ვარჯიშის სარგებელი ძუძუს კიბოს დიაგნოზის შემდეგ, მაგრამ მკურნალობის დაწყებამდე

ბოლო წლების კვლევებმა აჩვენა ვარჯიშის დადებითი გავლენა პაციენტებზე კიბოს მკურნალობისას და მის შემდეგ. თუმცა შეზღუდულია კვლევები, რომლებიც შეისწავლის ძუძუს კიბოს დიაგნოზის შემდეგ, მაგრამ მკურნალობის დაწყებამდე ვარჯიშის გავლენას გრძელვადიან შედეგებზე. CANTO ფართომასშტაბიანი, მრავალცენტრული კვლევაა, რომელიც ამ ხარვეზის შესავსებად ჩატარდა. მისი მიგნებები მიუთითებს, რომ მკურნალობამდე ვარჯიშის დონის გაზრდამ შეიძლება პირველადი ძუძუს კიბოს მქონე პაციენტებში შორეული რეციდივის რისკი შეამციროს. ამ სტატიაში განხილულია CANTO კვლევის შედეგები და ის, როგორ შეიძლება ვარჯიშმა ძუძუს კიბოს მქონე პაციენტების გადარჩენას შეუწყოს ხელი.

CANTO კვლევა

5 ივნისს 2024 წელს Journal of Clinical Oncology ჟურნალში გამოქვეყნებული ფრანგული CANTO კვლევის მიხედვით, Soldato-მ და მისმა გუნდმა დაადგინეს, რომ ძუძუს კიბოს მქონე პაციენტებში მკურნალობამდე ვარჯიშის დონის გაზრდა შორეული რეციდივის გარეშე დროის გახანგრძლივებას უწყობდა ხელს. „შორეული რეციდივის გარეშე დრო“ ნიშნავს პერიოდს, როდესაც კიბო თავდაპირველი მკურნალობის ადგილიდან დაშორებულ უბანში ხელახლა არ გავრცელებულა (რეციდივი არ განვითარებულა). ეს კვლევა ვარჯიშის გამოხატულ სარგებელს განსაკუთრებით პაციენტთა გარკვეულ ჯგუფებში აჩვენებს.

კვლევის დეტალები

ამ მრავალცენტრულ პროსპექტულ კოჰორტულ (წინ მიმართული ჯგუფური კვლევის) ანალიზში ჩაერთო 10359 პაციენტი, რომლებიც CANTO კვლევაში 2012 და 2018 წლებში მონაწილეობდნენ. მათი ვარჯიშის დონე დიაგნოზის შემდეგ, მაგრამ მკურნალობის დაწყებამდე შეფასდა გლობალური ფიზიკური აქტივობის კითხვარი-16-ით (GPAQ-16). ვარჯიშის დონე სტანდარტიზებულად გამოიხატა კვირაში დახარჯული მეტაბოლური ეკვივალენტის საათებით (MET-h/კვირა). ეს საზომი ერთეული გამოიყენება პაციენტების ფიზიკური აქტივობის უფრო ობიექტურად შეფასებისა და შედარებისთვის.

მთავარი მიგნებები

დაკვირვების მედიანური 5,4 წლის განმავლობაში 10 ათასი პაციენტიდან 502-ში დაფიქსირდა კიბოს გავრცელება თავდაპირველი მკურნალობის ადგილიდან დაშორებულ უბანში, ანუ შორეული რეციდივი.

პაციენტთა მთელ ჯგუფში ვარჯიშის დონესა და შორეული რეციდივის გარეშე დროს შორის კავშირი წრფივი არ იყო. კვირაში 5 MET-h-ზე მაღალი ვარჯიშის დონეები დაკავშირებული იყო შორეული რეციდივის გარეშე დროის მოვლენების უკუპროპორციულ წრფივ შემცირებასთან, დაახლოებით 25 MET-h/კვირამდე. თუმცა ამ ზღვრის ზემოთ მეტი ვარჯიში დამატებით სარგებელს არ იძლეოდა. ამ მიგნების საფუძველზე პაციენტები გაანალიზდნენ ვარჯიშის დონეების მიხედვით: < 5 MET-h/კვირა (4205 ადამიანი, 40,6%) და ≥ 5 MET-h/კვირა (6154 ადამიანი, 59,4%). კვირაში 5 MET-h ან მეტი ვარჯიშის მქონე პაციენტებში, ნაკლები ვარჯიშის მქონეებთან შედარებით, შორეული რეციდივის გარეშე დროის საფრთხის თანაფარდობა 0,82 იყო (95% სანდოობის ინტერვალი [CI] = 0,61–1,00).

ეს აჩვენებს, რომ კვირაში 5 MET-h ან მეტი ვარჯიშის მქონე პაციენტებს, ნაკლები ვარჯიშის მქონეებთან შედარებით, შორეული რეციდივის რისკის 18%-იანი შემცირება აქვთ.

ვარჯიშის სარგებელი პაციენტთა გარკვეულ ქვეჯგუფებში გამოხატული იყო. ქვემოთ მოცემულია შორეული რეციდივის გარეშე დროის საფრთხის თანაფარდობები ≥ 5 MET-h/კვირა და < 5 MET-h/კვირა ვარჯიშს შორის:

• ჰორმონის რეცეპტორ- (HR) უარყოფითი / HER2-უარყოფითი დაავადების მქონე 984 პაციენტში 0,59 (95% CI = 0,38–0,92)
• HR-უარყოფითი / HER2-დადებითი დაავადების მქონე 392 პაციენტში 0,37 (95% CI = 0,14–0,96)
• პრემენოპაუზურ 3602 პაციენტში 0,64 (95% CI = 0,48–0,86)

დასკვნა: ვარჯიში კიბოს წამალია!

საბოლოოდ, ძუძუს კიბოს დიაგნოზის შემდეგ, მაგრამ მკურნალობამდე ვარჯიში, როგორც ჩანს, ძუძუს კიბოს შორეული რეციდივის რისკს ამცირებს. კვლევამ ასევე აჩვენა, რომ ვარჯიში გარკვეულ დონემდე სასარგებლოა, მაგრამ ამ დონის გადაჭარბების შემდეგ დამატებით სარგებელს არ იძლევა. ამასთან, შორეული რეციდივის გარეშე დროზე ვარჯიშის გავლენა კიბოს ქვეტიპისა და პაციენტის მენოპაუზური სტატუსის მიხედვით განსხვავდება. მაგალითად, ჰორმონის რეცეპტორ-უარყოფით ან HER2-დადებით პაციენტებსა და პრემენოპაუზურ ქალებში ვარჯიშის სარგებელი უფრო გამოხატულია.

ვარჯიში განიხილება კიბოს ძალიან მნიშვნელოვან წამლად, რომლისთვისაც კიბოს პრევენციისა და დიაგნოზის შემდეგ დაავადების შედეგებზე დადებითი გავლენის ძლიერი მტკიცებულებები არსებობს. კვლევები აჩვენებს, რომ რეგულარული ფიზიკური აქტივობა კიბოს რისკის შემცირებასთან ერთად დიაგნოზის შემდგომ გადარჩენას ზრდის და კიბოს განმეორების რისკს ამცირებს. ამიტომ ვარჯიში ძუძუს კიბოს მქონე პაციენტებისთვის ფასდება მნიშვნელოვან სამკურნალო საშუალებად, რომელიც არა მხოლოდ ფიზიკურ ჯანმრთელობას აუმჯობესებს, არამედ დაავადების პროცესზეც დადებითად მოქმედებს.