نقش جهش BRCA در ایجاد سرطان پروستات نیز شگفتآور بود

بروز انواع متفاوت سرطان در سن پایین در یک فرد یا خانواده، کنجکاوی دانشمندان را برانگیخته است. پس از انتشار نخستین مقاله دربارهٔ سرطان ارثی پستان–تخمدان در سن پایین در مجلهٔ Science در 1990، در 1994 ژن BRCA1 و در 1995 ژن BRCA2 کشف شدند. با افزایش مطالعات این ژنها مشخص شد در افراد دارای این پروتئین آسیبدیده، نهتنها احتمال سرطان پستان و تخمدان، بلکه سرطان پانکراس و در مردان، سرطان پروستات نیز افزایش مییابد.
نام ژن BRCA از اختصار حروف نخست انگلیسی سرطان پستان (breast cancer) گرفته شده است. پروتئینهای BRCA 1 و 2 در ترمیم DNA سازندهٔ ژنهای ما نقش دارند. این پروتئینها ژنهای سرکوبگر تومور (مهارکنندهٔ رشد) هستند. در اختلال این پروتئینها، ترمیم DNA انجام نمیشود و روند سرطانی شدن از DNA آسیبدیده آغاز میشود. وقتی این مسیر اصلی ترمیم مختل شود، مسیر دوم ترمیم، یعنی مسیر پلیمراز (PARP)، در سلولهای تومور بیشتر فعالیت میکند. چون مهار مسیر PARP سلول سرطانی را به مرگ میکشاند، داروهای ساختهشده علیه این مسیر درمان هدف ما در بیماران دارای جهش BRCA 1-2 هستند. داروهای این گروه عبارتاند از اولاپاریب، ولیپاریب و نیراپاریب.
برای سرطان تخمدان با ژنهای آسیبدیدهٔ BRCA1-2، دارویی که تأیید FDA (سازمان غذا و داروی آمریکا) را در 2014 گرفت، اولاپاریب (Lynparza) نام دارد و در مطالعات سرطان پستان و پروستات با ژنهای آسیبدیدهٔ BRCA1-2 نیز همان موفقیت را نشان داده است. در مطالعهٔ منتشرشده در مجلهٔ معتبر NEJM، تعداد 49 بیمار سرطان پروستات مقاوم به هورمون وارد مطالعه شدند.
همهٔ بیماران قبلاً شیمیدرمانی شده بودند و در همگی آسیب مسیر ترمیم DNA شناسایی شد (%50 جهش BRCA2 داشتند). در مقایسهٔ اولاپاریب با بازوی دارونما (گروه بیمار بدون دارو)، افزایش 6 ماههٔ بقای کلی نشان داده شد. اگرچه هنوز تأیید FDA را برای سرطان پروستات نگرفته، بهعنوان دارویی امیدوارکننده برای بیماران ما جایگاه خود را یافته است.
ولیپاریب، در مطالعهٔ فاز II ارائهشده در کنگرهٔ سرطان آمریکا (ASCO) در 2016، در 153 بیمار سرطان پروستات مقاوم به هورمون بررسی شد. این دارو به ابیراترون (zytiga) که در بیماران سرطان پیشرفتهٔ پروستات استفاده میکنیم اضافه شد. بدون توجه به وضعیت آسیب DNA، در گروه دریافتکنندهٔ ولیپاریب افزایش زمان تا پیشرفت بیماری همراه کاهش سطح PSA (آنتیژن اختصاصی پروستات) مشخص شد. در زیرگروه دارای آسیب پروتئینهای ترمیم DNA، موفقیت بیشتر بود؛ افزایش اضافی %45 در میزان پاسخ بیماری همراه پاسخ PSA برابر %90 نشان داده شد. به نظر میرسد ولیپاریب نیز در آینده برای بیماران سرطان پیشرفتهٔ پروستات جایگاه پیدا کند. نیراپانیب نام داروی مهارکنندهٔ مسیر PARP ماست که مطالعات آن ادامه دارند.
در نتیجه، این داروها که موفقیت درمان هدفمند را نشان میدهند، اگرچه هنوز وارد کار روزمره نشدهاند، گزینههای درمانی امیدوارکنندهای برای بیماران ما هستند.
منابع
Inherited DNA-Repair Gene Mutations in Men with Metastatic Prostate Cancer.
N Engl J Med 2016; 375:443-453August 4, 2016DOI: 10.1056/NEJMoa1603144
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک میکند.





نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر میشود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمیشود.
اولین نظر را شما بنویسید.