نشانه‌های نزدیک شدن فرد مبتلا به سرطان به پایان زندگی و توصیه‌هایی برای نزدیکان بیمار

تولد، زندگی و مرگ بخش‌های طبیعی چرخه زندگی هستند. اما این پرسش که روزهای پایانی بیماران مبتلا به سرطان چگونه سپری می‌شود، موضوعی بسیار حساس برای بیمار و نزدیکان اوست.

این نوشته به وضعیت‌هایی می‌پردازد که بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته ممکن است با آن‌ها روبه‌رو شوند و اینکه نزدیکان چگونه می‌توانند از آن‌ها حمایت کنند.

• اگر بلع دشوار است، درباره مسکن‌های جایگزین اطلاعات بگیرید.
• از غذاهای جامد پرهیز کنید.
• هر 2 ساعت به تغییر وضعیت بدن کمک کنید.
• محیطی آرام و ملایم فراهم کنید.
• با کمپرس‌های خنک و مرطوب به بیمار آرامش دهید.

• زمان‌های بیداری بیمار را به‌خوبی برنامه‌ریزی کنید.
• اگر بی‌قرار است، احتمال درد را ارزیابی کنید.
• آرام کردن با تماس جسمی (گرفتن دست، نوازش کردن)
• به او یادآوری کنید که چه کسی هستید و زمان را یادآوری کنید.
• مصرف داروهای مسکن را ادامه دهید.

مرحله پایانی سرطان، فرایندی دشوار هم برای بیمار و هم برای نزدیکان اوست. با این حال، با اطلاعات درست، حمایت حرفه‌ای و رویکرد آگاهانه می‌توان این دوره را آسوده‌تر کرد.

• اشتها کاهش می‌یابد و ممکن است نیاز به خوردن از بین برود.
• خشکی دهان شایع است.
• ممکن است دیگر به برخی داروها نیازی نباشد.

• مرطوب‌کننده لب یا وازلین برای جلوگیری از خشکی به کار ببرید.
• یخ خردشده یا آب‌میوه‌ها را برای تأمین مایعات به کار ببرید.
• برای شکایت‌ها با پزشک در تماس بمانید، داروهای موردنیاز را بشناسید.

• اندام‌ها ممکن است سرد شوند و تغییر رنگ دهند.
• پوست ممکن است سرد، خشک یا مرطوب باشد.
• ریتم قلب ممکن است نامنظم شود و فشار خون کاهش یابد.

• بیمار را گرم نگه دارید، اما از گرم شدن بیش از حد پرهیز کنید.
• از پتوهای برقی استفاده نکنید.
• دست‌ها و پاها را به‌آرامی مالش دهید.
• فشار خون و نبض را پیگیری کنید.
• پوست را مرطوب کنید، از بوهایی که می‌توانند تنفس را تحت تأثیر قرار دهند پرهیز کنید.
• ارتباطی ملایم و اطمینان‌بخش برقرار کنید.

• دید تار یا کم‌نور می‌شود.
• در بستن پلک‌ها دشواری دارد.
• شنوایی ضعیف می‌شود، اما هنوز می‌تواند صداها را درک کند.

• حتی اگر بینایی کاهش یافته باشد، اجازه دهید اتاق در طول روز نور بگیرد و ریتم زیستی را حفظ کنید.
• همیشه فرض کنید که می‌تواند بشنود، با لحنی ملایم و آرامش‌بخش صحبت کنید.
• با صحبت کردن و لمس ملایم، احساس امنیت و آسایش فراهم کنید.
• سخنان محبت‌آمیز و گفت‌وگوهای حمایتگر می‌توانند آسایش عاطفی را افزایش دهند.

• سرعت تنفس ممکن است تغییر کند.
• ممکن است تنفس دشوار شود.
• ممکن است انقباض عضلات گردن مشاهده شود.
• گاهی ممکن است وقفه‌های تنفسی 10-30 ثانیه‌ای رخ دهند.

• بیمار را به پشت یا اندکی به پهلو بچرخانید.
• سر و سینه را با بالش بالاتر بیاورید.
• هوای خنک و تمیز فراهم کنید.
• برای خشکی لب و دهان از محلول‌های مرطوب‌کننده استفاده کنید.
• اگر وقفه تنفسی وجود دارد، حتماً با متخصص سلامت مشورت کنید.

• ادرار تیره و کم می‌شود.
• ممکن است کنترل از دست برود.

• از پد یا پوشش تخت یک‌بارمصرف استفاده کنید.
• استفاده از پوشک یا سوند را با پرستار برنامه‌ریزی کنید.
• پاک‌سازی منظم و کرم‌های محافظ پوست به کار ببرید.
• دریافت مایعات را براساس توصیه پزشک تنظیم کنید.
• با تغییر وضعیت خوابیدن از زخم بستر جلوگیری کنید.

• تنفس و ضربان قلب متوقف می‌شوند.
• فشار خون و نبض قابل اندازه‌گیری نیستند.
• چشم‌ها ممکن است بی‌حرکت و باز بمانند.
• به دلیل شل شدن عضلات، کنترل ادرار/مدفوع ممکن است از دست برود.

• کنار عزیز خود بمانید.
• لازم نیست بلافاصله کاری انجام دهید.
• وقتی احساس آمادگی کردید، به تیم سلامت اطلاع دهید.
• محیطی ساکت و آرامش‌بخش فراهم کنید.
• در صورت لزوم حمایت روانی دریافت کنید.