მომაკვდავი კაცის საჩუქარი მეუღლეს — მისი ხელოვნური გაზონი

ჩვენი ისტორიები უნიკალურს გვხდის, პაციენტის მონათხრობის მოსმენა და გაგონება კი ექიმობისა და სხვა სამედიცინო მომსახურების ხელოვნების გულშია. თუ მზად ვართ გულით მოვუსმინოთ, ყველა ამბავს შეუძლია რაღაც ახალი გვასწავლოს. გვინდოდა, ოქსფორდის უნივერსიტეტის სამედიცინო ონკოლოგიის პროფესორის, დოქტორ დევიდ კერის ვიდეო, სადაც ის პაციენტთან საუბარს აღწერს, წერილობით გაგვეზიარებინა თავად დოქტორ კერის სიტყვებით.

ეს არის გავრცელებული მეტასტაზური კოლორექტული კიბოს მქონე პაციენტი, რომელიც მრავალი თვალსაზრისით ჩვენი კლინიკის საყრდენია და რომელსაც წლებია ვმკურნალობ. მაგრამ ის ბოლო ეტაპზე, ბოლო წრეზე გადადის: ტრადიციული მკურნალობა ახლა უშედეგო აღმოჩნდა. სხვა ექსპერიმენტული მკურნალობა ან კლინიკურ კვლევებში ჩართვა აღარ აინტერესებს და ამჟამად თავს ძალიან კომფორტულად გრძნობს. კარგი ფუნქციური მდგომარეობა აქვს, უმეტეს საქმეებს შედარებით დაბალ დონეზეც კი უმკლავდება და ცხოვრების კარგი ხარისხიც აქვს.

დღეს ყველაზე უჩვეულო საუბარი გვქონდა მის ბაღზე, რომლითაც ძალიან ამაყობს. მთელი იმ წლების განმავლობაში, რაც ჩემი პაციენტია, ეს საუბრის განმეორებადი თემა იყო: როგორ არის ბაღი? ვსაუბრობთ სეზონების ცვლილებებსა და რელიგიურ წარმოდგენაზე, რომ ყველაფერს თავისი დრო აქვს — შეიძლება ამას ყველა ადამიანისთვის განკუთვნილი სეზონები ვუწოდოთ.

ახლა ამ ბაღში ყველაზე შთამბეჭდავი რამ გააკეთა. მიხვდა, რომ სიცოცხლის რამდენიმე თვე დარჩა და ბაღის მოვლისთვის მოსამზადებლად თავისი საყვარელი გაზონი ამოთხარა. მათთვის, ვინც გაერთიანებული სამეფოდან არ არის, ვიტყვი, რომ გარკვეული ასაკის ინგლისელი ჯენტლმენისთვის გაზონთან დაკავშირებული რაღაც განსაკუთრებით ახლობელი და მნიშვნელოვანია. მოკლედ, გაზონი ამოთხარა და მის ნაცვლად ერთგვარი AstroTurf (ხელოვნური ბალახის სახეობა) შეიძინა. რა უჩვეულო საქციელია.

წლების განმავლობაში ამ გაზონს უვლიდა და, ალბათ, თავის ბაღს უფრო მეტ სიყვარულს უთმობდა, ვიდრე ოჯახს. ამას ვარაუდით კი არ ვამბობ, მის სიტყვებს ვციტირებ. ეს უკანასკნელი ნაბიჯი იმისთვის გადადგა, რომ მისი წასვლის შემდეგ მეუღლეს დიდი ბაღის მოვლა გაუადვილდეს. შესაძლოა ხელოვნური ბალახის უცვლელ, მარადიულ ბუნებაში რაღაც არის. ამიტომ ამაზე და იმაზე, თუ როგორ გაუადვილებდა მეუღლეს ცხოვრებას, ლირიკული აღფრთოვანებით საუბრობდა.

"მაგრამ თქვენს მეუღლეს ამაზე სათქმელი არაფერი ჰქონდა?" — ვკითხე მე.

შესაძლოა მეუღლეს გაზონის ყოველი გაკრეჭისას ის გახსენებოდა. შესაძლოა ცოცხალი ბალახი მისი პიროვნებისა და საქმეების მუდმივი მოგონება ყოფილიყო. მაგრამ არა, არა: ორივემ გადაწყვიტა, რომ სურდათ რაღაც პრაქტიკული და ადვილად მოსავლელი, თუმცა გარკვეული თვალსაზრისით უფრო ხანგრძლივი; ისევ იმ მარადიული მოგონებების განცდებს ვუბრუნდებით და ეს ასე გრძელდება.

პაციენტთან ამ საუბარმა გამაღიმა: სიყვარულის ნიშნად საყვარელ რამეზე, თავის ცოცხალ გაზონზე უარის თქმის შესაძლებლობამ. ეს მისადმი ერთგვარი პატივის მიგება ან ხსოვნის აღნიშვნაა — არც საფლავის ქვა, არც ქანდაკება, არც რთული ქრისტიანული ჯვარი თუ სხვა რელიგიის სიმბოლო, რომელსაც შეიძლება მივყვებოდეთ, არამედ ხელოვნური გაზონის უცვლელი უბრალოება. ამან შეაჯამა მისი პიროვნება და მეუღლისადმი მისი სიყვარული.

ნეტავ თქვენ რას გააკეთებდით? რა გსურთ დატოვოთ თქვენგან? ხსოვნის რომელი მუდმივი სიმბოლოების დატოვება გსურთ მეუღლისთვის, ოჯახის წევრებისა და საყვარელი ადამიანებისთვის? სტივის ხელოვნური გაზონის ამბავმა შესაძლოა თქვენც, ისევე როგორც მე, საკუთარ თავს ეს კითხვები დაასმევინოს.