آیا بواسیزوماب همراه پرتودرمانی و تموزولوماید در گلیوبلاستوم تازهتشخیصدادهشده مؤثر است؟

اخیراً نتایج مطالعهای در انگلستان نشان داد در گلیوبلاستوم تازهتشخیصدادهشده، افزودن بواسیزوماب به درمان کلاسیک پرتودرمانی و تموزولوماید (داروی شیمیدرمانی) اثری بر بقای کلی ندارد. اما از نظر پیشرفت بیماری، کیفیت زندگی و عملکرد شناختی بیمار تا حدی مزیت ایجاد کرد.
گلیوبلاستوم شایعترین و تهاجمیترین تومور در میان همه تومورهای مغزی است. معمولاً در سن 40-60 سالگی ظاهر میشود و در مردان کمی بیشتر از زنان دیده میشود. متوسط طول عمر پس از تشخیص 14 ماه است. همچنین توموری بسیار پنهانکار است؛ بهطوری که بیماران اغلب بدون مشکل قبلی، فقط با سردرد یا تشنج کوچکی مراجعه و از بیماری خود آگاه میشوند. گلیوبلاستوم هم به علت عمر کوتاه و هم اثرهای جدی بر بیمار و اطرافیان، بیماری و دشمنی بسیار جدی است. در چنین شرایطی برای مقابله با دشمن شدید، تا حد امکان به سلاحهای بیشتر نیاز است. از این رو پژوهشهای درمان، افزایش بقا و افزایش یا حفظ کیفیت زندگی طی بیماری بهشدت ادامه دارند.
راهبرد چندینساله در گلیوبلاستوم تازهتشخیصدادهشده، ابتدا برداشتن بیشترین بخش ممکن تومور با جراحی و سپس جلوگیری از پیشرفت و گسترش با پرتودرمانی و تموزولوماید (داروی شیمیدرمانی) است. اگر جراحی ممکن نباشد، فقط با پرتودرمانی و شیمیدرمانی برای افزایش عمر تلاش میشود. در 10 سال اخیر پیشرفتهای جدی آغاز شده است. در 2005 شناسایی مزیت مصرف همزمان تموزولوماید و پرتودرمانی کمک مهمی به طول عمر کرد. سپس مشخص شد عامل VEGF-A که باعث ایجاد رگ جدید توسط سلول سرطان (رگزایی) و پیشرفت بیماری میشود در رشد آن مؤثر است؛ بواسیزوماب مؤثر بر این عامل آزمایش شد و در موارد عودکرده و پیشرونده مؤثر بود. بعد مطالعات اثر آن در موارد تازه آغاز شد و مشخص شد بواسیزوماب بهتنهایی در این افراد مؤثر نیست.
در مطالعه اخیر انگلستان نیز بررسی شد آیا بواسیزوماب همزمان با پرتودرمانی و تموزولوماید در گلیوبلاستوم تازه مؤثر است. تعداد 921 بیمار تازهتشخیصدادهشده به 2 گروه تقسیم شدند؛ یک گروه علاوه بر پرتودرمانی و تموزولوماید بواسیزوماب گرفت و دیگری فقط با پرتودرمانی و تموزولوماید درمان شد. نتایج تفاوتی در بقای کلی نشان نداد. اما گروه بواسیزوماب از نظر پیشرفت بیماری، کیفیت زندگی و تداوم عملکرد شناختی تا حدی مزیت داشت. همچنین نیاز کمتری به کورتیزون برای کاهش اثرهای منفی بیماری و درمان داشتند. با این حال عوارض، هرچند نه بسیار جدی، در گروه بواسیزوماب بیشتر بود.
در نتیجه در بیماریای با این شدت، کاهش اثرهای بیماری در طول زندگی و حفظ هرچه بیشتر کیفیت آن به اندازه طولانی کردن بقا اهمیت دارد. شاید بواسیزوماب در افزایش بقای گلیوبلاستوم تازه مؤثر نباشد، اما کمک هرچند محدود به حفظ کیفیت زندگی در طول این مدت پیشرفتی بسیار مهم است. با این حال در مبارزه با چنین بیماری تهاجمی به سلاحها و مطالعات بسیار بیشتری نیاز داریم.
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک میکند.





نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر میشود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمیشود.
اولین نظر را شما بنویسید.