درمانهای نوین سرطان داستان واقعی تاریخ را مینویسند.. سه تفنگدار درخشان درمانهای سرطان؛ ایپیلیموماب (آتوس)، نیولوماب (پورتوس)، پمبرولیزوماب (آرامیس)

الکساندر دوما با فراتر بردن تاریخ یک دوره از واقعیت و آفریدن قهرمانان، در ذهنها و دلها اثر گذاشت. این پیشرفتهای جدید در سرطان، با مولکولهای تازهای که گویی آن سه نفر و حتی دارتانیان را به یاد میآورند، به دوما پیام میدهند که ما داستان موفقیتی واقعی با حالوهوای سه تفنگدار مینویسیم.
بیایید با هم ببینیم این درمانهای جدید چیستند و چه پرتو امیدی به بیمارانمان میدهند.
در پژوهشهای نزدیک به 100 سال گذشته در حوزهٔ درمان سرطان، روشهای کشتن مستقیم سلول سرطانی هدف قرار گرفتند. در مقابل، قدرت دستگاه ایمنی، یکی از مهمترین سازوکارهای محافظ بدن، نادیده گرفته شد یا ناتوانی آن به قدرت سلول سرطانی نسبت داده شد. دستگاه ایمنی بدن ما مانند شمشیری دولبه است. فعالیت بیشازحد و کنترلنشدهٔ آن بیماریهایی با آسیب به اندامهای گوناگون ایجاد میکند که میتوان آنها را افراط ایمنی نامید. فعالیت ناکافی آن نیز پیامدهای نامطلوبی از عفونتها تا استعداد ابتلا به سرطان به همراه دارد.
در دههٔ 1990، هنگامی که دانشمندان امید خود به توسعهٔ داروهای مبتنی بر دستگاه ایمنی برای مقابله با سرطان را از دست داده بودند، پروفسور جیمز آلیسون از دانشمندانی بود که امیدوار ماند. او در اواخر دههٔ 1990، زمانی که مدیر آزمایشگاه پژوهش سرطان UC Berkeley بود، به مولکول زیستی ویژهای به نام CTLA-4 علاقهمند شد. آلیسون و همکارانش ثابت کردند این مولکول که روی سلولهای T، از مهمترین سلولهای ایمنی، قرار دارد، با ترمز کردن یا مهار فعالیت این سلولها عمل میکند. نقش حیاتی سلولهای T در حملهٔ دستگاه ایمنی شناخته شده بود. این سه پژوهشگر با این پرسش که برداشتن مهار چه سودی در درمان سرطان دارد، کار روی مدلهای موشی سرطان را آغاز کردند. جیم آلیسون، مکس کرومل و دانا لیچ در مقالهای در سال 1996 نشان دادند در موشهایی که فعال شدن CTLA-4 با پادتن مهار میشود، میتوان رشد تومور را از میان برد. این مطالعه الهامبخش داروهای تحولآفرین جدیدی شد که به نام تنظیمکنندههای نقاط وارسی ایمنی (checkpoint regulators) شناخته و توسعه داده شدند. پس از این پیشرفت، داروی ایپیلیموماب (YERVOY)، نوعی پادتن با ویژگی مهار CTLA-4 و شبیه واکسن، در بیماران سرطان پوست پیشرفته با سیر بسیار تهاجمی به نام ملانوم بدخیم استفاده شد. YERVOY در مطالعات بالینی اولیهٔ انسانی موفق بود و نشان داده شد در ملانوم بدخیم پیشرفته و متاستاتیک به افزایش معنادار طول عمر کمک میکند. این نتایج موفق در سال 2010 در New England Journal of Medicine، یکی از معتبرترین مجلات علمی، منتشر شد.
این مطالعه پس از داروهای هدفمند ساختهشده علیه سلول سرطانی، انقلابی تازه و داستان موفقیتی جدید به همراه آورد. بر پایهٔ این اطلاعات، سازوکارهای ترمز جدیدی شناسایی شد که میتوانند دستگاه ایمنی ازپادرآمدهٔ بیمار سرطانی را به حرکت درآورند. PD-1 که پروتئین مرگ برنامهریزیشدهٔ سلولی نیز نامیده میشود، گیرندهای روی سطح سلول است. لیگاند پروتئینی PD-L1 با اتصال به آن، سازوکار ترمز دستگاه ایمنی در برابر سرطان را فعال میکند. اثربخشی دو داروی ساختهشده علیه این ساختارهای پروتئینی، نیولوماب (Opdivo) و پمبرولیزوماب (Keytruda)، نهتنها در ملانوم بدخیم، بلکه در سرطان دیگری با مدیریت بسیار دشوار، یعنی سرطان ریه نیز ثابت شد. این سفر در درمان سرطان که با ایپیلیموماب آغاز و با این دو داروی پادتنی جدید علیه گیرندهٔ PD-1 ادامه یافت، مرا به یاد اثری انداخت که سه تفنگدار در دلها و حافظهها گذاشتند. به نظر میرسد این سفر امیدبخش که در سرطان پوست و ریه آغاز شده، در انواع دیگر سرطان نیز ادامه یابد.
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک میکند.





نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر میشود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمیشود.
اولین نظر را شما بنویسید.