نظریه روان‌شناسی تحلیلی Jung در 1933 – رؤیاها و نمادها

روان‌پزشک سوئیسی Carl Jung می‌گوید:

«دید شما تنها زمانی روشن می‌شود که بتوانید به قلب خود بنگرید. آنان که به بیرون می‌نگرند رؤیا می‌بینند؛ آنان که به درون می‌نگرند بیدار می‌شوند.»

Jung، مانند پزشک اتریشی Sigmund Freud، بر اهمیت فرایندهای ذهنی ناخودآگاه در شکل‌گیری رفتار و احساس انسان تأکید می‌کرد و به بیمارانش توصیه می‌کرد درباره خیال‌پردازی‌ها و تصاویر رؤیاهایشان گفت‌وگو کنند و آن‌ها را بکشند. در واقع Jung تا 1912 با Freud همکاری نزدیکی داشت. در حالی که Freud برای رفتار انسان بر توضیحی روانی‌جنسی تمرکز داشت، رویکرد Jung بیشتر معنوی و عرفانی بود.

Jung وجود دو لایه در ناخودآگاه را مطرح کرد:

1. لایه نخست، ناخودآگاه شخصی، مشابه نظر Freud است و مطالب فراموش‌شده یا دشوار‌دسترس زندگی‌مان را در بر دارد. 
2. لایه دوم ناخودآگاه جمعی است؛ قلمرویی از مجموعه خاطرات به‌ارث‌رسیده از نیاکان ما. 

Jung تصاویر و مضامین مشترک مشخصی را میان فرهنگ‌ها، کهن‌الگوها نامید. او باور داشت این‌ها برای همه بشریت معنایی جهان‌شمول دارند. به گفته Jung، این کهن‌الگوها معمولاً در رؤیاها ظاهر می‌شوند و با استفاده از نمادها در اسطوره‌ها، دین، هنر و ادبیات بخشی از فرهنگ‌ها می‌شوند. در روان‌شناسی تحلیلی Jung، افراد با اندیشیدن درباره این نمادهای رؤیا می‌توانستند آگاهی خود را افزایش دهند. Jung همچنین برای کاهش ترس یا اضطراب به بیماران نقاشی کردن را پیشنهاد می‌کرد.

Jung اندیشه‌های نامتعارف بسیاری داشت که بر درمان‌های پزشکی تأثیر مستقیمی نداشتند. امروزه بسیاری از ایده‌های او همچنان محبوب به شمار می‌روند. برای مثال، Jung از نخستین افرادی بود که به ابعاد شخصیتیِ سودمندِ برون‌گرایی و درون‌گرایی اندیشید. 

توضیح تصویر مقاله: Jung اغلب به بیماران پیشنهاد می‌کرد تصاویر رؤیاهایشان را بکشند. به گفته او، این مجموعه تصاویر در مسیر یافتن مکانی آرام در ژرفای روان و نوسازی، راهنما بودند.

شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در مقاله: Sigmund Freud (1856–1939)، Carl Gustav Jung (1875–1961)

• موضوع قبلی: آزمایش پزشکان بر خود در 1929 – خطرها و کشف‌ها
• موضوع بعدی: مهاجمان بلوری Stanley در 1935 – کشف ویروس‌ها