პროსტატის კიბო და სქესობრივი დისფუნქცია: ვარჯიშით მკურნალობა იმედისმომცემია

პროსტატის კიბოს შემდეგ სქესობრივი ფუნქციის დაკარგვის გამოსავალი: ვარჯიში

შეიძლება თუ არა პროსტატის კიბოს მკურნალობის შემდეგ მამაკაცებში ხშირი სქესობრივი დისფუნქციის გაუმჯობესება რეგულარული ვარჯიშით? JAMA Network Open-ში 2025 წლის 12 მარტს გამოქვეყნებული ახალი კვლევა ამ კითხვას დადებითად პასუხობს. Edith Cowan-ის უნივერსიტეტის სავარჯიშო მედიცინის კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორმა, პროფესორმა Daniel Galvão-მ და მისმა გუნდმა პროსტატის კიბოს მქონე პაციენტებთან რეგულარული ფიზიკური აქტივობის გავლენა ერექციულ დისფუნქციაზე (ერექციის დარღვევაზე) შეისწავლეს.

პროსტატის კიბოს მკურნალობის გავლენა სქესობრივ ცხოვრებაზე

პროსტატის კიბოს მკურნალობა მოიცავს ისეთ მეთოდებს, როგორიცაა ჰორმონების დამთრგუნველი მკურნალობა (ანდროგენების დეპრივაციული თერაპია), სხივური თერაპია და ქირურგიული ჩარევა. თუმცა ამ მკურნალობებმა მნიშვნელოვანი გვერდითი ეფექტები შეიძლება გამოიწვიოს, მათ შორის სქესობრივი დისფუნქცია. ერექციული დისფუნქცია (ერექციის პრობლემა) არა მხოლოდ პაციენტების ცხოვრების ხარისხს აქვეითებს, არამედ მათ ურთიერთობებზეც შეიძლება უარყოფითად მოქმედებდეს.

ერექციული დისფუნქცია პროსტატის კიბოს პაციენტებისთვის დიდი პრობლემაა. თუმცა ეს პრობლემა მხოლოდ პაციენტზე კი არა, მის ურთიერთობაზეც მოქმედებს. სამწუხაროდ, პაციენტების უმეტესობა სქესობრივი ფუნქციის მხარდამჭერ სამედიცინო ჩარევებზე საკმარის მითითებებს ვერ იღებს. ამ კვლევის მიზანი ამ ხარვეზის შევსებაა.

კვლევის მეთოდი და შედეგები

კვლევაში პროსტატის კიბოს მქონე 112 პაციენტთან რეგულარული ვარჯიშისა და ფსიქოსექსუალური განათლების ეფექტები შეისწავლეს. მონაწილეები შემთხვევითად ორ ჯგუფში გადაანაწილეს:

1. ვარჯიშის ჯგუფი: კვირაში 3 დღე კლინიკური მეთვალყურეობით აერობულ და წინააღმდეგობის ვარჯიშებს ასრულებდა.

2. საკონტროლო ჯგუფი: არსებულ მოვლის რეჟიმს აგრძელებდა.

ვარჯიშის პროგრამა

• კვირაში 3 დღე, 20-30 წუთის განმავლობაში საშუალო-მაღალი ინტენსივობის გულ-სისხლძარღვთა ვარჯიში (მაგალითად, სარბენი ბილიკი, ველოსიპედი, ცურვა)

• თითოეულ ვარჯიშზე 6-8 სხვადასხვა წინააღმდეგობის ვარჯიში (მაგალითად, სიმძიმეების აწევა), თითოეული 6-12 გამეორებით

• სახლში კვირაში ჯამურად სულ მცირე 150 წუთის საშუალო-მაღალი ინტენსივობის აერობული ვარჯიში

ზოგიერთ პაციენტს დამატებით შესთავაზეს მოკლე ფსიქოსექსუალური განათლებისა და თვითმართვის პროგრამა . ამ პროგრამაში ერექციული დისფუნქციის მკურნალობის სასწავლო მასალები და სტრესის სამართავი აუდიორესურსები მიეწოდებოდათ.

შედეგები

• 6-თვიანი დაკვირვების დასრულებისას აღმოჩნდა, რომ ფსიქოსექსუალურ განათლებას დამატებითი სარგებელი არ ჰქონდა.

• რეგულარულად ფიზიკურად აქტიურ პაციენტებთან ერექციული ფუნქციის მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება გამოვლინდა.

• განსაკუთრებით სხივური თერაპიისა და ანდროგენების დეპრივაციული თერაპიის მიმღებმა პაციენტებმა ოპერაციაგადატანილებთან შედარებით მეტი სარგებელი მიიღეს.

• პაციენტები, რომლებსაც დასაწყისში სქესობრივი სურვილი, ურთიერთობით კმაყოფილება და ზოგადი დაკმაყოფილების დონე დაბალი ჰქონდათ, ვარჯიშით ყველაზე მეტად ისარგებლეს.

• ვარჯიშმა სხეულში ცხიმის პროცენტის მატება თავიდან აიცილა და კუნთების ძალა გაზარდა.

უნდა იყოს თუ არა ვარჯიში პროსტატის კიბოს პაციენტების სტანდარტული მკურნალობა?

მკვლევრებმა ხაზგასმით აღნიშნეს, რომ პროსტატის კიბოს შემდეგ სქესობრივი ფუნქციის დაკარგვის მქონე მამაკაცებისთვის ვარჯიში მკურნალობის ერთ-ერთ ძირითად ვარიანტად უნდა განიხილებოდეს.

ეს კვლევა აჩვენებს, რომ ვარჯიში შეიძლება ეფექტური ჩარევა იყოს პროსტატის კიბოს შემდეგ სქესობრივი დისფუნქციის მქონე მამაკაცებისთვის. სავარჯიშო მედიცინა ამ პაციენტების მკურნალობის მნიშვნელოვანი ნაწილი უნდა გახდეს.

დასკვნა და რეკომენდაციები

• პროსტატის კიბოს შემდეგ სქესობრივი ფუნქციის დაკარგვის მქონე მამაკაცებმა ყოველდღიურ რუტინაში რეგულარული ფიზიკური აქტივობა უნდა ჩართონ.

• ვარჯიში დადებითად მოქმედებს არა მხოლოდ ერექციულ ფუნქციაზე, არამედ სხეულის შემადგენლობასა და ზოგად ჯანმრთელობაზეც.

• აერობული და წინააღმდეგობის ვარჯიშების კომბინაციამ, სქესობრივ ფუნქციასთან ერთად, კუნთების ძალის ზრდასა და ზოგადი კეთილდღეობის მხარდაჭერას შეიძლება შეუწყოს ხელი.

• ექიმებმა და ფიზიოთერაპევტებმა პროსტატის კიბოს პაციენტებს ვარჯიშზე დაფუძნებული რეაბილიტაციის პროგრამები უნდა ურჩიონ.

დასკვნის სახით, პროსტატის კიბოს მკურნალობის მიმღებ მამაკაცებთან ვარჯიში სქესობრივი ჯანმრთელობის გასაუმჯობესებელ მნიშვნელოვან არამედიკამენტურ ვარიანტად უნდა განიხილებოდეს. კვლევები აჩვენებს, რომ ფიზიკურ აქტივობას არა მხოლოდ ზოგადი, არამედ სქესობრივი ჯანმრთელობის გაუმჯობესებაც შეუძლია. ამიტომ პაციენტების შესაბამის სავარჯიშო პროგრამაში ჩართვამ მკურნალობის შემდეგ ცხოვრების ხარისხის გაუმჯობესებაში გადამწყვეტი როლი შეიძლება შეასრულოს.