تجربه من از زندگی با سرطان پیشرفته

این نوشته از Chris Fry مبتلا به سرطان پیشرفته است و سفر او پس از تشخیص سرطان را شرح میدهد.
من Chris Fry هستم، 69 ساله. من و همسرم Katy، 43 سال است ازدواج کردهایم و دو فرزند داریم که هر کدام دو فرزند دارند.
50 سال در مهندسی راهآهن کار کردم. تقریباً همه این مدت با جمع بزرگی کار کردم و لذت زیادی بردم.
چند سال پیش سکته قلبی خفیفی کردم، اما با مداخلهای کوچک بهبود یافتم.
پاییز و زمستان 2018 با سرفه مداوم درگیر بودم. رادیوگرافی چیزی نشان نداد و برای BT (توموگرافی کامپیوتری) به بخش ریه ارجاع شدم.
در 17 ژانویه 2019 پزشک گفت اسکن سرطان روده، کبد و ریه را نشان داده است. به خانواده گفتم و یک هفته بعد انکولوژیست توضیح داد در این مرحله اساساً درمانناپذیر است.
پزشک گفت «بدون هیچ درمان» 6 تا 12 ماه زندگی میکنم. جراحی گزینه نبود و شیمیدرمانی فقط حدود یک سال عمر را بیشتر میکرد.
چیزی دارم که سرطان مرحله 4 مینامند
با خانواده تصمیم گرفتم فوری شروع کنم. طی هشت ماه دو دوره متفاوت ششسیکلی شیمیدرمانی گرفتم.
اسکن ابتدا و پس از شیمیدرمانی رشد قابلشناسایی نشان نداد. اکنون در خط سوم شیمیدرمانیام.
کمی اثر نامطلوب و عوارض دارد. در واقع ذهنی و عاطفی خوب و پرانرژیام؛ انرژی جسمی متوسط دارم، اما بهزودی کوه نخواهم رفت!
میخواهم بگویم در 8 ماه گذشته چه اثری بر من داشت. همه به این موضوع پیوندی دارند: خانواده، همکار یا همسایه.
سرطان موضوع دشواری است؛ آیا میتوانیم آن را بفهمیم؟
اینها افکار شخصی من است.
سرطان در جامعه پنهان است؛ حتی نامش کم گفته میشود. وقتی پدر همسرم در جوانی او از سرطان مرد، نمیدانست مشکل چیست؛ مادرش هم نمیدانست. کسی نگفت.
سرطان هنوز به این دلایل واژهای هراسآور است:
- زندگی با سرطانی که معمولاً کامل درمان نمیشود دردناک و دلسردکننده است.
- بیماران معمولاً در دورههایی درد دارند.
- سرطان پیشرفته معمولاً به مرگ منجر میشود.
پس حرفزدن دشوار است و مطمئنم خوانندگان هم احساس ناراحتی و هم آسودگی خواهند داشت.
کنارآمدن با زندگی
وضعیت هر کس یکتاست و واکنشها متفاوتاند.
اینها برای تشخیصگرفتهها نکات کلیدی به نظر میرسند:
- شخصیت: گرایش به خوشبینی یا اندوه؛ همه متفاوتیم.
- شبکه حمایت: خانواده، دوست، همکار، تیم درمان و برای من کلیسا بسیار مهماند.
- شرکت: وقت زیاد گذاشتن میتواند بسیار ناتوانکننده باشد.
- کار و خانواده: ممکن است فشار اضافه، یا برعکس علت فعالماندن سلامت ذهن باشند.
- هدف و انگیزه کوتاهمدت: برای پرهیز از روز بیهدف مفید است.
- توجه به دیگران: با تمرکز بر دیگران بهتر عمل میکنیم.
- پیشآگهی (سیر بیماری): با وجود داستانهای بقای امیدبخش، از ارزیابی صادقانه انکولوژیست نمیتوان گریخت.
اما من یا هر شنونده حساس در این زمینه میتواند باشد، زیرا نیاز هر مبتلا به بیان خود و شنیدن متفاوت است.
برای بیماری قلبی و سرطان مرتب مسکن میخورم. میدانم روزانه ورزش مهم استو با بهانه یا بیبهانه میکوشم هر روز 20 دقیقه راه بروم. برنامه منظم کمک میکند.
کنارآمدن با مرگ
100 سال پیش تقریباً همه مبتلایان میمردند؛ امروز میگویند نسبت به نصف و حتی یکسوم رسیده است. انسانها به علل مختلف میمیرند، اما معادله سرطان ساده است و مرگ مقصد همه ماست.
همه در همینجا مبارزه میکنیم؛ آرامماندن در برابر این اجتنابناپذیری تقریباً ناممکن است. اندیشمندان گفتهاند:
«صددرصد ما میمیریم و این درصد بیشتر نمیشود.»
- C.S. Lewis "
مرگ هولناکترین چیز است، زیرا پایان است و برای مردگان چیزی خوب یا بد تصور نمیشود.»
- ارسطو
سرطان و درمانش هر روز فانیبودن را یادآوری میکنند.
مرگ دوست نیست. ظاهر تاریک، اندوهناک و تنهایش میترساند. اگر کنار بزنیم و نادیده بگیریم چرا نگاهش کنیم؟
برخی با سرطان کشنده سعی میکنند درباره مردن فکر کنند و برای فهم آنچه روبهروست مینویسند.
آیا این پایان من است؟ همهچیز تمام میشود؟ زندگیام اهمیتی دارد؟ افکار دشواریاند.
همه متفاوتیم، اما شخصاً مرگ را پایان نمیدانم.
بسیاری حس «ابدیت» درون ما را گواهی میدهند، اما ایمانم در این دوران سخت کمکم کرده؛ قطعی و پیوسته.
شاید در راه مرگ به درمان نیاز داشته باشم، اما زندگی تازهای هم از آن پدید آمد.
منابع
Through my eyes: Facing a cancer diagnosis
medicalnewstoday.com - Published Tuesday 8 October 2019
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک میکند.





نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر میشود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمیشود.
اولین نظر را شما بنویسید.