الکتروانسفالوگرام (EEG) در 1924 – پایش فعالیت الکتریکی مغز

الکتروانسفالوگرافی (EEG) به جای تمرکز بر فعالیت یک نورون (سلول عصبی)، برای شناخت فعالیت گروه بزرگی از نورون‌ها به کار می‌رود. EEG اندازه‌گیری‌ای است که نگاهی به فعالیت عمومی قشر مخ، لایه بیرونی بافت مغز، فراهم می‌کند.

در 1875، فیزیولوژیست بریتانیایی Richard Caton با قرار دادن الکترودهای پایش مستقیماً بر سطح مغز، برای اندازه‌گیری فعالیت الکتریکی مغز خرگوش و میمون از گالوانومتر (آشکارساز جریان الکتریکی) استفاده کرد. در 1924، روان‌پزشک و عصب‌شناس آلمانی Hans Berger با انگیزه علاقه به پدیده‌های روانی و تله‌پاتی، نخستین EEG انسانی را با گالوانومترهای حساس ثبت کرد. او همچنین برای نخستین بار کشف کرد EEG افراد بیدار و خواب متفاوت است. 

Berger الگوی ریتمیک مشخصی در EEG هنگام بسته شدن چشم بیماران را که متناظر با آرامش بود، موج آلفا نامید. نخستین بخش بالینی ارائه‌دهنده خدمات EEG با دریافت هزینه در 1937 در بیمارستان Massachusetts General گشوده شد.

امروزه EEG؛

• از جمله برای بررسی الگوهای خواب، در پژوهش‌های مختلف همچنان استفاده می‌شود. 
• همچنین به‌عنوان شاخص مرگ مغزی به کار می‌رود. 
• به تشخیص تومورها یا اختلال عصبی دارای تشنج، یعنی صرع کمک می‌کند. 
• EEGها برای بررسی سیگنال‌های مغزی برانگیخته‌شده با محرک (مانند صدا یا الگوی دیداری) نیز قابل‌استفاده‌اند. 

هنگام ثبت، الکترودها به نواحی استاندارد پوست سر چسبانده می‌شوند و چندین قرائت هم‌زمان گرفته می‌شود. چون سیگنال عصبی باید از چند لایه بافت و جمجمه بگذرد، فعالیت الکتریکی یک سلول عصبی خوانده نمی‌شود؛ EEG متناظر با فعالیت جمعی بسیاری از نورون‌های زیرین است و این فعالیت با مدارهای الکتریکی تقویت (بزرگ‌نمایی) و سپس ثبت می‌شود. برای سنجش تغییرات جریان خون مرتبط با فعالیت عصبی، تصویربرداری تشدید مغناطیسی (fMRI) می‌تواند اطلاعات مکانی بیشتری فراهم کند. در الکتروکورتیکوگرافی، الکترودها برای شناسایی مؤلفه‌های پُرفرکانس‌تر و کم‌ولتاژتر مستقیماً روی مغز قرار می‌گیرند.

شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در مقاله: Richard Caton (1842–1926)، Hans Berger (1873–1941)

• موضوع قبلی: مواد روان‌فعال 1922 – از سرم حقیقت تا ابزار شکنجه
• موضوع بعدی: مامایی نوین 1925 – متخصص مراقبت مادر و نوزاد