრეკილება — ყველა განსხვავებული ვართ.
- მხარდაჭერის ქსელი: ოჯახი, მეგობრები, თანამშრომლები, სამედიცინო გუნდი და ჩემთვის ეკლესია ძალიან მნიშვნელოვანია.
- კომპანია: ძალიან დიდი დროის გატარება შეიძლება ძალზე დამასუსტებელი იყოს.
- სამუშაო და ოჯახი: მათ შეიძლება დამატებითი ზეწოლის განცდა გამოიწვიოს, თუმცა, პირიქით, გონებრივი ჯანმრთელობის აქტიურად შენარჩუნების მიზეზიც შეიძლება გახდეს.
- მოკლევადიანი მიზნები და მოტივაციები: სასარგებლოა უმიზნო დღეების თავიდან ასაცილებლად.
- სხვებისთვის ყურადღების მიქცევა: საუკეთესოდ მაშინ ვმოქმედებთ, როდესაც ჩვენი ყურადღება სხვებისკენაა მიმართული.
- პროგნოზი (დაავადების მიმდინარეობა): მიუხედავად მრავალი გამამხნევებელი გადარჩენის ისტორიისა, ონკოლოგის გულწრფელ შეფასებას ვერ გაექცევით.
თუმცა მე ან ამ საკითხით დაინტერესებული ნებისმიერი მსმენელი შეიძლება მგრძნობიარე ვიყოთ, რადგან კიბოს მქონე თითოეულ ადამიანს საკუთარი თავის გამოხატვისა და მოსმენის განსხვავებული საჭიროება აქვს.
როგორც გულის დაავადების, ისე კიბოს გამო რეგულარულად ვიღებ ტკივილგამაყუჩებლებს. ვიცი, რომ ყოველდღიური ვარჯიში მნიშვნელოვანიადა მიზეზი მაქვს თუ არა, ყოველდღე 20-წუთიან გასეირნებას ვცდილობ. ყოველდღიური ჩვევები მეხმარება.
სიცოცხლის დაკარგვასთან გამკლავება
100 წლის წინ კიბოთი დაავადებული თითქმის ყველა ადამიანი იღუპებოდა, დღეს კი, როგორც ამბობენ, ეს მაჩვენებელი ნახევრამდე და მესამედამდეც კი შემცირდა. ადამიანები მრავალი განსხვავებული მიზეზით იღუპებიან, მაგრამ კიბოს შემთხვევაში განტოლება ძალიან მარტივია და სიკვდილი ის ადგილია, საითაც ყველანი მივდივართ.
ეს ამავე დროს ის საკითხიცაა, რომელსაც ყველანი ვებრძვით, რადგან ამ გარდაუვალობის წინაშე ჩუმად და მშვიდად ყოფნა წარმოუდგენლად რთული გვეჩვენება. ამის შესახებ ზოგი მოაზროვნე ასე ამბობს:
„ჩვენი ასი პროცენტი მოკვდება და ამ პროცენტის გაზრდა შეუძლებელია.“
- C.S. Lewis "
სიკვდილი ყველაფერზე საშინელია, რადგან ის დასასრულია და მიცვალებულისთვის არაფერია მიჩნეული არც კარგად და არც ცუდად.“
- არისტოტელე
კიბოს ქონა და მისი მკურნალობა ყოველდღიურად გვახსენებს, რომ მოკვდავები ვართ.
სიკვდილი მეგობარი არ არის. მისი თითქოს პირქუში, ბნელი და მარტოსული სახე გვაშინებს. თუ შეგვიძლია გვერდზე გავწიოთ და უგულებელვყოთ, რატომ უნდა გვინდოდეს მისთვის შეხედვა?
სასიკვდილო კიბოს მქონე ზოგი ადამიანი ცდილობს სიკვდილზე იფიქროს. ისინი წერენ, რათა გაიგონ, რის წინაშე დგანან.
ეს ჩემთვის დასასრულია? ახლა ყველაფერი მთავრდება? ჩემ მიერ განვლილ ცხოვრებას მნიშვნელობა აქვს? ეს რთული ფიქრებია.
ყველანი განსხვავებულები ვართ, მაგრამ პირადად მე არ მჯერა, რომ სიკვდილი დასასრულია.
ბევრს შეუძლია დაამოწმოს ჩვენში ჩადებული „მარადიულობის“ განცდა, თუმცა ამ რთულ პერიოდში რწმენა დამეხმარა. ამ მძიმე დღეებში იგი ჩემთვის უდავო და უწყვეტი დახმარება იყო.
სიკვდილისკენ მიმავალ გზაზე შეიძლება მკურნალობა დამჭირდეს, თუმცა აქედან ახალი ცხოვრებაც წარმოიშვა.
წყაროები
Through my eyes: Facing a cancer diagnosis
medicalnewstoday.com - Published Tuesday 8 October 2019
ეს სტატია სასარგებლო იყო თქვენთვის?
თქვენი გამოხმაურება გვეხმარება შინაარსის გაუმჯობესებაში.





მკითხველთა კომენტარები
გაგვიზიარეთ თქვენი კომენტარი
თქვენი სახელი და კომენტარი მხოლოდ ადმინისტრატორის დამტკიცების შემდეგ გამოქვეყნდება. ელფოსტის მისამართი ვიზიტორებს არასოდეს ეჩვენებათ.
პირველმა დაწერეთ კომენტარი.