توصیه بیماری خارج از الگو: فرضهایتان را بازبینی کنید

Jacqueline Smith سالها در برابر کسانی که شرح بیماریاش را نمیفهمیدند و حرفها و رفتارهای آزاردهنده داشتند صبور بود و با آنها شوخی میکرد. او پیش از تولد 30. سالگی دو بار به ملانوم مرحله 3. (سرطان پوست) مبتلا شد. Smith، زنی سیاهپوست، میپذیرد که ترکیب رنگ پوست، سن و عوامل دیگر او را «کاملاً غیرمعمول» و «خارج از الگو» کرده است.
Smith شایعترین نوع ملانوم، یعنی نوع با گسترش سطحی، را داشت و میپذیرد خودش هم زمانی باورهای نادرست داشته است.
«تا وقتی ملانوم تشخیص نگرفتم، هرگز باور نداشتم کسی شبیه من در معرض هیچ نوع سرطان پوست باشد؛ در هیچ کارزار آگاهیبخشی، کسی با پوست زیتونی یا تیرهتر ندیده بودم»؛ او میافزاید.
Smith که اکنون در اوایل دهه 40 زندگی است میگوید شوخطبعی و میلش به درک دیگران سرانجام به «خشم» تبدیل شد. چون فقط مردم عادی نبودند که از بیماریاش «شگفتزده» یا نسبت به آن بیتفاوت بودند؛ متخصصان سلامت و دیگر حامیان بیماران هم چنین بودند.
Smith نشستن در پنل ملانوم با توزیع برچسبهای «پوست روشن محشر است» (Pale Skin Rocks) و شرکت در رویدادی حمایتی که مردم یکدیگر را برای پوست روشن تحسین میکردند و تیشرتهای «پوست روشن مد است» میدادند را «دلسردکننده و انسانیتزدا» توصیف میکند.
همین درباره کارکنان سلامت هم صدق میکرد؛ برخی با تعجب نفسشان بند میآمد و میگفتند: «یک لحظه، واقعاً پوستتان سوخته است؟».
Smith تأیید میکند چنین نظرهایی اثر عمیقی داشتهاند. او میافزاید: «این برخوردها نهفقط مرا در اجتماعهایی که باید در آنها احساس پذیرش و امنیت میکردم به حاشیه راندند، بلکه مرا ساکت کردند.»
با آزموده شدن صبرش، Smith تا حدی از تجربه مراقبت نامناسب، دیدگاهی درباره مراقبت خوب پیدا کرد.
Smith در «ASCO Voices»، نشست روایتگریِ آخرین گردهمایی سالانه انجمن انکولوژی بالینی آمریکا (ASCO) که امسال به علت همهگیری مجازی بود، گفت: «همهچیز با بازبینی فرضهایتان در همان ورودی آغاز میشود».
او توضیح داد این خویشتنداری چگونه به کارهای خوبی میانجامد که وعده موضوع گردهمایی امسال ASCO، یعنی «ترویج برابری برای هر بیمار، هر روز و در همهجا» است.
پیام Smith برای Heather Hannon، از مؤسسه سلامت زنان و سرطان ویرجینیا و از حاضران ASCO Voices، معنادار بود. او توییت کرد: «Jacqueline Smith، از به اشتراک گذاشتن اندیشههایت سپاسگزارم. خرد و بینشت بسیار ارزشمند است و باید آن را عملی کنیم. 1. فرضهایتان را همان ورودی بازبینی کنید. 2. در هر تصمیم کیفیت زندگی را لحاظ کنید.»
فهرست فرضها و برداشتهای نادرست
Smith میگوید میکوشد به گفتههایش عمل کند. با اشاره به ناآگاهی پیشینش درباره خطر ملانوم و رنگ پوست توضیح میدهد: «پیش از به چالش کشیدن دیگران و فرضهایشان، باید فرضهای خودم را بازبینی میکردم». سپس فرضها و برداشتهای نادرستی را شرح داد که بارها از متخصصان سلامت و دیگران دیده بود.
نخست، میگوید سیاهپوستان نیز با وجود نادر بودن نسبی، به ملانوم مبتلا میشوند.
در واقع میزان ملانوم در سیاهپوستان بسیار کمتر از سفیدپوستان یا دیگر گروههای قومی است. بر اساس انجمن سرطان آمریکا (ACS)، خطر مادامالعمر ملانوم در سفیدپوستان حدود %2,6 (از 38 نفر 1 نفر)، در هیسپانیکها %0,6 (از 167 نفر 1 نفر) و در افراد سیاهپوست %0,1 (از 1000 نفر 1 نفر) است.
گرچه خطر ملانوم با افزایش سن بیشتر میشود (میانگین سن تشخیص در آمریکا 65 است)، ACS میگوید این بیماری «حتی در افراد زیر 30 سال هم نادر نیست». در واقع یکی از شایعترین سرطانهای جوانان، بهویژه زنان جوان، است.
در مطالعه 2009ِ William Anderson و همکاران از مؤسسه ملی سرطان آمریکا، هنگام بروز ملانوم در جوانان، به نظر میرسد وراثت نقش داشته باشد. آنها مینویسند: «به نظر میرسد ملانوم نوجوانان و جوانان در افراد مستعد، از راه برهمکنشهای ژنتیکی با مواجهه با UV در سنین پایین پدید آید». گروه همچنین توضیح داد «ملانوم سالمندان احتمالاً بازتاب مواجهه تجمعی مادامالعمر با فرابنفش در افراد با استعداد کمتر است».
اما چون ملانوم همیشه با مواجهه بیشازحد UV مرتبط نیست، این همان برداشت نادرست دوم است که Smith مطرح میکند. او «آفتابدوست» نبود و برخلاف تصور برخی، هرگز سولاریوم نرفته بود.
سوم، Smith ملانوم آکرال لنتیژینوس هم ندارد؛ نوع نادری که برخی تصور میکنند او دارد، سیاهپوستان به آن حساسترند و تمایل دارد در کف دست، کف پا و زیر ناخن پدید آید. Bob Marley، اسطوره موسیقی رگه، پس از نخستین بروز بیماری زیر ناخن پا، بر اثر همین نوع ملانوم درگذشت.
چهارم، Smith همیشه به سلامت خود توجه داشته است. او توضیح میدهد: «سالها را با خودمعاینه پستان، کنترل دریافت نمک و تلاش برای رهایی از دیابت گذراندم».
پنجم، ملانوم Smith از پوست فراتر رفته بود. او میگوید: «بله، مبتلایان به سرطان پوست میتوانند سفر کنند و ملانوم میتواند چیزی بیش از فقط یک خال باشد».
Smith در نوشتهای منتشرشده توسط بنیاد Claire Marie گفت در 28 سالگی، در نخستین نیمسال دوره دکتری جامعهشناسی دانشگاه Syracuse نیویورک، ملانوم مرحله 3 عود کرد. «ویران شدم. بیماریای که فکر میکردم در 23 سالگی شکستش دادهام، دوباره چهره زشتش را نشان میداد. همچنین تودهای که نزدیک یکسالونیم پیش در ناحیه بیکینی پیدا کرده بودم، گره لنفاوی ملتهبی نبود که پزشک زنانم اطمینان میداد؛ نتیجه عفونت کوچکی که پزشک خانواده تشخیص داده بود هم نبود. گره لنفاوی پُر از سرطان بود.»
ششم، Smith که از بیرون تصویر سلامت به نظر میرسد میگوید «آثار» بیماری را دارد؛ جای جراحی، پرتو و تزریقهای اینترفرون، و نیز لنفادم.
هفتم، Smith تأکید میکند برای بیمار مبتلا به سرطان، «فقط زنده ماندن کافی نیست». این فرضی است که انکولوژیستهای پرتودرمانی داشتند. «وقتی درباره آسیب احتمالی پرتودرمانی لگن به تخمدانها و حفظ باروری پرسیدم، گفتند: «وقت نگرانی درباره آن را نداریم، میکوشیم جانت را نجات دهیم.» همدست و مطیع بودن در آن گفتوگو انتخابی است که هنوز از آن پشیمانم.»
Smith در سخنان پایانی درباره تلاش پزشکی و جامعه آمریکا برای «تحقق برابری در خدمات سلامت و فراتر از آن» گفت: «زمان آن رسیده برای ایجاد فضاهای فراگیر با هم کار کنیم. باید ذهنمان را باز کنیم و بفهمیم افراد خارج از الگو وجود دارند و سزاوار برخورد با احترام و کرامتاند.»
Smith چنین نتیجه گرفت: «با تلاش برای ترویج گشودگی و بلند کردن صداهای بهحاشیهراندهشده، واقعاً بیمار را در مرکز قرار خواهیم داد و احترام متقابل، گشودگی و درکی را پرورش میدهیم که برابری را برای هر بیمار، هر روز و در همهجا ترویج میکند.»
*
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک میکند.





نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر میشود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمیشود.
اولین نظر را شما بنویسید.