რა უნდა ვუთხრათ და რა არ უნდა ვუთხრათ კიბოს პაციენტებს?

როცა იგებთ, რომ ნაცნობს კიბოს დიაგნოზი დაუსვეს, შეიძლება არ იცოდეთ, როგორ რეაგირებდეთ. თუმცა კიბოს პაციენტისთვის ყველაზე ცუდი რამ მისგან თავის არიდებაა. შეიძლება გაგაოცოთ იმის გაგებამ, რომ კიბოს მქონე მეგობრის უგულებელყოფა გავრცელებულია. მეგობართან ან ახლობელთან საუბრის ნუ შეგეშინდებათ; თუნდაც თავი ცუდად იგრძნოთ ან სათქმელის გამო ნერვიულობდეთ, „არ ვიცი, რა ვთქვა“ უკეთესია, ვიდრე ზარებისა და ვიზიტების შეწყვეტა. ყველაზე მთავარია გვერდით ყოფნა და მოსმენა.

როდის უნდა ვესაუბროთ კიბოს მქონე ადამიანს?

ყველა უნიკალურია და კიბოს დიაგნოზს თავისებურად პასუხობს. ზოგს დიაგნოზსა და მკურნალობაზე საუბარი სურს, ზოგს უჭირს და საერთოდ არ უნდა. საუბრის საჭიროება მკურნალობის მიმდინარეობისა და სხვა ფაქტორების მიხედვით ყოველდღიურად შეიძლება იცვლებოდეს. კარგი წესია, საშუალება მისცეთ თავად დაიწყოს, ან ჰკითხოთ, სურს თუ არა ამაზე საუბარი და მის მიერ არჩეულ ადგილას ისაუბროს. თუ ამბობს, რომ არ სურს, მნიშვნელოვანია მოუსმინოთ.

თუ საერთოდ არ სურთ საუბარი?

ეცადეთ სიჩუმე მიიღოთ, რადგან მეგობარს აზრების თავმოყრაში შეიძლება დაეხმაროს. საუბარი ზოგჯერ დაძაბულია, სიჩუმე კი დამამშვიდებელი. ძნელია გაიგოთ მეგობრის ყველა ფიქრი, მისაღები გადაწყვეტილება და ცხოვრების წესის ცვლილება. თუ სიჩუმეა და სათქმელი არ გაქვთ, რაიმეს თქმამდე ლოდინი ნორმალურია.

რა არ უნდა ვთქვათ?

• თუ ძალიან დარდობთ ან დამწუხრებული ჩანხართ, ამან დახმარებაშიც შეიძლება შეგიშალოთ ხელი;
• არ ივარაუდოთ, რომ საქმის გასაკეთებლად დახმარება სჭირდებათ, გააკეთეთ;
• ინტერნეტში მათი კიბოს შესახებ ნაპოვნ სტატისტიკას ნუ წარუდგენთ;
• არ ივარაუდოთ, რომ მთელი ცხოვრება შეიცვლება;
• არ ივარაუდოთ, რომ სამუშაოზე დაბრუნებისას ყველაფერი ძველებური იქნება.

ეცადეთ რჩევები არ გასცეთ

კითხვის დასმა ან მოსმენა ყოველთვის უფრო უსაფრთხოა. რამდენად კარგიც უნდა გეგონოთ, რჩევა ხშირად არ მუშაობს. ახალ ან ალტერნატიულ მკურნალობებზე თუ კიბოს განკურნების პრეტენზიის მქონე დიეტებზე საუბარი შეიძლება არ იყოს ის, რისი გაგონებაც საკუთარი კიბოს გააზრებაში მყოფ პაციენტს სურს. თუნდაც კეთილი განზრახვა გქონდეთ და რჩევა ღირებულად მიგაჩნდეთ. თუ არ გთხოვეს, რჩევა შეიძლება შემაწუხებელი იყოს.

კიბოს პაციენტებს მუდმივად „სიმამაცის“ მოსმენა არ მოსწონთ

"მამაცი ყოფნის“ შესახებ ზოგი პაციენტის კომენტარი ასეთია:

„არ მითხრა, რომ ძალიან მამაცი ვარ… მეშინია, მაგრამ მკურნალობის გაგრძელების გარდა არჩევანი არ მაქვს, უბრალოდ მომისმინე.“ - Lesley Jackson

„აქამდე კიბოს 3 დიაგნოზი დამისვეს. როცა ადამიანები ამბობენ, ძალიან მამაცი ხარო, ეს ნამდვილად არ მეხმარება. ყველაფრის გადატანის მსგავსი არჩევანი არ გაქვს!“ - Suzanne Wright

„ვიცი, რომ ადამიანებს კარგი განზრახვა აქვთ, მაგრამ როცა ჩემი სიმამაცით აღფრთოვანებას გამოხატავენ, მინდა ვიყვირო, რომ მამაცი არ ვარ. კიბოს დიაგნოზის, ოპერაციის, ქიმიოთერაპიის, წამლებისა და სხვათა არმიღების არჩევანი არ მქონდა, ცხოვრება მინდა.“ - Christine Davies

„რამდენიმე ადამიანმა მითხრა, ძალიან მამაცი ხარო. სრულიად გულწრფელად, ეს თითქოს ჩემი მოტყუებაა. ნეტავ კომპლიმენტად მიღება შემეძლოს, მაგრამ არ შემიძლია. მხოლოდ იმას ვაკეთებ, რაც უნდა გავაკეთო. სიცოცხლის გადასარჩენად. სიმამაცე მათთვის შეინახე, ვინც ჩემზე მეტად იმსახურებს.“ - Kerry Barker

„პოზიტიური დარჩი“, „ძალიან მამაცი ხარ“ და „შთაგონების წყარო ხარ“... ეს გამოთქმები მაწუხებს, რადგან არც მამაცი ვარ და არც შთამაგონებელი. უბრალოდ ჩემი ცხოვრებით ცხოვრებას ვცდილობ და პოზიტიური უნდა დავრჩე.“ - Anita Brown

არ თქვათ „ვიცი, როგორ გრძნობ თავს“

ამან კიბოს მქონე ადამიანი შეიძლება დაამწუხროს, რადგან მისი გრძნობის რეალურად ცოდნა ძნელია. რთულია გაიგოთ ყველაფერი, რასთან გამკლავებაც უწევს. არა მხოლოდ კიბოს დიაგნოზსა და სავარაუდო მკურნალობებს უმკლავდება, არამედ ოჯახზე ან სამუშაოზეც შეიძლება დარდობდეს. შესაძლოა არ იცოდეს, როგორ მოერიოს ყოველდღიურობას. რადგან ყველანი უნიკალურები ვართ და საკუთარ პრობლემებთან გამკლავების გზები გვაქვს, სხვებისთვის ჩვენი გრძნობების გაგება რთულია.

დასკვნა

ზემოთ მოცემული გასაკეთებელი და არგასაკეთებელი სიისა და ართქმის საკითხისგან ყველაზე მნიშვნელოვანი გზავნილი, რომლის მიღებასაც ვიმედოვნებ, ის არის, რომ მეგობრისთვის საუკეთესო რამ მის გვერდით / ახლოს ყოფნაა. თუ სურს, ილაპარაკოს, ხოლო როცა არ სურს, უბრალოდ მხარი დაუჭირეთ. განა მეგობრებისგან ამას არ ვითხოვთ?