آزمایش پزشکان بر خود در 1929 – خطرها و کشف‌ها

آزمایش‌های پزشکی پزشکان بر خودشان (Medical Self-Experimentation - MSE) پیشینه‌ای طولانی دارد. 

برای مثال، پذیرش علت باکتریایی زخم معده بر تلاش‌های پیشگامانه پژوهشگران استرالیایی Robin Warren و Barry Marshall استوار است. در 1984، Marshall برای کمک به قانع کردن همکاران شکاکش، محتوای ظرف پتریِ حاوی H. pylori را نوشید و پنج روز بعد دچار گاستریت، یعنی التهاب مخاط معده، شد. به این ترتیب، Marshall در پذیرش پزشکی علت باکتریایی زخم معده پیشگام شد.

یکی از مشهورترین موارد MSE مربوط به پزشک آلمانی Werner Forssmann است. او فرض کرد برای رساندن دارو و ماده رنگی به قلب در بررسی‌های اشعه X می‌توان کاتتر وارد کرد. اما معلوم نبود این کار فرد را می‌کشد یا نه. از این رو در 1929 کانولایی در بازوی خود قرار داد و کاتتر را تا رسیدن به قلب پیش برد. خوشبختانه Warren، Marshall و Forssmann برنده جایزه نوبل شدند. 

نمونه دیگر، دکتر Walter Reed است که از 1900 به‌عنوان جراح ارتش آمریکا کار می‌کرد و پزشکانی که زیر نظر او بودند. Reed و همکارانش برای اثبات انتقال تب زرد توسط حشرات، اجازه دادند پشه‌ها به بدنشان حمله کنند. اما یکی از پزشکان در این آزمایش جان باخت.

دکتر David L. J. Freed، خودآزمایی پزشکی (MSE) را چنین توضیح می‌دهد: 

«چرا این کار را می‌کنیم؟ چون بیش از صد موش آزمایشگاهی نماینده طبیعت انسان هستیم؛ چون احتمالاً بیش از هر کس دیگری در جهان از خطرها و فواید احتمالی آگاهیم؛ چون از تأخیرهای بوروکراتیک خسته شده‌ایم؛ چون برای دانستن پاسخ‌ها می‌سوزیم؛ چون باور داریم فواید بالقوه برای بشریت بزرگ است.»

توضیح تصویر مقاله: از چپ به راست: Walter Reed، Werner Forssmann، Barry Marshall و Robin Warren

شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در مقاله: Walter Reed (1851–1902)، Werner Theodor Otto Forssmann (1904–1979)، John Robin Warren (متولد 1937)، Barry James Marshall (متولد 1951)

• موضوع قبلی: مگوت‌درمانی 1929 – درمان با لارو پشه
• موضوع بعدی: نظریه روان‌شناسی تحلیلی Jung در 1933 – رؤیاها و نمادها