შორსწასული საკვერცხის კიბოს ცხელი ქიმიოთერაპიის (HIPEC) 10-წლიანი შედეგები

საკვერცხის კიბო ქალებში გავრცელებისა და სიკვდილიანობის მიხედვით მე-8 ადგილზეა. მკურნალობის არჩევანის შეზღუდულობა და დაავადების უმეტესად შორსწასულ სტადიებზე გამოვლენა ახალი და ეფექტიანი მეთოდების კვლევას აუცილებელს ხდის. OVHIPEC-1-ის სახელწოდების III ფაზის კლინიკურმა კვლევამ შორსწასული საკვერცხის კიბოს მქონე პაციენტებში ინტერვალურ ციტორედუქციულ ოპერაციაზე (შუალედური სიმსივნის შემამცირებელი ოპერაცია) ცხელი ინტრაპერიტონეული ქიმიოთერაპიის (HİPEK) დამატების გრძელვადიანი სარგებელი შეისწავლა. ეს სტატია კვლევის შედეგებსა და მნიშვნელობას დეტალურად განიხილავს.

HİPEK ოპერაციის დროს მუცლის ღრუში ცხელი ქიმიოთერაპიის გამოყენების მეთოდია. HİPEK — ჰიპერთერმული ინტრაპერიტონეული ქიმიოთერაპიის ფრაზის შემოკლებაა, ხოლო HIPEC — Hyperthermic IntraPeritoneal Chemotherapy ფრაზის შემოკლებაა. რადგან თურქულ სტატიებში ხშირად HIPEC გამოიყენება, სტატიის შემდგომ ნაწილში HIPEC-ს მივანიჭეთ უპირატესობა.

ინტერვალური ციტორედუქციული ოპერაცია: რა არის და რატომაა მნიშვნელოვანი?

ზოგადად, საკვერცხის კიბოს მკურნალობისას სიმსივნის სრულად ან დიდწილად მოცილება ერთ-ერთი მთავარი მიზანია. თუმცა ზოგჯერ დაავადება მუცლის ღრუში ფართოდაა გავრცელებული და პირველი ოპერაციით მისი სრული ამოკვეთა შეუძლებელია. სწორედ აქ ერთვება „ინტერვალური ციტორედუქციული ოპერაცია“. ეს ქირურგიული მიდგომა ქიმიოთერაპიის მსგავსი სხვა მკურნალობების შემდეგ სიმსივნის მეტად შესამცირებლად და პაციენტის ცხოვრების ხარისხის გასაუმჯობესებლად გამოიყენება.

ძირითადი ინფორმაცია

• როდის ტარდება?: ინტერვალური ციტორედუქციული ოპერაცია ჩვეულებრივ ქიმიოთერაპიის რამდენიმე ციკლის შემდეგ ტარდება. ეს სიმსივნის ზომის შემცირებასა და ქირურგის უფრო ეფექტიან ჩარევას უზრუნველყოფს.
• რა არის მისი მიზანი?: ასეთი ოპერაციის მთავარი მიზანი სიმსივნური ტვირთის შემცირებაა. ამან შეიძლება პაციენტს სიცოცხლე გაუხანგრძლივოს და ცხოვრების ხარისხი გაუუმჯობესოს.
• ვისთვისაა შესაფერისი?: ჩვეულებრივ შესაფერისია შორსწასული კიბოს მქონე პაციენტებისთვის, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც პირველი ოპერაციით სიმსივნის სრულად მოცილება ვერ მოხერხდა.
• რისკები და გვერდითი მოვლენები: როგორც ყველა ქირურგიულ ჩარევას, ინტერვალურ ციტორედუქციულ ოპერაციასაც გართულების რისკი აქვს. თუმცა გამოცდილი ქირურგების მიერ ჩატარებისას ეს რისკები ჩვეულებრივ მინიმუმამდე მცირდება.

OVHIPEC-1 კვლევის დეტალები

• კვლევაში 2007-დან 2016 წლამდე ნიდერლანდებისა და ბელგიის რვა HIPEC ცენტრიდან III სტადიის საკვერცხის კიბოს მქონე 245 პაციენტი ჩართეს.
• OVHIPEC-1 კვლევაში ყველა პაციენტს თავდაპირველად ოპერაცია არ ჩატარებია. კვლევაში მონაწილე პაციენტები პირველი ქირურგიული ჩარევისთვის (პირველადი ციტორედუქციისთვის) შეუფერებლები იყვნენ.
• ამ პაციენტებს თავდაპირველად ნეოადიუვანტური (ოპერაციამდე შემამცირებელი) ქიმიოთერაპია ჩაუტარდათ. ის კარბოპლატინისა და პაკლიტაქსელის სულ მცირე სამ ციკლს მოიცავდა. ამ ციკლების შემდეგ პაციენტების დაავადება არ პროგრესირებულა. თუ ოპერაციისას ვარაუდობდნენ, რომ ნარჩენი სიმსივნური ქსოვილის დიამეტრი 10 mm-ზე ნაკლები იქნებოდა, პაციენტს კვლევაში რთავდნენ. (ეს კრიტერიუმი მონაწილეთა შერჩევაში მნიშვნელოვან როლს ასრულებს. თუ დარჩენილი სიმსივნური ქსოვილი 10 mm-ზე მეტი იყო, პაციენტებს არ რთავდნენ, რადგან ეს შეიძლება მკურნალობის არაეფექტიანობაზე მიუთითებდეს. თუმცა თუ ნარჩენი სიმსივნური ქსოვილის დიამეტრი 10 mm-ზე ნაკლებია, ეს შეიძლება ნიშნავდეს, რომ ნეოადიუვანტური ქიმიოთერაპია ეფექტიანია და ოპერაციით მეტი სიმსივნური ქსოვილის მოცილება შეიძლება.)
• ოპერაციის შემდეგ პაციენტებს კარბოპლატინისა და პაკლიტაქსელის დამატებითი სამი ციკლი მიეცათ, თითოეული ყოველ 3 კვირაში ერთხელ.
• HIPEC-ის დროს და შემდეგ ცისპლატინის თირკმელზე გვერდითი მოქმედების ასაცილებლად ნატრიუმის თიოსულფატი მიეცათ.

კვლევის ჯგუფები

• 122 პაციენტი შემთხვევით შეირჩა ინტერვალური ციტორედუქციული ოპერაციისა და მუცლის ღრუში 100 mg/m² ცისპლატინის შემცველი HIPEC-ის ჯგუფში,
• 123 პაციენტი კი — მხოლოდ ინტერვალური ციტორედუქციული ოპერაციისთვის.

ეს მიდგომა სიმსივნური ტვირთის შემცირებასა და შემდგომი ინტერვალური ციტორედუქციული ოპერაციის ეფექტიანობის გაზრდას ისახავდა მიზნად.

ძირითადი მიგნებები

• დაკვირვების მედიანური ხანგრძლივობა ოპერაციის/HIPEC-ის ჯგუფში 10,4 წელი იყო, მხოლოდ ოპერაციის ჯგუფში კი 10,1 წელი.
• პროგრესირების გარეშე სიცოცხლის მედიანური ხანგრძლივობა ოპერაციის/HIPEC-ის ჯგუფში 14,3 თვე იყო, მხოლოდ ოპერაციის ჯგუფში კი 10,7 თვე.
• სიცოცხლის საერთო მედიანური ხანგრძლივობა ოპერაციის/HIPEC-ის ჯგუფში 44,9 თვე იყო, მხოლოდ ოპერაციის ჯგუფში კი 33,3 თვე.

OVHIPEC-1 კვლევის გავლენა კლინიკურ პრაქტიკაზე

საკვერცხის შორსწასული კიბო ქიმიოთერაპიის, PARP ინჰიბიტორების მსგავსი ახალი თაობის პრეპარატებისა და ციტორედუქციული ოპერაციის მსგავსი არსებული მკურნალობების მიუხედავად რეციდივისკენაა მიდრეკილი. OVHIPEC-1 კვლევა ამ სფეროს დანაკლისის შევსებასა და საკვერცხის შორსწასული კიბოს მკურნალობის ახალი განზომილების შექმნას ისახავს მიზნად.

წვლილი ლიტერატურაში

• გრძელვადიანი დაკვირვება: კვლევა 10-წლიანი დაკვირვებით გრძელვადიან შედეგებს აფასებს. ეს ლიტერატურისთვის მნიშვნელოვანი წვლილია, რადგან კვლევების უმეტესობა მოკლე ან საშუალოვადიან შედეგებზეა ორიენტირებული.
• რანდომიზებული კონტროლირებული დიზაინი: კვლევას რანდომიზებული კონტროლირებული დიზაინი აქვს, რაც შედეგების სანდოობას ზრდის.
• ნეოადიუვანტური ქიმიოთერაპიის შემდეგ: კვლევა ფოკუსირდება პაციენტებზე, რომლებმაც ნეოადიუვანტური ქიმიოთერაპია მიიღეს და დაავადება არ პროგრესირებულა. ეს კონკრეტული პაციენტური ჯგუფისთვის უფრო სპეციფიკურ შედეგებს იძლევა.

განსხვავებები წინა კვლევებისგან

• HIPEC-ის დამატება: კვლევა ინტერვალურ ციტორედუქციულ ოპერაციაზე HIPEC-ის დამატების ეფექტს აფასებს. მრავალი სხვა კვლევისგან განსხვავებით, ის მკურნალობას ახალ კომპონენტს ამატებს.
• მრავალცენტრიანი მიდგომა: კვლევა ნიდერლანდებისა და ბელგიის სხვადასხვა HIPEC ცენტრში ჩატარდა, რამაც შეიძლება შედეგების ზოგადი ვალიდურობა გაზარდოს.

შეცვლის თუ არა კლინიკურ პრაქტიკას?

• გადარჩენის მაჩვენებლები: კვლევამ აჩვენა, რომ HIPEC-ის დამატება პროგრესირების გარეშე სიცოცხლისა და საერთო სიცოცხლის ხანგრძლივობას მნიშვნელოვნად აუმჯობესებს. ამან შეიძლება კლინიკური პრაქტიკა შეცვალოს და HIPEC-ის უფრო ფართო გამოყენებას შეუწყოს ხელი.
• მკურნალობის პროტოკოლები: თუ ეს შედეგები სხვა კვლევებმაც დაადასტურა, HIPEC შეიძლება საკვერცხის შორსწასული კიბოს მკურნალობის სტანდარტულ პრაქტიკად იქცეს.

დასკვნა

შედეგად, OVHIPEC-1 კვლევა შეიძლება საკვერცხის შორსწასული კიბოს მკურნალობის მნიშვნელოვანი ნაბიჯი იყოს და არსებული პროტოკოლების გადასახედად მყარი საფუძველი შექმნას.