فریدا کالو، نقاشی که گفت زندهباد زندگی! و بازتاب مبارزه زندگی در نقاشیهایش

فریدا کالو دردهای بسیار سنگین جسمی و هیجانی کشید؛ «تنها چیزی که میدانم این است که نقاشی میکنم چون به آن نیاز دارم» را گفت؛ او زنی مکزیکی بود.
میخواهیم داستان الهامبخش فریدا کالو را به اشتراک بگذاریم؛ کسی که میکوشید درد را به نقاشی منتقل کند و با وجود همهچیز میگفت «زندهباد زندگی!» و چنین نگاهی داشت.
سومین دختر خانوادهای با چهار دختر بود. در 6 ژوئیه 1907 در کویوآکان جنوب مکزیکوسیتی به دنیا آمد، اما تاریخ تولد خود را 7 ژوئیه 1910، زمان انقلاب مکزیک، میدانست.
نخستین مشکل مهم سلامتی فریدا در 6 سالگی با فلج اطفال شروع شد که یک پا کوتاهتر و ضعیفتر ماند. در مدرسه مسخره میشد و مبارزهاش همان زمان آغاز شد. دوستانش او را "فریدای پایچوبی" صدا میزدند. فریدا درباره آن روزها گفته بود «اگر یک حقیقت باشد، این است که درد نخستین بار آن روز وارد بدنم شد» و چنین بیان کرد.

در 18 سالگی حادثهای را تجربه کرد که تمام زندگیاش را تغییر داد. در 17 سپتامبر 1925، هنگام بازگشت از مدرسه، اتوبوسش با تراموا تصادف کرد. بسیاری از سرنشینان جان باختند و فریدا از مرگ برگشت؛ میله آهنی محکمی وارد ران چپ و از لگنش خارج شد و شکستگیهای شدید در بخشهای زیادی از بدن داشت. بهدلیل این شکستگیها بیشتر بدن در گچ بود و ماهها بیحرکت دراز کشید.
پس از مدتی گچ جای خود را به کرست آهنی داد. خانواده در این دوره بستری، بوم و رنگ به او هدیه دادند تا نقاشی کند. «در واقع بدون اهمیت چندان، نقاشی را شروع کردم» فریدا گفته بود.
نخست برای کاهش درد نقاشی کرد. آینهای بالای تخت رو به سقف نصب کرد تا خود را ببیند و با نگاه به آن خودنگاره کشید. نخستین کارش، خودنگاره با لباس مخمل بود. بارها خود را با کرست فولادی نقاشی کرد.

پس از حادثه مجموعاً 32 جراحی داشت. طی 2 سال پیوسته با پزشکان دیدار و داروهای فراوان برای درد مصرف کرد. پس از دو سال توانست دوباره بایستد.
نقاشی را ادامه داد و با دوستان خوش میگذراند. در یکی از دیدارها با دیهگو ریورا، نقاش مشهور زمان، آشنا شد. دیهگو فراتر از مکزیک در جهان شناخته میشد. فریدا شیفته او بود؛ نقاشیهایش را نشان داد و با درخواست نظر او نخستین گفتوگو آغاز شد.
دیهگو و فریدا زود ازدواج کردند و عشق بزرگ و نزدیکترین دوست هم شدند. اما رابطه پرتلاطم دردهای عاطفی شدیدی برای فریدا داشت و بعد گفت «...دیهگو قطعاً بسیار ویرانگرتر از حادثههایم بود» . سپس برای توصیف رابطه گفت «در زندگی دو حادثه بزرگ داشتم؛ یکی دیهگو و در دیگری قطاری نزدیک بود مرا بکشد؛ دیهگو قطعاً بسیار ویرانگرتر بود» و این جملهها را بیان کرد.

یکی از بزرگترین خواستههای فریدا بچهدار شدن بود. بهدلیل مشکلات سلامت یک بار مجبور به سقط شد و سپس دو بار پیاپی جنین را از دست داد. فریدا در سال 1932 در اثر «بیمارستان هنری فورد» دردهایش را به بوم منتقل کرد.

رابطه دیهگو و فریدا هر روز بدتر میشد و دیهگو حتی با خواهر بزرگتر فریدا رابطه داشت. اگرچه جدا شدند، دیهگو همیشه گوشه ذهن او بود. در نامهای احساس خود را چنین گفت: «از روزی که دوست داشتنت را شروع کردم، قلبی رنجکشیده دارم.»
فریدا که با درد شدید جسمی و روانی میجنگید، افسردگی شدیدی گرفت و در آن دوره خود را در بدن گوزن نقاشی کرد. گوزنی با تیرهای فرورفته در بدن در جنگل، حال او را نشان میداد. در این تابلو درماندگی و امید کنار هماند. دردش هرگز آرام نمیگرفت و «گوزنی زخمی» بود. فریدا تنها بود و رنج میکشید.

رنج جدایی از دیهگو چنان بزرگ بود که میگفت فقط یک راه کاهش آن یافته است: نقاشی! فریدا در «دو فریدا» دوگانگی و خشم آن دوره را نشان داد. دو زن نماد دو حالت او بودند. زن راست با لباس سنتی تصویر کودکی دیهگو را داشت؛ زن چپ لباس اروپاییتر پوشیده بود. آنها را از قلب به هم وصل کرده بود. زن چپ با قیچی در دست میکوشید خونریزی قلبش را متوقف کند، اما لباسش از قبل خونی بود. تنها دوست این زنان دستدردست که نشسته به ما نگاه میکنند، خودشان بودند.

از مبارزه دست نکشید
در دهه 1950 سلامت او بدتر شد. بهدلیل مشکل ستون فقرات 9 ماه بستری بود. کمی بعد توانست نخستین نمایشگاه خود را در کشورش برگزار کند. آن زمان زمینگیر بود و نباید از بستر بلند میشد، اما نمیخواست افتتاح نخستین نمایشگاه کشورش را از دست بدهد. چون نمیتوانست از تخت بیرون آید، با تخت به نمایشگاه رفت.
چند ماه بعد پای راستش را از دست داد.
فریدا کالو در 47 سالگی، در 13 ژوئیه 1954، بر اثر آمبولی ریه جان باخت.
55 خودنگاره در میان 143 تابلو از او باقی ماند.
در سال مرگش نقاشی زندهباد زندگی را کشید که گویی نگاهش به زندگی را بیان میکند.

فریدا که با وجود همهچیز زندگی را دوست داشت و امیدش را از دست نداد، به خلق ادامه داد. امروز خانه و کارگاهش در مکزیکوسیتی به موزه تبدیل و برای بازدید باز است. اگر به آمریکای مرکزی رفتید، بازدید را توصیه میکنیم.
موضوعات مرتبط
زندگی دگرگونشده پس از سرطان 2. – داستان خواننده آملی بیریس
حسن چنگیز، مردی که با رؤیا و داستان تأثیرگذارش به روستاییان امید داد
منابع
theguardian.com
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک میکند.





نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر میشود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمیشود.
اولین نظر را شما بنویسید.