კიბომ ნაყოფიერება და ოლიმპიური ოცნებები წამართვა

მაგრამ მადლობელი ვარ, რომ ცოცხალი ვარ

ახალგაზრდა ამერიკელი ქალის, Amanda Brunson-ის ისტორია:

21 წლის ასაკში მწვავე ლიმფობლასტური ლეიკემიის დიაგნოზის შემდეგ ჯერ კიდევ ვცდილობ ახალ ცხოვრებას შევეგუო, მაგრამ მადლობელი ვარ, რომ ცოცხალი ვარ.

უნივერსიტეტში სწავლის მთელი პერიოდი მძლეოსანი ვიყავი და ოლიმპიადაზე მონაწილეობა მინდოდა, მაგრამ კიბოს ჩემთვის სხვა გეგმები ჰქონდა. 2010 წელს, უნივერსიტეტის ბოლო კურსზე, მხრებში მკვეთრი და უეცარი ტკივილები დამეწყო. თავდაპირველად ეს გადაჭარბებულ ვარჯიშს მივაწერე. თუმცა ტკივილი მალე მკერდსა და ზურგში გავრცელდა და ისე გაძლიერდა, რომ მთელი სხეული თითქოს მეწვოდა.

ოჯახის ექიმთან მივედი და მითხრა, რომ ზედმეტად ბევრს ვვარჯიშობდი. კუნთების მომადუნებელი და ტკივილგამაყუჩებელი წამლები გამომიწერა, მაგრამ შვება ვერ მომიტანეს და უნივერსიტეტის ექიმს მივმართე. მან არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატი მომცა, თუმცა ამის შემდეგ სხეულზე სისხლჩაქცევები და გამონაყარი გამიჩნდა. სისხლჩაქცევები იმდენად მძიმე იყო, რომ ერთმა მწვრთნელმა მკითხა, ჩემი შეყვარებული ფიზიკურად ხომ არ ძალადობდა ჩემზე.

ამ ყველაფრის განმავლობაში ვიცოდი, რომ რაღაც ძალიან ცუდად იყო. მაგრამ მხოლოდ 21 წლის ვიყავი, იმდენად ახალგაზრდა, რომ შეშინებაც კი ვერ მოვასწარი. ეს გრძნობა მოგვიანებით მოვიდოდა.

შიშსა და გაურკვევლობაში ცხოვრება

ბოლოს ტკივილი იმდენად აუტანელი გახდა, რომ საავადმყოფოს გადაუდებელ განყოფილებაში მივედი. იქ ექთანმა სისხლი ამიღო, ექიმმა კი ტკივილის შესამსუბუქებლად მორფინი მომცა. პირველად რამდენიმე კვირის განმავლობაში ტკივილისგან გავთავისუფლდი და სწრაფად ჩამეძინა. მაგრამ მშვიდი შესვენება ხანმოკლე აღმოჩნდა. ექიმმა გამაღვიძა და მითხრა, რომ სისხლის ანალიზის პასუხები მიიღო. „მგონი, ლეიკემია გაქვს,“ — თქვა და სწრაფად გავიდა ოთახიდან.

წარმოდგენა არ მქონდა, რას ნიშნავდა ეს დიაგნოზი. კიბოსთან დაკავშირებული ჩემი ერთადერთი გამოცდილება ბავშვობაში ნანახი Charlie Brown-ის ეპიზოდი იყო. იმ ეპიზოდში Linus-ის თანაკლასელს ლეიკემია დაუდგინდა. ვიფიქრე, რომ ეს დიაგნოზი ჩემს სიკვდილს ნიშნავდა. იმ წამს შემეშინდა.

საავადმყოფოში ყოფნისას მუდმივ გაურკვევლობაში ვიყავი. ცოტა ხანში სხვა ექიმი შემოვიდა და მითხრა, მუცელზე გადავბრუნებულიყავი. შემდეგ ვიგრძენი, რომ ზურგში ნემსი შემიყვანა, მაგრამ არ აუხსნია, რომ ეს ძვლის ტვინის ბიოფსია იყო ან რატომ მჭირდებოდა ეს გამოკვლევა.

რამდენიმე საათში გავიგე, რომ მწვავე ლიმფობლასტური ლეიკემია (ALL) მქონდა. დიაგნოზის მნიშვნელობა ჯერ კიდევ სრულად ვერ გამეგო, მაგრამ საღამოს ოპერაციაზე შემიყვანეს, რათა მკერდში ქიმიოთერაპიის პორტი ჩაედგათ. მკურნალობის გეგმა არ ვიცოდი; მხოლოდ ის მითხრეს, რომ თუ დაუყოვნებლივ არ ვიმკურნალებდი, მოვკვდებოდი.

კიბოსთან გასამკლავებლად რწმენაზე დაყრდნობა

ვინკრისტინისა და მეთოტრექსატის მსგავსი პრეპარატებით ინტენსიური ქიმიოთერაპიის მიუხედავად, გადაწყვეტილი მქონდა, უნივერსიტეტის ბოლო კურსი დამესრულებინა და დროულად დამემთავრებინა სწავლა. მაშინ ვერ მეცოდინებოდა, რომ ამ კიბოს პოტენციურ მკურნალობას ათ წელზე მეტი დასჭირდებოდა.

მომდევნო 3,5 წლის განმავლობაში ინტენსიურ ქიმიოთერაპიას ვაგრძელებდი და მკურნალობის ეფექტიანობის დასაკვირვებლად ძვლის ტვინის მრავალი ბიოფსია ჩავიტარე. ამ პერიოდში მტკიცედ მქონდა გადაწყვეტილი, კიბოსთვის ოლიმპიადაზე ასპარეზობის ოცნების წართმევის უფლება არ მიმეცა.

ეს ოცნება მაშინ დასრულდა, როდესაც ხანმოკლე რემისიის შემდეგ კიბოს განმეორება გავიგე. ამ დროს, კიბოს გზის შემდეგი ეტაპის გასავლელად, რწმენას ნამდვილად დავეყრდენი.

შენიშვნა: რემისია ნიშნავს მდგომარეობას, როდესაც დაავადების სიმპტომები დროებით ან მუდმივად ქრება. კიბოს მკურნალობაში რემისია აღნიშნავს პერიოდს, როდესაც დაავადება კონტროლდება და კიბოს სიმპტომები გაქრა.

კიბოს შედეგებთან ერთად ცხოვრება

2015 წელს Moffitt-ის კიბოს ცენტრში ძვლის ტვინის ალოგენური ტრანსპლანტაცია ჩამიტარდა და ამ გადანერგვამ მუდმივ რემისიაში გადამიყვანა. დღესაც კიბოსგან თავისუფალი ვარ. თუმცა კიბომ და მისმა მკურნალობამ მუდმივი კვალი დამიტოვა და ჯერ კიდევ ვცდილობ ახალ ცხოვრებას შევეგუო.

მკურნალობის შედეგად მრავალი ჯანმრთელობის პრობლემა შემექმნა, მათ შორის ნაყოფიერების სირთულეები და მკურნალობით გამოწვეული მენოპაუზა. ამან სექსუალური ჯანმრთელობის პრობლემებიც გამოიწვია, კბილებსა და თვალებთან დაკავშირებული პრობლემებიც კი. მაგრამ არ ვჩივი. ის კარტები მივიღე, რომლებიც მერგო. ჩემს ტკივილს მიზნად ვაქცევ და მადლობელი ვარ, რომ ცოცხალი ვარ.

სხვებისთვის სიკეთის დაბრუნება

ახალგაზრდა ასაკში კიბოს გამოცდილებამ მიმიყვანა Moffitt-ის კიბოს ცენტრის პაციენტებისა და ოჯახების საკონსულტაციო პროგრამაში პაციენტ-კონსულტანტობამდე. იმ საავადმყოფოში, რომელმაც სიცოცხლე დამიბრუნა, განსაკუთრებით ახალგაზრდა კიბოს პაციენტებისთვის სამედიცინო და ემოციური მხარდაჭერის უზრუნველყოფა მინდოდა.

დღეს ვცდილობ, ყოველი დღე აწმყოთი ვიცხოვრო, თუმცა არ ვიცი, ეს კარგია თუ ცუდი, რადგან მომავლის დაგეგმვაც ჯერ კიდევ მჭირდება. გავიგე, რომ ცხოვრება ერთ წამში შეიძლება შეიცვალოს და ვცდილობ, ყოველი დღე შეძლებისდაგვარად სრულად ვიცხოვრო, თან გრძელვადიანი მიზნებისკენ ვიარო.

კიბოსთან დაკავშირებული ყველაფერი გამოწვევა იყო, მაგრამ ამ გამოცდილებამ ბევრი რამეც შემძინა. დიაგნოზამდე არსებულ საკუთარ თავთან შედარებით ბევრად ძლიერი, ბრძენი და თავდაჯერებული ადამიანი ვარ. საყვარელი ადამიანების ფასი უკეთ მესმის და არაფერს ვიღებ თავისთავად მოცემულად.

ყველა ნასესხები დროით ვცხოვრობთ. კიბო მნიშვნელოვანი გაკვეთილია ამ დროის გონივრულად გამოსაყენებლად.