شگفت‌زده خواهید شد؛ احساساتی نامنتظره از غرب ـ آمریکا برای یک انکولوژیست خود می‌گرید!

دکتر آرتی هوریا، از چهره‌های برجسته جهانی انکولوژی سالمندی (سن بالا)، در یک سانحه رانندگی جان باخت. می‌خواهیم برخی از خدمات هوریا به انکولوژی و سخنان پرمعنا و احساساتی گفته‌شده پس از او را به اشتراک بگذاریم.

انکولوژی سالمندی چیست؟

انکولوژی سالمندی، برای سالمندانی که معمولاً سن 65 سال و بالاتر تعریف می‌شوند، شاخه‌ای از پزشکی در زمینه تشخیص و درمان سرطاناست. این فوق‌تخصص نسبتاً نوپا اما با اهمیت رو به رشد، با درک نیازهای ویژه سالمندان در درمان سرطان پایه‌گذاری شده است.

آرتی هوریا، انکولوژیست پزشکی مشهور و محبوب، آرتی هوریارئیس کرسی انکولوژی سالمندی بیمارستان سرطان و سالمندی City of Hope در کالیفرنیا بود. هنگامی که این مسئولیت را پذیرفت، دیدگاهش را درباره آینده انکولوژی سالمندی چنین بیان کرد: «وظیفه من تحقق «یک رؤیا» است؛ رؤیایی که همه بیماران سرطانی سالمند، با رویکردی فردمحور، مبتنی بر شواهد و چندرشته‌ای، مراقبت خوب سرطان دریافت کنند."

هوریا انکولوژی را صمیمانه حوزه‌ای از پزشکی می‌دید و برای همکاران جوانش گفته بود: «فرایندی که با گرفتن دست بیمار هنگام تشخیص سرطان آغاز می‌شود، احساساتی در خود دارد که تقریباً مختص همین حوزه پزشکی است. به پزشکان جوانی که این کار را شروع می‌کنند چنین خوشامد می‌گویم: پذیرفتن مراقبت از چنین گروه شگفت‌انگیزی از بیماران، یکی از زیباترین شیوه‌های زندگی است."

هوریا، پزشکی که فعالانه در درمان بیماران سرطانی نقش داشت، به اصول قدیمی پزشکی باور داشت: «حتی وقتی از داروها و فناوری‌های تازه و هیجان‌انگیز استقبال می‌کنیم، سنت همدلی و گوش دادن فعال، جوهر کاری است که انجام می‌دهیم.» گفته بود.

«اگر می‌خواهی سریع بروی، تنها برو؛ اما اگر می‌خواهی دور بروی، با هم بروید»

برخی نوشته‌های دوستان، همکاران و بیماران در شبکه‌های اجتماعی برای یادبود هوریا چنین است:

بسیاری از دوستدارانش ضرب‌المثلی آفریقایی را که شعار زندگی هوریا شده بود به اشتراک گذاشتند: "اگر می‌خواهی سریع بروی، تنها برو؛ اما اگر می‌خواهی دور بروی، با هم بروید."

آندریا آپولو، رئیس بخش سرطان مثانه مؤسسه ملی سرطان که با هوریا در مرکز سرطان Memorial Sloan Kettering نیویورک آموزش دیده بود، گفت: «جامعه انکولوژی در انکولوژی سالمندی عزادار است.» گفت.

شین اوهانلون از دانشگاه دوبلین ایرلند گفت: «تصور تخصص دیگری که این‌قدر از کار و دستاوردهای یک نفر بهره برده باشد دشوار است. آرتی هوریا مانند یک نیروگاه بود.» گفت.

"انکولوژیست‌ها، متخصصان سالمندی، مراقبت تسکینی متخصصان، راهنماچگونه با مرگ راهنما، دوست و قهرمان خود کنار خواهند آمد؟ .... وقتی گریه را متوقف کردیم، باید میراث او را ادامه دهیم» سنت لوئیس از دانشگاه واشینگتن می‌گوید.

در مصاحبه‌ای با هوریا در سال 2017، او مبانی انکولوژی سالمندی را چنین توضیح داد:

"ایده پشت طب سالمندی، درک واقعی سن عملکردی بیمار است، نه سن تقویمی او. متخصصان سالمندی برای شناخت عوامل دیگر مؤثر بر سلامت، چیزی به نام ارزیابی سالمندی انجام می‌دهند. اثر یک سن مشخص بر خطر ابتلا به بیماری یا مرگ را پیش‌بینی می‌کنند. سطح عملکرد بیماران سالمند چیست؟ مشکلات پزشکی دیگرشان چیست؟ حمایت اجتماعی، وضعیت روانی و شناختی آنان چگونه است؟ وضعیت تغذیه چگونه است؟ با چنین پرسش‌هایی، دیدگاهی بسیار جامع را بخشی از فرایند تصمیم‌گیری قرار می‌دهند."

هوریا در مصاحبه دیگری گفت از بیماران سرطانی سالمند می‌توان چیزهای زیادی آموخت. «درباره دریافت درمان و تجربه عوارض ناتوان‌کننده، هشتاد درصد بیماران سالمند ما حفظ حافظه را بر زنده ماندن ترجیح می‌دهند و از نگرانی سربار شدن، نمی‌خواهند فرزندانشان بدانند» تأکید کرد.

هوریا در نیویورک، از پدر و مادری مهاجر هندی که هر دو پزشک بودند، متولد شد. در 8 سالگی، خانواده به‌دلیل آب‌وهوای معتدل‌تر به جنوب کالیفرنیا رفتند. در 18 سالگی، هوریا برای تحصیل پزشکی در دانشگاه Northwestern شیکاگو از خانواده جدا شد.

دوره کارآموزی را در مرکز پزشکی Beth Israel گذراند، در مرکز پزشکی Beth Israel Deaconess حضور داشت و در برنامه سالمندی هاروارد و مرکز سرطان Memorial Sloan Kettering، به‌ترتیب در سالمندی و انکولوژی بورسیه گرفت.

هوریا پزشکی برنده جایزه انسان‌گرایی در پزشکی Frederick Stenn Memorial، جایزه J. Kennedy و جایزه برتری علمی در انکولوژی سالمندی بود.

انجمن انکولوژی بالینی آمریکا (ASCO)، عضویت هیئت‌مدیره آن و ریاست انجمن بین‌المللی انکولوژی سالمندی، فقط بخشی از مسئولیت‌های مهم او بود.

در مصاحبه آنلاین با هوریا در سال 2016، او گفت: «با وجود دشواری باورنکردنی کارها در این حوزه، هم بازخورد بیماران و هم پاداش‌های حرفه‌ای بسیار بیشتر از تلاش صرف‌شده است.» او این را گفت و به همکاران پیشنهاد کرد: «بیمارانتان را تا می‌توانید دوست بدارید. تا می‌توانید با تمام قلبتان به آن‌ها ببخشید. آن‌ها در موقعیتی آسیب‌پذیرند؛ مهربانی و همدلی چنین ادامه می‌یابد."