Ölməkdə olan kişinin həyat yoldaşına hədiyyəsi – Süni çəmənliyi

Hekayələrimiz bizi bənzərsiz edir və xəstənin bizə danışdıqlarını dinləmək və eşitmək həkimlik və digər səhiyyə xidmətləri sənətinin ürəyidir. Ürəyimizlə eşitməyə açığıqsa, hər hekayə bizə yeni bir şey öyrədə bilər. Oxford Universitetinin Tibbi Onkologiya professoru Dr. David Kerrin xəstəsi ilə söhbətini danışdığı videonu onun öz sözləri ilə yazılı formada sizinlə bölüşmək istədik.

Bu xəstə irəliləmiş metastatik kolorektal xərçəngi olan, bir çox cəhətdən klinikamızın əsasını təşkil edən və illərdir qayğı göstərdiyim xəstəmdir. Lakin o, son mərhələyə, son dövrəyə girir; ənənəvi müalicə indi uğursuz olub. Başqa eksperimental müalicələr və ya klinik tədqiqatlara qoşulmaqla artıq maraqlanmır və hazırda çox rahatdır. Performans vəziyyəti yaxşıdır, nisbətən aşağı səviyyədə olsa da çox şeyi idarə edir və yaxşı həyat keyfiyyətinə malikdir.

Bu gün çox qürur duyduğu bağçası barədə ən qeyri-adi söhbəti etdik. Xəstəm olduğu bütün illər boyunca bu, təkrarlanan söhbət mövzusu olub: Bağça necədir? Fəsillərdəki dəyişiklikləri və hər şeyin öz vaxtı olması barədə dini anlayışı danışırıq — bütün insanlar üçün fəsillər deyə bilərik.

İndi bu bağçada ən diqqətəlayiq işi görüb. Aylarla ömrünün qaldığını anlayıb və bağçanın qulluğuna hazırlaşmaq üçün sevimli çəmənliyini qazıb. Birləşmiş Krallıqdan olmayanlar üçün deyim ki, müəyyən yaşlı ingilis centlmeni üçün çəmənliklərin xüsusilə münasib və mühüm bir mənası var. Hər halda, çəmənliyi qazıb onun yerinə AstroTurf növü (süni ot növü) alıb. Nə qədər qeyri-adi addımdır.

İllərlə bu çəmənliklə məşğul olub və yəqin bağçasına ailəsindən daha çox sevgi göstərib. Bunu təxmin etmək əvəzinə indi onun sözlərindən sitat gətirirəm. Bu son addımı özü gedəndə böyük bağçanı həyat yoldaşı üçün daha asan idarə edilən etmək yolu kimi atıb. Bəlkə süni otun dəyişməz, əbədi təbiətində nəsə var. Buna görə bu barədə və həyat yoldaşı üçün həyatı necə asanlaşdıracağı haqqında getdikcə lirik danışırdı.

"Amma həyat yoldaşınızın bu barədə deməyə sözü yox idimi?” deyə soruşdum.

Bəlkə hər dəfə otu biçəndə onu düşünərdi. Bəlkə canlı çəmən onun kim olduğuna və nə etdiyinə dair qalıcı xatirə ola bilərdi. Amma yox, yox, ikisi də təsirli və qulluğu asan, bəzi cəhətlərdən isə daha uzun davam edəcək bir şey istədiklərinə qərar veriblər; həmin əbədi xatirələrin duyğularına qayıdırıq və bu belə davam edir.

Xəstəmlə bu söhbət gülümsəməyimə səbəb oldu: sevgi davranışı kimi sevdiyi bir şeydən, canlı çəmənliyindən imtina etməsi ehtimalı. Bu, müəyyən mənada ona ehtiram və ya anma mərasimidir — məzar daşı, heykəl, mürəkkəb xristian xaçı və ya inana biləcəyimiz başqa din simvolu deyil, daha çox süni çəmənliyin dəyişməz sadəliyi. Bu, onu və həyat yoldaşına sevgisini ümumiləşdirirdi.

Görəsən siz olsaydınız nə edərdiniz? Özünüzdən nə qoyub getmək istəyirsiniz? Həyat yoldaşınız, ailəniz və sevdikləriniz üçün hansı qalıcı anma simvollarını buraxmaq istərdiniz? Steve-in süni çəmənliyinin hekayəsi mənim kimi bəlkə sizi də özünüzə bu sualları verməyə sövq edə bilər.