ورزش داروی سرطان است!

برای بیماران سرطان، ورزش به‌اندازه داروی سرطان مؤثر است؛ گزارشی از ائتلاف 17 سازمان و 40 متخصص به رهبری کالج آمریکایی پزشکی ورزشی چنین می‌گوید. ادعای بی‌اثر بودن ورزش در تشخیص‌گرفته‌های سرطان انگیزه این ائتلاف بود.

نویسندگان می‌گویند ورزش باید بخشی از استاندارد همه بیماران مناسب انکولوژی و فعالیت بدنی در هر ویزیت ثبت و مانند فشار خون علامت حیاتی شود.

گروه می‌گوید بیشتر دریافت‌کنندگان درمان فعلی یا بهبودیافتگان به‌طور منظم فعالنیستندو فعالیت بدنی ندارند.

ارزیابی، سنجش و توصیه ورزش توسط انکولوژیست زمان یا مهارت زیادی نمی‌خواهد.

گزارش جدید در 16 اکتبر در CA: A Cancer Journal for Clinicians پراستنادترین مجله علمی جهان منتشر شد.

در جهان 44 میلیون بیمار و سالانه 18.1 میلیون تشخیص جدید داریم. سه کوهورت بزرگ با حدود 13.000 نفر در آمریکا و بریتانیا نشان می‌دهد دوسوم مبتلایان یا درمان‌تمام‌کرده‌ها کاملاً غیرفعال / کم‌تحرک زندگی می‌کنند.

Schmitz از نویسندگان اصلی گفت: «اکنون شواهد استفاده از ورزش در انکولوژی بیش از بیماری قلبی است.» او توضیح داد. «زمان یک‌صدا شدن و تغییر پارادایم (نگاه تازه) در درمان سرطان است.»

از نشست قبلی کالج در 2010 بیش از 2500 پژوهش تصادفی کنترل‌شده ورزش در سرطان منتشر شد. سپس بسیاری سازمان‌های تخصصی دنیا خواستار «ورزش به‌عنوان دارو» شدند. با این حال در کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده بهبود بقای کلی با ورزش دیده نشده است. با ادامه مطالعات متعدد ممکن است در سال‌های آینده تغییر کند.

ارزیابی، توصیه و ارجاع

الگوریتم دو سؤال دارد.

• نخست: «هفته گذشته فعالیتی کردید که ضربان سریع‌تر و تنفس دشوارتر از معمول برای 30 دقیقه یا بیشتر داشته باشید؟»
• دوم: «هفته گذشته فعالیتی مثل وزنه برای افزایش قدرت عضله داشتید؟»

سپس پزشک می‌پرسد: «آیا بیمار بدون نظارت پزشکی می‌تواند ایمن ورزش کند؟»

اگر بله، هفته‌ای سه روز تا 30 دقیقه هوازی متوسط و 20 تا 30 دقیقه مقاومتی هفته‌ای دو بار توصیه کند.

در پایان اگر ممکن است به «بهترین برنامه موجود» ارجاع دهد.

از دشواری‌های اجرای ورزش می‌توان طبقه‌بندی مناسب بیماران و ظرفیت ارجاع آنان، نیاز به ثبت‌نام در برنامه و هزینه‌ها را نام برد.

کشورها در مراحل متفاوت تجویز ورزش‌اند. به گفته Schmitz بزرگ‌ترین چالش آمریکا شکنندگی ساختار درمان سرطان است. «پرونده‌های پزشکی با هم ارتباط ندارند. اگر داشتند می‌توانستیم برای طبقه‌بندی مناسب و فعال‌کردن یادآور ورود به برنامه ورزش از یادگیری ماشین استفاده کنیم.» او گفت.

- موضوع مرتبط: ورزش و 14 نوع سرطان با کاهش خطر اثبات‌شده

در پژوهش دیگری در 2017، Hayes و همکاران با تحلیل داده ترکیبی دو کارآزمایی تصادفی برنامه 8 ماهه ورزش در سرطان، کاهش خطر مرگ را گزارش کردند.

گروه استرالیایی در 237 زن پس از میانگین 8.3 سال، در مراقبت معمول 15 مرگ (% 11.5) و در ورزش 11 مرگ (% 5.3) یافت؛ تفاوت معنادار بود. Hayes در مصاحبه سمپوزیوم سرطان پستان San Antonio در 2017 گفت: «برای انتشار این نتایج جنگیدم.» و از بی‌علاقگی ناشران گلایه کرد.

بر اهمیت و اندک‌بودن این نتایج تأکید کرد و گفت: «اگر دارویی چنین می‌کرد مردم فریاد می‌کشیدند.» این نیز نظر او بود.

Schmitz چندوجهی بودن راه‌حل ورزش بیمار را پذیرفت. «نمی‌خواهیم انکولوژیست آدم بد باشد. از شلوغی خسته‌اند. لازم نیست بیشتر حرف بزنند؛ نیروی کار بهتر و تغییر سیاست لازم داریم.»

در نتیجه، بیمار به گفته پزشک اهمیت می‌دهد. اگر انکولوژیست از ورزش نگوید، بیمار بی‌تحرکی را خوب می‌پندارد. برنامه‌ها سال‌ها طرح‌ریزی می‌خواهند، اما هر انکولوژیست همین حالا دو کار ساده برای تشویق ورزش می‌تواند بکند: بپرسد و ارزیابی کند.