დამატებითი ან ალტერნატიული მედიცინა (TAT) – 1796

დღეს ბევრი ადამიანი მიმართავს დამატებით და ალტერნატიულ მედიცინას (TAT), რომელიც მოიცავს სამედიცინო პრაქტიკებს, ჩვეულებრივ „თანამედროვე“ ან „კლასიკური“ მედიცინის ნაწილად რომ არ ითვლება. ტერმინი „დამატებითი“ გამოიყენება, როცა ასეთი მკურნალობა თანამედროვე მედიცინასთან ერთად ტარდება, ხოლო „ალტერნატიული“ — როცა მკურნალობა თანამედროვე მედიცინის ნაცვლად გამოიყენება.

ალტერნატიული მედიცინის მრავალი მაგალითია: აკუპუნქტურა, აიურვედული მედიცინა, ქიროპრაქტიკა, ტრადიციული ჩინური მედიცინა, მედიტაცია, იოგა, ჰიპნოზი, ჭიქებით მკურნალობა, ჰიჯამა და ჰომეოპათია. მაგალითად, ქიროპრაქტიკოსები ხშირად ხერხემალზე მანიპულაციებს ატარებენ „ნერვული ფუნქციის დარღვევების“ შესამსუბუქებლად; ჰომეოპათებს კი სჯერათ, რომ თუ ნივთიერება დიდი დოზით კონკრეტულ ნიშნებსა თუ ჩივილებს იწვევს, ძალიან მცირე დოზებმა შეიძლება ეს ნიშნები შეამსუბუქოს, და ამ პრაქტიკას იყენებენ.

ალტერნატიული ან დამატებითი მედიცინის ცნების საფუძვლები 1796 წელს უკავშირდება, როცა გერმანელმა ექიმმა Samuel Hahnemann-მა ჰომეოპათიის კონცეფცია წამოაყენა. ქიროპრაქტიკა ამერიკელმა Daniel Palmer-მა 1895 წელს შექმნა. შეიძლება ვიფიქროთ, რომ ალტერნატიული მედიცინისა თუ პრეპარატების სარგებელი პლაცებოს ეფექტიდან მომდინარეობს, თუმცა სამედიცინო მკურნალობის ისტორიაც ძირითადად პლაცებოს ეფექტზე დაფუძნებულ მრავალ ძველ მკურნალობას უკავშირდება, რომლებიც დღეს უცნაურად გვეჩვენება. ამასთან, თანამედროვე მკურნალობები მაშინ დამტკიცდა და განვითარდა, როცა პლაცებოს ეფექტზე აშკარად უფრო წარმატებული აღმოჩნდა.

ზოგმა ადამიანმა შეიძლება ალტერნატიული მკურნალობა ოპერაციის ან წამლების შესაძლო გვერდითი მოვლენების შიშით აირჩიოს. ალტერნატიული მედიცინის ნაკლოვანებად შეიძლება ჩაითვალოს ის, რომ იგი რეგულარულად არ არის გამოცდილი და ზოგიერთ ადამიანს უფრო ეფექტიან ძირითად მკურნალობებზე უარს ათქმევინებს.

ექიმი Allan Rosenfield: „მსოფლიოს მრავალ ადგილას, რადგან პრეპარატები იოლად ვერ მოიპოვება ან ხელმისაწვდომი არ არის, ხალხი კვლავ ირჩევს თავის კულტურაში ტრადიციულად გამოყენებულ სამკურნალო საშუალებებს. ამავე დროს ინდუსტრიული სამყაროს მდიდარი მომხმარებლები საკუთარ ფულს ალტერნატიულ მედიცინაში ხარჯავენ და ეს წილი გაცილებით დიდია, ვიდრე ფიქრობენ.“

სტატიის გამოსახულების აღწერა: მოქსიბუსცია ტრადიციული ჩინური მედიცინის მეთოდია, რომელიც გამხმარი აბზინდის დაწვას მოიცავს. ზოგჯერ კანზე კონუსის ფორმის მოქსა თავსდება და იწვება ან გამოიყენება გახურებული მოქსის ჩხირი. ჟენშენი საუკუნეების განმავლობაში გამოიყენებოდა სამედიცინო მიზნებისთვის.

სტატიაში ნახსენები ისტორიული პირები: Christian Friedrich Samuel Hahnemann (1755–1843), Daniel David Palmer (1845–1913)

• წინა თემა: ფსიქიკურად დაავადებულთა ჯაჭვებისგან გათავისუფლება 1793 – დასჯის ნაცვლად მკურნალობა
• შემდეგი თემა: ფრენოლოგია 1796 – ნევროლოგიის დაბადება