سزارین در 1882 – عملی برای نجات جان مادر و نوزاد
تاریخ‌نگار پزشکی Jane Sewell:
«زنان ممکن است از درد زایمان بترسند، اما تصور نمی‌کنند خودشان یا نوزادشان بر اثر درد زایمان جان ببازند.»
تا پایان قرن 19، چنین چیزی را نمی‌شد درباره بسیاری از زنان گفت. سزارین زمانی عملی بود که تقریباً همیشه به مرگ جنین و مادر می‌انجامید، اما اکنون تقریباً همیشه می‌توانیم به پایانی خوش برسیم.
امروزه سزارین (Cesarean Section= CS) معمولاً روشی برای به دنیا آوردن نوزاد از راه برشی افقی در دیواره شکم و رحم زن باردار است. این روش اغلب هنگامی انجام می‌شود که جان مادر یا کودک در خطر باشد.
تصور می‌شود نام آن از افسانه‌ای درباره یکی از نیاکان امپراتور روم Julius Caesar گرفته شده باشد که با چنین روش جراحی به دنیا آمده بود.
در گذشته، سزارین اورژانسی اغلب برای نجات جان مادر انجام می‌شد، با وجود اینکه روش‌های جراحی هنوز به‌اندازه کافی پیشرفته نبودند. جراحان مهارت‌هایی مانند درمان محل برش بدون ایجاد عفونت را نداشتند.
- نخستین گزارش زنده ماندن یک زن پس از سزارین، مربوط به عملی است که گفته می‌شود Jakob Nufer، قصاب خوک در سوئیس، در 1500 روی همسر خود انجام داد.
- در 1794، دکتر Jesse Bennett با انجام موفق سزارین روی همسرش، نخستین سزارین موفق ایالات متحده را انجام داد.
سرانجام، متخصص زنان و زایمان آلمانی Max Sänger که پدر سزارین مدرن شناخته می‌شود، سیستم بخیه ویژه‌ای از سیم‌های نقره توسعه داد که واکنش پوستی حداقلی و میزان عفونت پایین داشت. بخیه زدن رحم، انجام سزارین را متحول کرد و جان زنان بی‌شماری را نجات داد.
امروزه سزارین معمولاً برای پیشگیری از عوارض بارداری مانند موارد زیر توصیه می‌شود:
- پره‌اکلامپسی شدید (از جمله فشار خون بالا در دوران بارداری)
- زایمان‌های چندقلویی
- دیابت
- ابتلای مادر به عفونت HIV
- جفت سرراهی (پوشاندن بخشی از دهانه رحم توسط جفت)
- بسیار باریک بودن مجرای زایمان
شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در مقاله: Max Sänger (1853–1903)
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.