ورزش و 14 نوع سرطانی که خطرشان را کاهش می‌دهد
در این مقاله
این نوشته برخی پژوهش‌ها و بررسی‌هایی را برجسته می‌کند که رابطهٔ فعالیت بدنی، یعنی ورزش، و خطر سرطان را آشکار می‌سازند. همچنین ورزش عوارض جانبی درمان را کاهش می‌دهد و می‌تواند به فرایند بهبود پس از شیمی‌درمانی، پرتودرمانی و جراحی کمک کند.
بهبودیافتگان پس از درمان سرطان پستان
مطالعه‌ای در Journal of Clinical Oncology بیان کرده است افزایش تمرین‌های قدرتی و ورزش‌های هوازی توسط بیمارانی که با مهارکننده‌های آروماتاز درمان می‌شوند و پس از درمان سرطان پستان بهبود یافته‌اند، درد مفصل (آرترالژی) را به‌طور چشمگیری کاهش می‌دهد. اگرچه پژوهشگران گفته‌اند کاهش درد فقط پس از 3 ماه دیده شد، بیان کرده‌اند که در زنانی که برنامهٔ ورزشی را به مدت 12 ماه ادامه دادند سود زیادی (30% کاهش درد مفصل) فراهم شد. این ورزش‌ها شامل 150 دقیقه ورزش هوازی در هر هفته و تمرین قدرتی با نظارت، دو بار در هفته بود. امتیاز بدترین درد در مبنا، در زنان ورزش‌کننده 5.6 و در زنانی که وقت زیادی به ورزش اختصاص نمی‌دادند 5.9 بود. در زنان فعال امتیاز بدترین درد به‌طور متوسط 1.6 امتیاز (29%) کاهش یافت، در حالی که در زنان کم‌فعالیت این امتیاز 0.2 ثبت شد.
خطر سرطان پستان
یکی از مطالعات اخیر منتشرشده در Cancer Epidemiology با عنوان «نشانگرهای زیستی و پیشگیری»، نشان داده است ورزش سبک منظم با کاهش خطر سرطان مهاجم پستان در زنان پس از یائسگی مرتبط است. در زنانی که به مدت 4 سال هر هفته 4 ساعت پیاده‌روی می‌کردند، در مقایسه با زنانی که در همین مدت ورزش کمتری داشتند، خطر بیماری 10% کاهش یافت. پژوهشگران بر اهمیت ورزش منظم تأکید کردند: در میان زنانی که به مدت 5 - 9 سال هر هفته بیش از 12 ساعت ورزش می‌کردند، خطر سرطان پستان در زنانی که ورزش را کاهش دادند، نسبت به کسانی که پیوسته ورزش می‌کردند به‌طور چشمگیری افزایش یافت.
سرطان پروستات
مطالعه‌ای منتشرشده در Oncology Nursing Forum نشان داده است برنامه‌های ورزش گروهی تحت نظارت، سلامت جسمی و روانی بیماران مبتلا به سرطان پروستات را افزایش می‌دهند و حمایت عاطفی و اجتماعی بسیار مورد نیاز را فراهم می‌کنند. پژوهشگران با 12 بیمار شرکت‌کننده در برنامهٔ ورزش گروهی هدایت‌شده توسط فیزیولوژیست گفت‌وگو کردند. مشخص شد شرکت در گروه ورزشی ویژهٔ سرطان پروستات، به شکستن افکار پیش‌داورانه‌ای کمک می‌کند که مانع دریافت حمایت سلامت توسط بیماران می‌شوند. پژوهشگران نتیجه گرفتند برنامه‌های ورزش گروهی باید در خدمات مراقبت حمایتی بیماران سرطان پروستات گنجانده شوند.
سرطان ریه
مطالعهٔ منتشرشده در Journal of Thoracic Oncology نتیجه گرفت ورزش و فعالیت بدنی باید در میان گزینه‌های درمانی بیماران سرطان ریه باشند، زیرا علائم را کاهش می‌دهند، تحمل ورزش و کیفیت زندگی را افزایش می‌دهند و عوارض پس از جراحی و مدت بستری را کاهش می‌دهند. پژوهشگران دریافتند بیشتر بیماران مبتلا به سرطان ریه از پزشکان خود راهنمایی دربارهٔ فعالیت بدنی و ورزش می‌خواهند و پزشکانشان را تشویق می‌کنند پیش، حین و پس از تشخیص و درمان، ورزش را توصیه کنند.
خطر سرطان تخمدان
اگرچه شواهد رابطهٔ فعالیت بدنی و خطر سرطان تخمدان کافی نیست، پژوهشگران مطالعات خود را در این گروه بیمار ادامه می‌دهند. در بررسی منتشرشده در Gynecologic Oncology نتیجه گرفته شد که با وجود ناکافی بودن شواهد، پزشکان باید بیماران سرطان تخمدان را به فعالیت بدنی تشویق کنند. این بررسی شامل 26 مطالعه بود که توانسته بودند اثر محافظتی میان خطر سرطان اپی‌تلیال تخمدان و فعالیت بدنی پیدا کنند. بیشتر این مطالعات کاهش خطر بین %30-60 را در زنان بسیار فعال نشان دادند. اما مطالعات کوهورت رابطهٔ معناداری نشان ندادند.
سرطان کولورکتال
در مطالعه‌ای منتشرشده در Journal of Clinical Oncology، اثرات فعالیت بدنی و زمان آزاد سپری‌شده در حالت نشسته در بیماران دارای تشخیص سرطان کولورکتال بررسی شد. شرکت‌کنندگان به پرسش‌های پرسش‌نامه بر مبنای فعالیت بدنی و اوقات فراغت پیش و پس از تشخیص سرطان کولورکتال پاسخ دادند. در شرکت‌کنندگانی که در هفته 8.75 یا بیشتر معادل متابولیک (MET)-ساعت فعالیت بدنی (برابر با حدود 150 dk. پیاده‌روی در هفته) داشتند، نسبت به شرکت‌کنندگانی که در هفته کمتر از 3.5 MET-ساعت فعالیت بدنی داشتند، کاهش میزان مرگ به همهٔ علل دیده شد. افزون بر این، در افرادی که هر روز در اوقات فراغت 6 ساعت یا بیشتر نشسته بودند، در مقایسه با کسانی که کمتر از 3 ساعت نشسته بودند، افزایش میزان مرگ به همهٔ علل مشاهده شد.
خطر سرطان معده
در مطالعه‌ای منتشرشده در British Journal of Sports Medicine بررسی شد که آیا میان خطر سرطان معده و فعالیت بدنی رابطه‌ای وجود دارد. این پژوهش با استفاده از 7 مطالعهٔ کوهورت آینده‌نگر و 4 مطالعهٔ موردشاهدی، هرچند اندک، رابطه‌ای میان فعالیت بدنی کافی و خطر سرطان معده یافت. عوامل دیگری مانند مصرف سیگار و زیرنوع سرطان این رابطه را ضعیف کردند.
لوسمی
در مطالعه‌ای منتشرشده در Integrative Cancer Therapies، امکان‌پذیری برنامهٔ ورزشی داخل بیمارستان برای بیماران لوسمی حاد که شیمی‌درمانی آنها ادامه داشت آزموده شد. 10 بیمار در مطالعه شرکت کردند و وزن بدن، ترکیب بدن، استقامت قلبی‌تنفسی، ضعف، افسردگی و کیفیت زندگی آنها در مبنا و پایان درمان ارزیابی شد. ورزش‌های هوازی و قدرتی روزی دو بار، هر بار 30 dk، به دفعات 3 بار در هفته انجام شدند. در حالی که افزایش معناداری در استقامت قلبی‌تنفسی بیماران دیده شد، کاهش امتیاز ضعف و افسردگی مشخص شد.
سرطان‌های سر و گردن
در مطالعهٔ انجام‌شده، اثرات ورزش بر ظرفیت عملکردی و کیفیت زندگی 48 بیمار مبتلا به سرطان سر و گردن تحت کمورادیوتراپی ارزیابی شد. بیماران به دو گروه ورزش و کنترل تقسیم شدند. گروه ورزش به مدت 6 هفته برنامهٔ ورزشی تحت نظارت را اجرا کرد، در حالی که گروه کنترل آموزش فعالیت بدنی دریافت کرد. در مطالعه با استفاده از مسافت پیاده‌روی 6 دقیقه‌ای، اطلاعات ارائه‌شدهٔ بیماران دربارهٔ وضعیت سلامت خود و مقیاس‌های درد ارزیابی شد. پس از 6 هفته، مسافت پیاده‌روی 6 دقیقه‌ای در گروه ورزش 42 m بهبود یافت، در حالی که گروه کنترل 96 m کاهش نشان داد. علاوه بر این، در حالی که وضعیت روانی گروه ورزش بهبود یافت، در گروه کنترل هم وضعیت جسمی و هم روانی کاهش یافت.
سرطان لوزالمعده
پژوهشگران در مطالعه‌ای تک‌موردی، کارایی و ایمنی برنامهٔ ورزشی تحت نظارت را در بیمار 49 سالهٔ مبتلا به سرطان لوزالمعدهٔ مرحلهٔ IIb که درمان ادجوانت او ادامه داشت، برای مدت 6 ماه ارزیابی کردند. این برنامه شامل ورزش استقامتی و هوازی دو بار در هفته بود. مشاهده شد بیمار برنامه را به‌خوبی تحمل کرد و در مدت 6 ماه مشارکت 73% داشت. در بیمار از نظر ظرفیت بدنی و توانایی عملکردی، کیفیت زندگی وابسته به بیماری، ضعف ناشی از سرطان، کیفیت خواب و ناراحتی روانی، هم در 3 ماه و هم در 6 ماه بهبود مشخص شد.
میلوم متعدد
مطالعه‌ای در استرالیا برای درک فواید و موانع فعالیت بدنی در بیمارانی انجام شد که به‌تازگی درمان میلوم متعدد گرفته بودند. فواید (فواید روانی و اجتماعی) و موانع (رهایی از علائم و عوارض جانبی درمان و انگیزهٔ کم) با استفاده از گفت‌وگو با شرکت‌کنندگان ارزیابی شدند. اگرچه همهٔ شرکت‌کنندگان فعالیت بدنی سبک و با شدت متوسط مانند پیاده‌روی و باغبانی داشتند، زنان بیش از مردان گزارش کردند که فعالیت بدنی سودمند بوده است. علاوه بر این، بیمارانی که با پیوند سلول بنیادی خودی درمان شده بودند نیز فعالیت بدنی را سودمند دانستند، در حالی که بیماران دریافت‌کنندهٔ درمان‌های دیگر مانند شیمی‌درمانی و پرتودرمانی بیشتر با مانع درد روبه‌رو شدند.
خطر سرطان کلیه
مطالعه‌ای منتشرشده در Medicine & Science in Sports & Exercise مشخص کرده است که میزان خطر سرطان کلیه مستقل از عوامل خطر شناخته‌شدهٔ دیگر می‌تواند با پیاده‌روی و دویدن کاهش یابد. پس از تعدیل سن و جنسیت، دویدن یا پیاده‌روی هفتگی به ازای هر معادل متابولیک (MET)-ساعت، خطر را 1.9% کاهش داد. در مقایسه با سطوح پایین‌تر از میزان توصیه‌شدهٔ دویدن یا پیاده‌روی (در هفته < 7.5 MET-ساعت)، اگر فعالیت بدنی در سطح توصیه‌شده باشد 61%، اگر 1-2 برابر بیشتر از سطح توصیه‌شده باشد 67%، و اگر 2 یا بیش از 2 برابر باشد، 76.3% خطر سرطان کلیه کاهش یافته است.
خطر سرطان مغز
با اطلاعات گرفته‌شده از The National Runners’ and Walkers’ Health Studies، اثر ورزش بر میزان از دست رفتن زندگی (مرگ‌ومیر) ناشی از سرطان مغز بررسی شد. پس از تعدیل سن، جنسیت، نژاد، تحصیلات و غیره، خطر مرگ در سرطان مغز در افرادی که روزانه 1.8 - 3.5 معادل متابولیک (MET)-ساعت ورزش می‌کردند 43.2% کاهش یافت، در حالی که در افرادی که روزانه ≥ 3.6 MET-ساعت ورزش می‌کردند، 39.8% کاهش یافت (مقایسه بر مبنای روزانه < 1.8 MET-ساعت انجام شد). پژوهشگران نتیجه گرفتند انرژی مصرف‌شده با پیاده‌روی و دویدن با کاهش خطر مرگ ناشی از سرطان مغز مرتبط است.
خطر سرطان آندومتر (رحم)
The American Institute for Cancer Research و The World Cancer Research Fund International یافته‌هایی منتشر کرده‌اند که نشان می‌دهند در آمریکا می‌توان از حدود 60% موارد سرطان آندومتر با ورزش منظم و حفظ وزن سالم جلوگیری کرد. در زنان چاق، به دلیل اینکه میزان زیاد چربی بدنشان عامل خطر مهمی است، خطر سرطان آندومتر دو برابر می‌شود. مشاهده شده است روزانه دست‌کم 30dk ورزش و حفظ شاخص تودهٔ بدن سالم، میزان سرطان آندومتر را 59% کاهش می‌دهد. ورزش می‌تواند از عود سرطان نیز جلوگیری کند.
سارکوم
مطالعه‌ای منتشرشده در Journal of Sports Science & Medicine نشان داده است ورزش مداوم، تومور سارکوم را در موش‌ها حدود 50% کوچک کرده است. پژوهشگران با تکیه بر این اندیشه که ورزش منظم توان کاهش پیشرفت و میزان برخی انواع سرطان را دارد، سلول‌های سارکوم موشی را در 3 گروه جداگانه به موش‌ها پیوند زدند. موش‌های این 3 گروه به موش‌های کنترل، موش‌هایی که تا زمان پیوند تومور ورزش می‌کردند و موش‌هایی که پس از پیوند تومور به ورزش ادامه دادند تقسیم شدند. پژوهشگران نتیجه گرفتند که اگرچه سازوکار زیربنایی شناخته‌شده نیست، اندازهٔ تومور در موش‌هایی که پس از پیوند به ورزش ادامه دادند به‌طور معناداری کوچک شده است.
منابع
By Cancer Network Editors. April 15, 2016.
https://www.cancernetwork.com/articles/exercise-and-cancer?GUID=897EE5D3-A36F-4500-BD95-5B642AB50963&XGUID=&rememberme=1&ts=16042016
2. Irwin ML, Cartmel B, Gross CP, et al. Randomized exercise trial of aromatase inhibitor-induced arthralgia in breast cancer survivors. J Clin Oncol. 2015;33:1104-11.
3. Fournier A, Dos Santos G, Guillas G, et al. Recent recreational physical activity and breast cancer risk in postmenopausal women in the E3N cohort. Cancer Epidemiol Biomarkers Prev. 2014;23:1893-902.
4. Cormie P, Turner B, Kaczmarek E, et al. A qualitative exploration of the experience of men with prostate cancer involved in supervised exercise programs. Oncol Nurs Forum. 2015;42:24-32.
5. Bade BC, Thomas DD, Scott JB, Silvestri GA. Increasing physical activity and exercise in lung cancer: reviewing safety, benefits, and application. J Thorac Oncol. 2015;10:861-71.
6. Cannioto RA, Moysich KB. Epithelial ovarian cancer and recreational physical activity: A review of the epidemiological literature and implications for exercise prescription. Gynecol Oncol. 2015;137:559-73.
7. Campbell PT, Patel AV, Newton CC, et al. Associations of recreational physical activity and leisure time spent sitting with colorectal cancer survival. J Clin Oncol. 2013;31:876-85.
8. Abioye AI, Odesanya MO, Abioye AI, Ibrahim NA. Physical activity and risk of gastric cancer: a meta-analysis of observational studies. Br J Sports Med. 2015;49:224-9.
9. Battaglini CL, Hackney AC, Garcia R, et al. The effects of an exercise program in leukemia patients. Integr Cancer Ther. 2009;8:130-8.
10. McNeely ML. Exercise as a promising intervention in head & neck cancer patients. Indian J Med Res. 2013;137:451-3.
11. Cormie P, Spry N, Jasas K, et al. Exercise as medicine in the management of pancreatic cancer: a case study. Med Sci Sports Exerc. 2014;46:664-70.
12. Craike MJ, Hose K, Courneya KS, et al. Perceived benefits and barriers to exercise for recently treated patients with multiple myeloma: a qualitative study. BMC Cancer. 2013;13:319.
13. Williams PT. Reduced risk of incident kidney cancer from walking and running. Med Sci Sports Exerc. 2014;46:312-7.
14. Williams PT. Reduced risk of brain cancer mortality from walking and running. Med Sci Sports Exerc. 2014;46:927-32.
15. World Cancer Research Fund/American Institute for Cancer Research. Continuous Update Project Report. Food, Nutrition, Physical Activity, and the Prevention of Endometrial Cancer. 2013. https://www.dietandcancerreport.org.
16. Sasvari M, Taylor AW, Gaal D, Radak Z. The effect of regular exercise on development of sarcoma tumor and oxidative damage in mice liver. J Sports Sci Med. 2011;10:93-6.
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.