لبخند و امید در انکولوژی بیش از آن است که فکر میکنیم!

نوشته زیر از دکتر سونیل D. کامات در بخش «هنر انکولوژی» Journal of Clinical Oncology منتشر شده است.
در سال آخر تخصص انکولوژی، گفتن اینکه بیمار سرطانی درمان میکنم در جمع همچنان هم ترس و هم تحسین برمیانگیزد. میترسم به دیگری بگویم آنقدر که فکر میکند افسردهکننده نیست. خندیدن با بیماران در کار انکولوژی برایم شادی بزرگی بوده؛ پیش از آموزش هرگز فکر نمیکردم چنین احساسی داشته باشم.
شوخی بیمار و انکولوژیست را در سطوح بسیار پیوند میدهد و در دشواری آرامش میآورد
طبیعتاً خنده در بیماران سالها دور از سرطان که برای کنترل میآیند بیشتر است. بیشتر دیدار درباره سفرهایشان به جاهای عجیب میگذرد. درباره نوه و بازی با آنها میخندیم. شیرینی خانگی یا بستنی محبوبی که 3 سال پیش یک بار گفته بودم میآورند.
افراد با درمان تمامشده «بیماران در بهبودی» نام دارند. میگویم احتمالاً دیگر نیاز به پزشک سرطان ندارند، ولی با بازگشت سالانه احساس امنیت میکنند و من هم در دل از دیدنشان خوشحالم. به عنوان انکولوژیست میدانم سهمم در این بیماران دههها زنده که احتمالاً با روش موضعی مانند جراحی یا پرتودرمانی درمان شدهاند چقدر کم است. خوشبختانه این دیدارها نادر نیست و موفقیت واقعی درمان سرطان را یادآوری میکند.
رفع تنش با خنده
گاهی خنده سازوکار رفع استرس هنگام انتظار مضطربانه خبر خوب، پاک بودن تصویر کنترل، است. این در بیمارانی است که 1 یا 2 سال پیش درمان شفابخش تمام کردهاند یا بیماری پایدار، متاستاتیک، دارند و برای نتیجه تصویربرداری میآیند. معمولاً با چند عضو خانواده میآیند و تنش همه را مانند بعدازظهر مرطوب تابستان حس میکنید.
ورود به اتاق و دادن خبر مهمی که بیمار هنوز نمیداند پویایی عجیبی است. کش دادن تنش ندانستن هیچ معنایی ندارد.
پس از تنش شدید، بیمار معمولاً چند ثانیه پس از خبر خوب میخندد. خنده تنش را رفع و آسودگی از آینده طولانی و امیدبخش مورد انتظار را بیان میکند. همزمان میپذیرد تصویربرداری خوب امروز تضمین نتیجه مثبت آینده نیست.
پذیرفتن سرنوشت با شوخی
خنده در موقعیت دشوارتر نیز رخ میدهد؛ وقتی میگوییم سرطان برگشته، شیمیدرمانی مؤثر نیست یا گسترش بیشتر از تصور است. آقای واشینگتن، مرد سالمند با سرطان پروستات متاستاتیک سریعپیشرونده، یادم میآید. واعظ بود و قبلاً سرطان موضعی زودرس کولون و ریه داشت که سالها پیش با جراحی و شیمیدرمانی درمان شده بود.
با درماندگی کامل گسترش سرطان به ریه، کبد و تقریباً همه استخوانهایش را دیدم. پس از مدتی درمان کنترل نکرد و سرانجام برای، کنترل درد، بستری شد. در تعطیلات من بود و پس از بازگشت فوری دیدمش. شناختن مرد سابق سخت بود، اما روح و ایمانش پابرجا بود. با دیدنم از در خندید، مثل دو دوست قدیمی پس از جدایی طولانی. گفت، "هفته پیش خیلی، خیلی درد کشیدم. در این بیمارستان پزشکان زیادی دیدم، اما حالا پزشک خودم برگشته است." این حرفها را همیشه به یاد خواهم داشت.
مدتی درباره بستری و هفتههای پیش رو صحبت کردیم. با یاد اینکه زمانی در راه دیدار من در ترافیک با ماشین دیگر دعوا کرده ولی به قرار رسیده بود، خندیدیم. شوخی یادآور شد با وجود بدتر شدن، اوقات خوب بسیار داشتیم. خنده را بیان پذیرش درد و مرگ نزدیک دانستم، اما حس میکنم عزم یا سرپیچی هم بود. "سرطان بدنم را میکشد، اما روح یا ایمانم را نمیگیرد،" راهی برای گفتن این بود.
در انتظار حرفه انکولوژی، همچون روز اول تخصص هنوز احساس افتخار مراقبت بیمار سرطانی دارم. دیدهام شوخی در زمان مناسب، با درک و حساسیت، بسیار مفید است؛ بیمار و پزشک را در چند سطح پیوند میدهد و در دشواری آرامش میآورد. همچنین ابزار نیرومند کاهش بار عاطفی انکولوژیست بودن است.
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک میکند.





نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر میشود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمیشود.
اولین نظر را شما بنویسید.