ایمنیدرمانی جدید سرطان در راه است: مهار نقاط وارسی ماکروفاژ

فعال کردن ماکروفاژهای مرتبط با تومور از طریق نقطه وارسی آنها، CD47، بهعنوان ایمنیدرمانی تازه و مؤثر سرطان مطرح میشود.
ریزمحیط توموردر تکثیر و انتشار سلول سرطانی و ایجاد مقاومت به داروها نقش مهمی دارد. در ریزمحیط تومور، دستگاه ایمنی سلولهای سرکوبکننده آن و سلولهای ایمنی که تومور استفاده از آنها به سود خود را آغاز کرده است وجود دارند. ماکروفاژها یکی از سلولهای مهم ریزمحیط تومور هستند. وظیفه معمول آنها تشکیل نخستین سامانه دفاع در برابر میکروارگانیسمهای بیماریزا مانند باکتری و تومورهاست. این کار را با فاگوسیتوز و برخی سازوکارهای خارجسلولی انجام میدهند.
در شکل زیر، حمله و نابودی باکتریها (سلولهای کوچک سبز) توسط یک ماکروفاژ (سلول بزرگ نارنجی) تصویر شده است.

موضوع مرتبط:
اما وقتی تومور شروع به پیشرفت میکند، دستگاه ایمنی و ماکروفاژها، از اجزای آن، را به سود خود به کار میگیرد. در این حالت، ماکروفاژها به ماکروفاژ مرتبط با تومور تبدیل میشوند.

در شکل بالا، ویژگیهای حمایتکننده تومور و ضدتوموری ماکروفاژها نشان داده شده است. یعنی این اجزای مهم دستگاه ایمنی، بسته به شرایط میتوانند حامی تومور یا مخالف آن باشند.
ماکروفاژها براساس درمانهای سرطان تجویزشده و وضعیت فعالسازی، ویژگی ضدتوموری (علیه سرطان) یا پروتوموری (حمایتکننده سرطان) دارند. با شروع پیشرفت تومور، ماکروفاژهای مرتبط با تومور، سرکوب دستگاه ایمنی، متاستاز و کمک به تهاجم (انتشار در بافت)، حمایت از سلول بنیادی سرطان و تبدیل فیبروبلاست و ماتریکس خارجسلولی (محیط میان سلولها) به حامی تومور را انجام میدهند. ماکروفاژهای مرتبط با تومور چگونه ایجاد میشوند؟
در سلولهای سرطانی، C-MYC انکوژنی بسیار فعال است که تکثیر تهاجمی سلول سرطانی را ممکن میکند. ژن C-MYC همچنین کار ژن CD47 را بیشتر میکند. ژن CD47 نیز سطح سلول، CD47 نام گیرنده را تولید میکند. CD47 سلول سرطانی به پروتئین روی ماکروفاژ، یعنی SIRPA متصل میشود. در این حالت، ماکروفاژ سلول سرطانی را دوست میبیند و حمله نمیکند. به همین علت، CD47 نقطه وارسی ماکروفاژها نامیده میشود.
برای جلوگیری از این اتصال، پادتنهای مونوکلونال هدفگیرنده CD47 ساخته شدهاند. با Anti-CD47 و دارویی که اکنون برای برخی لوسمیها و لنفومها در درمان به کار میرود، یعنی anti-CD20، تلاش میشود راهبرد درمانی جدید سرطان ساخته شود.
در پژوهشی برای این هدف، کارآزمایی بالینی فاز-1b، اثربخشی Hu5F9-G4 (anti-CD47) و ریتوکسیماب (anti CD20) در بیماران لنفوم سلول بزرگ B و لنفوم فولیکولار مقاوم به درمان استاندارد بررسی شد. در نتیجه مطالعه، میزان پاسخ کاملدر لنفوم سلول بزرگ B برابر 33 درصد و لنفوم فولیکولار 43 درصد بود. مطابق انتظار، درمان anti-CD47 عارضه قابل مدیریتی مانند کمخونی ایجاد میکند.
موفقیت این درمان به فعال کردن ویژگی سمیت مستقیم ماکروفاژها مربوط است (ماکروفاژهای بهدرستی فعالشده، برای سلول سرطانی اثر مستقیم سمی/زیانآور دارند).
ناپایداری ژنتیکی سلول تومور (تراکم بالای آنتیژن تومور)، در ایمنیدرمانی کنونی مهارکننده نقاط وارسی با هدف سلول T عامل مهم تعیین موفقیت است، اما درمان مسدودکننده نقطه وارسی ماکروفاژ به آنتیژنهای تومور وابسته نیست.
مصرف همزمان درمان مسدودکننده ماکروفاژ و مسدودکننده سلول T، با فعال کردن دستگاه ایمنی اولیه و تطبیقی، ممکن است درمان مؤثر سرطان ارائه دهد. مهمترین دشواری در درمان ماکروفاژ، شناسایی بیمار پاسخدهنده به این ایمنیدرمانی جدید است. جالب اینکه نفوذ (تهاجم) فراوان ماکروفاژ به تومور، با پیشآگهی نامطلوب (سیر بیماری) مرتبط دانسته شده است.
در شکل زیر، تبدیل مونوسیت به ماکروفاژ مرتبط با تومور و سپس مسیرهای حمایت این سلولها از تومور پس از رفتن به ریزمحیط آن (تهاجم، متاستاز، رگزایی، سرکوب ایمنی) دیده میشود.

منابع
Macrophage Checkpoint Blockade in Cancer — Back to the Future.
NEJM, 1 November 2018
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک میکند.





نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر میشود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمیشود.
اولین نظر را شما بنویسید.