უნდა უთხრათ თქვენს ექიმს, რომ თავად ექიმი ხართ?

უნდა თქვან სამედიცინო დახმარების მსურველმა ექიმებმა, რომ თავად ექიმები არიან?

როდესაც უროლოგმა ეშლი ვინტერმა Twitter-ზე მარტივი და გასაგები თხოვნა დაწერა, ამას მწვავე დისკუსია მოჰყვა:

"თუ ექიმი ხართ და ვიზიტზე მოდიხართ, გთხოვთ მითხრათ, რომ ექიმი ხართ — განსხვავებულად მოსაქცევად კი არა, არამედ იმიტომ, რომ სამედიცინო ტერმინოლოგიით საუბარი უფრო მარტივია."

შემდეგ დაამატა: "ეს არ ნიშნავს, რომ ექიმთან ან ჯანდაცვის სხვა თანამშრომელთან ნაკლებად პაციენტზე ორიენტირებული ან ემოციური ვიქნები. უბრალოდ, იმის ნაცვლად, რომ ვთქვა „გექნებათ კათეტერი, რომელიც შარდს პარკში ჩაუშვებს“, შემიძლია ვთქვა „Foley ჩაგედგმებათ“."

ტვიტი მოჰყვა შემთხვევას, როდესაც ვინტერს პაციენტმა თავისი ექიმობის შესახებ მხოლოდ მას შემდეგ უთხრა, რაც მან ქირურგიული პროცედურა ჩვეულებრივი სიტყვებით აუხსნა.

დოქტორმა ვინტერმა თქვა: "ოპერაცია ავუხსენი იმ ვარაუდით, რომ გონიერი ზრდასრულია, თუმცა სრულიად არასამედიცინო ტერმინებით". შემდეგ პაციენტმა უთხრა, რომ ექიმია. "ალბათ შემრცხვა — მას განსხვავებულად არ მოვექცეოდი, მაგრამ პროცედურა მასთან უფრო პროფესიულად შემეძლო განმეხილა."

მოგვიანებით ინტერვიუში თქვა: "გარკვეულწილად ჩემი შეცდომა იყო". პორტლენდში, ორეგონში მომუშავე უროლოგმა და სექსუალური მედიცინის სპეციალისტმა ვინტერმა დაამატა: "გასინჯვის დასაწყისში არ გამოვყავი დრო მეკითხა, რას საქმიანობდა, თუმცა ესეც ფაქიზი ზღვარია".

"პაციენტი სამედიცინო დახმარებას ითხოვს და მისი საქმიანობის კითხვა ყოველთვის პირველ ადგილზე აუცილებელი არ არის. მაგრამ თუ არ ჰკითხავ, ისეთ მდგომარეობაში აყენებ, რომ თავად უნდა იპოვოს გაგრძელებისა და შენთვის თქმის გზა."

რამდენიმე ადამიანი საკუთარი აზრის გასაზიარებლად ჩაერთო. ვინტერთან მსგავსი შეხედულების მქონე ერთმა დაწერა:

"მეორე წლის რეზიდენტობისას საავადმყოფოში პენსიონერ კარდიოლოგს ვუვლიდი. მან ექოკარდიოგრაფიის შედეგის „ახსნა“ მაცალა და არაფერი მითხრა. რამდენიმე დღეში გავიგე, რომ კარდიოლოგი იყო, და სირცხვილით მიწაში ჩაძრომა მინდოდა."

სხვამ გაიხსენა მსგავსი უხერხული გამოცდილება: თავის ტკივილზე პაციენტს ესაუბრებოდა და ლაპარაკს აგრძელებდა, მისი მეუღლე კი „კუთხეში იღიმოდა“. ვინტერის ტვიტს ასე უპასუხა:

"შემდეგ მითხრეს, რომ მეუღლე პენსიონერი ოჯახის ექიმი იყო და მედიცინაში იმაზე მეტხანს მუშაობდა, ვიდრე მე ვცოცხლობ. ძალიან შემრცხვა", — თქვა.

ზოგმა თქვა, რომ ჯანდაცვის თანამშრომლის სტატუსის გამხელა არ სურდა, რადგან ფიქრობდა, ეს მიღებულ მოვლაზე მოქმედებდა.

მაგალითად, @drhelenrainford-მა დაწერა: "ჩემი გამოცდილებით, როცა იციან, რომ ექიმი ვარ, ჩემს მოვლას ნაკლებად „უფრთხილდებიან“. ისე მესაუბრებიან, თითქოს სხვა პაციენტს განიხილავენ — ემპათიის გარეშე, მხოლოდ ფაქტებსა და მძიმე შედეგებს ამბობენ. სტაციონარულ პაციენტად საშინელი, საშინელი დრო გავატარე… თუმცა ეს სხვა ისტორიაა!"

@Dr_B_Ring-მა თქვა: "არა — მე და შენ განსხვავებულ ჟარგონზე ვლაპარაკობთ. მსურს ისე მესაუბრო, როგორც ადამიანს, რომელმაც შენი ჟარგონი არ იცის. რომ გცოდნოდა, კოლეგა ექიმი ვარ, ჩემი ეგო უცნობი შემოკლებების კითხვაში ხელს შემიშლიდა."

ზოგის საპირისპიროდ, @lozzlemcfozzle-მა თქვა: "გულწრფელად, მირჩევნია ექიმებს ვუთხრა — მინახავს, როგორ გამოტოვებენ ახსნას იმის ვარაუდით, რომ „ვიცი“, ან ჩემი ნათქვამის შემდეგ ცოტათი ნერვიულობენ!"

სხვები ამბობდნენ, რომ ექიმობის გამხელა არაკომფორტული იყო: ეშინოდათ, ეს ტრაბახად ან განსაკუთრებული მოვლის მოლოდინად არ აღქმულიყო.

@MDaware-მა თქვა: "მინდა ადრევე ვუთხრა, განსაკუთრებული მოპყრობის მოთხოვნის გამო კი არა; დიდხანს ლოდინი არ მინდა, რადგან შემდეგ ეს ხაფანგივით ჩანს".

Twitter-ის მომხმარებელმა @MsBabyCatcher-მა დაწერა: "ეს მიჭირს, რადგან არ მინდა იფიქრონ, რომ თავს ვიწონებ ან წვრილმანების მართვასა და კარნახს ვაპირებ."

@MsBabyCatcher-ს @RedStethoscope-მა უპასუხა: "მეც ასე ვფიქრობდი, სანამ რამდენჯერმე ძალიან ცუდად მომექცნენ და სხვა ექიმმა დედებმა „ექიმის ბარათის გამოყენება“ არ მირჩიეს. როცა დავრწმუნდი, რომ ჩემი ექიმობა გასაგები იყო, უფრო თანაგრძნობით მომექცნენ (რაც უმნიშვნელოა, მაგრამ ასეთია მდგომარეობა)."

ბევრმა გამოხმაურებულმა გამოიყენა სიტყვები „მატყუარა“ და „უცნაური“, რაც ექიმი პაციენტებისთვის საერთო თემაზე მიანიშნებდა.

"ამას ვებრძვი. ამ შაბათ-კვირას ჩემს 5 წლის შვილს ხელი მოტყდა. საათები გავატარეთ იმ საავადმყოფოს გადაუდებელ განყოფილებაში, სადაც ვმუშაობ, მაგრამ არაფერი ვთქვი, რადგან პრივილეგირებული მოვლა არ მინდოდა. თუმცა მოტეხილობის ტიპის ახსნა უცნაური და არაეფექტიანი მეჩვენა.", — თქვა @lindsay_petty-მ.

უხერხულობის ასაცილებლად ზოგმა მონაწილემ თქვა, რომ ექიმობის პირდაპირ თქმის ნაცვლად საუბარს განზრახ სამედიცინო ჟარგონით იწყებს.

სხვებმა პაციენტად წარდგენისას თემის უფრო პირდაპირ წამოჭრის გზები შემოგვთავაზეს:

"ცნობისთვის, X დარგის ექიმი ვარ, თუმცა აქ იმიტომ მოვედი, რომ თქვენი დახმარება და რჩევა ნამდვილად მინდა! ჩვეულებრივ ასე ვიქცევი,", — დაწერა @drcakefm-მა.

@BeeSting14618-მა დაწერა: "ჩვეულებრივ ვამბობ: „ამის ნაწილი ვიცი, მაგრამ აქ ვარ, რადგან თქვენი ხელმძღვანელობა მსურს. სულელური კითხვებიც შეიძლება დავსვა, მაპატიეთ."

ზოგმა ხუმრობაც დაამატა: „უბრალოდ იმ 14-ნაწილიან ხელის ჩამორთმევას ვასრულებ, რომელიც მხოლოდ ექიმებმა იციან. განა ეს ჩვეულებრივი არ არის?“ @Branmiz25.

"ოჰ, დიახ, ეს მიმდინარე დაავადების მთელ ისტორიას გადმოსცემს,", — უპასუხა ვინტერმა.

ხუმრობის გარდა, ვინტერმა თქვა, რომ თემა ჯანდაცვის მიმწოდებელთა საერთო გამოცდილებას ეხება. მის მიერ დაწყებული Twitter-ის დისკუსია „აფეთქდა“.

მისი თქმით, ეს ჩვეულებრივ იმის ნიშანია, რომ ტვიტი ბევრ ადამიანს საკუთარ გამოცდილებას ახსენებს.

"ეს ნამდვილად ისაა, რაც ექიმებისა და პაციენტების როლში ყველას გვესმის. სახალისო და უხერხული რამაა, რომელსაც ურთიერთობის შეცვლა შეუძლია, ამიტომ ალბათ თითოეულს საკუთარი გამოცდილების მიმართ ძლიერი გრძნობა აქვს", — დაამატა მან.

დისკუსია კითხვას ბადებს: არსებობს გამხელის ვალდებულება ან ეთიკური მიზეზი?

სამედიცინო ეთიკის სპეციალისტმა შარლოტ ბლიზმა თქვა: "ვფიქრობ, სხვა ექიმისთვის იმის გამხელა, რომ თავად სამედიცინო სპეციალისტი ხარ, სრულიად გონივრულია. საკმარისი საფუძველი არსებობს ვიფიქროთ, რომ ეს კომუნიკაციის ხარისხსა და გამჭვირვალობაზე მოქმედებს."

ინფორმაციის გაზიარების გზის ცოდნა სხვა საკითხია

ბოსტონის Beth Israel Deaconess-ის სამედიცინო ცენტრის მკვლევარმა ბლიზმა თქვა, რომ სამედიცინო ტერმინოლოგიისა თუ ჟარგონის უფრო თავისუფლად გამოყენება სასარგებლო შეიძლება იყოს, თუ პაციენტის გაგებას, ავტონომიასა და ერთობლივ გადაწყვეტილებას აუმჯობესებს.

"ვერ ვხედავ მიზეზს, უარვყოთ ვინმეს ექიმობა, რადგან ექიმები ყველა პაციენტთან ეფექტიან კომუნიკაციას და მათი ინდივიდუალური საჭიროებებისა და გაგების დონის პატივისცემას უნდა ცდილობდნენ", — დაამატა მან.

ვინტერმა აღნიშნა: "ეს ყველა ჩვენგანს, ექიმს, ეხება — რაღაც ეტაპზე ხომ პაციენტები გავხდებით?".

*

- დაკავშირებული თემა: უკეთ უმკლავდებიან ონკოლოგები საკუთარ სიკვდილთან პირისპირ შეხვედრას?