آسیب عضله قلب در MRI نیمی از بهبودیافتگان کووید-19 دیده شد

مطالعهای تازه نشان داد در میان افراد مبتلا به Covid-19 با تروپونین بالا، از 148 بیمار بستری حدود نیمی پس از 2 ماه در تصویربرداری تشدید مغناطیسی قلب یا CMR، مقداری آسیب میوکارد داشتند.
دکتر ماریانا فونتانا و همکارانش از یونیورسیتی کالج لندن چنین مینویسند: «نتایج ما نشان میدهد در این زیرگروه از بازماندگان Covid-19 شدید با افزایش تروپونین، التهاب موضعی میوکارد یا آسیب عضله قلب، با آنکه کمتر از گزارش قبلی دیده میشود، در بخشی از بیماران ادامه دارد و میتواند بیانگر یک مشکل بالینی در حال ظهور باشد.»
ناهنجاریهای قلبی شناساییشده در این همگروه، در %26 غیرایسکمیک، شامل تقویت دیررس گادولینیوم یا LGE شبیه میوکاردیت، در %22 مرتبط با بیماری ایسکمیک قلب، شامل انفارکتوس یا ایسکمی القاپذیر، و در %6 بهعنوان آسیبشناسی دوگانه دستهبندی شدند.
در 148 بیمار، %89 عملکرد طبیعی بطن چپ یا LV داشتند. از 17 بیمار دارای اختلال عملکرد LV، یعنی %11 بیماران، فقط در 4 نفر کسر جهشی زیر %35 بود. از 9 بیمار که اختلال عملکرد LV آنها با انفارکتوس میوکارد ارتباط داشت، 6 نفر سابقه شناختهشده بیماری ایسکمیک قلب داشتند.
تصویر بالا: نمای برشهای قاعدهای و رأسی قلب آسیبدیده در MRI است. رنگ آبی، کاهش جریان خون و نارنجی، جریان خون مناسب را نشان میدهد. در شکل، آبی تیره بخش پایینی قلب را نشان میدهد؛ بنابراین جریان خون میوکارد بسیار کاهش مییابد. آنژیوگرافی سیاهوسفید نشان میدهد رگ خونرسان به این بخش قلب بسته است.
هیچیک از بیماران دارای LGE با «الگوی میوکاردیت»، ناهنجاری حرکت موضعی دیواره نداشتند و نه تروپونین هنگام ورود و نه بالاترین مقدار آن، نشانگر تشخیص میوکاردیت نبود.
نیمه پر لیوان
«نیمه پر لیوان» رویکرد نویسنده، گراهام دی. کول بود که در توییتر گزارش کرد در مقایسه با بیماران Covid-19 دارای تروپونین مثبت، تنها 2 ماه بعد، حدود نیمی از بیماران در MRI ناهنجاری عمده قلبی نداشتند. کول گفت: «فکر میکنیم این مهم است: حتی در گروهی که با تروپونین بالا بسیار بیمار بودند، نبود شواهد آسیب قلبی شایع بود.»
پژوهشگران گزارش خود را چنین پایان میدهند: «باور داریم دادههای ما با این فرضیه که التهاب مزمن، فیبروز منتشر یا اختلال عملکرد طولانیمدت LV ویژگی غالب بازماندگان Covid-19 است، مخالفت میکند.»
فورتانا گفت: «در یک مطالعه اولیه «راهنما»، دو سوم بهبودیافتگان Covid-19 در MRI شواهد ناهنجاری داشتند و همزمانی زیاد افزایش T1 و T2، با فیبروز منتشر و ادم سازگار بود. یافتههای ما در مطالعه بزرگتر چندمرکزی با کنترلهای بهتر، میزان پایین نارسایی قلبی و التهاب مداوم بسیار کمتری را نشان میدهد که اطمینانبخش است.» او افزود الگوهای مختلف آسیب نشاندهنده سازوکارهای متفاوتاند، از جمله این احتمال که «دستکم برخی آسیبهای یافتشده از قبل وجود داشتهاند، زیرا افراد دارای بیماری قلبی بیشتر احتمال دارد به بیماری شدید مبتلا شوند».
گروه پژوهشگران، شامل نویسنده توشار کوتکتا، گزارش کردند آسیب شبیه میوکاردیت در %88 موارد بدون اختلال عملکرد بطنی، به سه قطعه میوکارد یا کمتر محدود بود و عملکرد دو بطن با افراد بدون میوکاردیت تفاوت نداشت.
فورتانا گفت: «ما واژه «شبیه میوکاردیت» را به کار میبریم، اما بافتشناسی نداریم. گروه ما در واقع گمان میکند بیشتر این موارد لختهشدن ریزعروقی یا ترومبوز میکروآنژیوپاتیک باشند. اینکه راهبردهای جدیدتر ضدانعقادی ممکن است سودمند باشند، هیجانانگیز است.»
آلوک وی. فین از مؤسسه CVPath در گیترزبرگ مریلند، آرزو دارد پژوهشگران استفاده از واژه میوکاردیت را برای توصیف یافتههای بالینی یا تصویربرداری در Covid-19 کاملاً کنار بگذارند. فین در مصاحبهای گفت: «MRI نمیتواند میوکاردیت را تشخیص دهد. همانطور که پژوهشگران میپذیرند، این تشخیصی اختصاصی است که بهترین شکل آن به بافتشناسی نیاز دارد.» این گفته او بود. گروه فین در CVPath دادههایی منتشر کرد که شواهد آسیبشناختی میوکاردیت پس از عفونت SARS-CoV-2 را نشان میدادند. او گفت: «بهعنوان پزشک، وقتی به میوکاردیت فکر میکنم، به اکو و LV gram نگاه میکنم و میبینم آیا ناهنجاری حرکت دیواره و تروپونین بالا وجود دارد یا نه. اما اگر عروق کرونر طبیعی باشند و همه این موارد وجود داشته باشند، آنگاه میوکاردیت را در تشخیص افتراقی در نظر میگیرم». «اما در بیشتر این موارد، همانطور که نویسندگان بهدرستی گفتهاند، بیشتر بیماران واقعاً معیارهای لازم برای تشخیص میوکاردیت را نداشتند.» او با پیشنهاد فونتانا موافق است که آنچه MRI در این بازماندگان Covid-19 دیده، میکروترومبوسها بوده است.
«بسیار محتمل است این یافتهها با مطالعات کالبدگشایی اخیر گروه من و دیگران درباره شناسایی میکروترومبوسها سازگار باشند. اما قطعاً نمیدانیم، زیرا هیچکس قبلاً در محیط بالینی درباره حضورشان مطالعه نکرده و واقعاً نمیدانیم میکروترومبوس در MRI چگونه دیده میشود.»
خلاصه و نتیجه
در بزرگترین مطالعه تا آن زمان برای بررسی بیماران Covid-19 در دوره نقاهت با تروپونین بالا، 148 شرکتکننده در یکی از شش بیمارستان لندن درمان شدند. به بیماران دارای تروپونین غیرطبیعی پس از ترخیص، MRI قلب پیشنهاد شد و آنان با بیماران فاقد Covid-19 و 40 داوطلب سالم گروه کنترل مقایسه شدند.
میانگین مدت بستری 9 روز بود و %32 به حمایت تنفسی با دستگاه در مراقبت ویژه نیاز داشتند. اندکی بیش از نیمی از بیماران، %57، پرفشاری خون، %7 سابقه انفارکتوس میوکارد، %34 دیابت و %46 کلسترول بالا داشتند و %24 سیگار میکشیدند. میانگین شاخص توده بدنی 28,5 kg /m2 بود.
پس از تأیید تشخیص Covid-19، MRI پیگیری بهطور میانگین 68 روز بعد انجام شد.
کول در توییتر گفت یافتهها هم در معرض سوگیری بازماندگان و هم سوگیری ارجاعاند. او گفت: «بیماران آسیبپذیری را که پزشکان فکر میکردند اسکنشان احتمالاً اطلاعاتی برای تصمیمگیری درمانی فراهم نمیکند، اسکن نکردیم.»
فونتانا گفت درباره اینکه برای افراد مبتلا به Covid-19 که بستری نشدند یا بستری شدند اما تروپونین بالا نداشتند چه رخ میدهد، چیزی نمیدانیم.
او افزود یافتهها، بهویژه اگر تکرار شوند، میتوانند راهی پیشرو برای شناسایی بیماران با خطر بالاتر یا پایینتر عوارض طولانیمدت باقیمانده از بیماری و آگاهیبخش راهبردهای بهبود نتایج باشند.
موضوعات مرتبط
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک میکند.





نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر میشود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمیشود.
اولین نظر را شما بنویسید.