آیا باید به پزشکتان بگویید که خودتان پزشک هستید؟

آیا پزشکانی که خدمات سلامت می‌خواهند باید پزشک بودنشان را آشکار کنند؟

وقتی اورولوژیست Ashley Winter در Twitter درخواستی ساده و روشن مطرح کرد، بحث‌های داغی شکل گرفت:

«اگر پزشک هستید و برای ویزیت می‌آیید، لطفاً به من بگویید پزشک هستید؛ نه به این دلیل که با شما متفاوت رفتار خواهم کرد، بلکه چون صحبت با اصطلاحات پزشکی آسان‌تر است.»

سپس اضافه کرد: «این به این معنا نیست که با یک پزشک یا دیگر کارکنان سلامت، کمتر بیمارمحور یا عاطفی خواهم بود. فقط به‌جای اینکه بگویم “کاتتری خواهید داشت که ادرارتان را در کیسه‌ای تخلیه می‌کند”، می‌توانم بگویم “Foley گذاشته می‌شود”.»

این توییت پس از برخورد Winter با بیماری منتشر شد که او یک اقدام جراحی را با اصطلاحات عادی برایش توضیح داده بود و بعداً بیمار گفت پزشک است.

دکتر Winter گفت: «با فرض اینکه بزرگسالی باهوش است، جراحی را کاملاً با اصطلاحات غیرتخصصی توضیح دادم». سپس بیمار به او گفت پزشک است. «فکر می‌کنم احساس خجالت کردم؛ با او متفاوت رفتار نمی‌کردم، اما می‌توانستم این اقدام را حرفه‌ای‌تر با او در میان بگذارم.»

بعدتر در مصاحبه‌ای «تا حدی تقصیر خودم بود» گفت. Winter، اورولوژیست و متخصص پزشکی جنسی در Portland، Oregon، «در ابتدای معاینه وقت نگذاشتم بپرسم شغلش چیست، اما این هم مرز ظریفی دارد» اضافه کرد.

«بیمار از ما مراقبت پزشکی می‌خواهد و پرسیدن شغلش لازم نیست همیشه در اولویت باشد؛ اما اگر نپرسید، او را در وضعیتی می‌گذارید که باید راهی پیدا کند تا بحث را ادامه دهد و به شما بگوید.»

چند نفر برای بیان دیدگاه خود وارد بحث شدند. برخی با اشاره به هم‌نظری با Winter چنین نوشتند:

«وقتی رزیدنت سال دوم بودم، در بیمارستان از یک متخصص قلب بازنشسته مراقبت می‌کردم و صادقانه بگویم، گذاشت نتیجه اکو را برایش “توضیح دهم” و هرگز به من نگفت. چند روز بعد فهمیدم متخصص قلب است و همان لحظه می‌خواستم از خجالت بمیرم.»

فرد دیگری تجربه‌ای مشابه و خجالت‌آور را به یاد آورد: هنگام صحبت درباره سردردهای بیماری که همسرش «در گوشه‌ای لبخند می‌زد»، به توضیح ادامه داده بود و در پاسخ به توییت دکتر Winter نوشت:

«بعدتر گفتند همسرش پزشک خانواده بازنشسته‌ای است که مدت فعالیتش در پزشکی از عمر من بیشتر بوده است. بسیار خجالت کشیدم» گفت.

برخی گفتند نمی‌خواهند هویت خود به‌عنوان کارکنان سلامت را آشکار کنند، چون فکر می‌کنند این موضوع بر مراقبت دریافتی‌شان اثر می‌گذارد.

برای نمونه، @drhelenrainford چنین نظر داد: «در تجربه من، وقتی می‌دانند پزشکم، به مراقبتم کمتر “اهمیت داده می‌شود”. طوری با من حرف می‌زنند که انگار درباره یک بیمار بحث می‌کنند؛ همدلی وجود ندارد و فقط واقعیت‌ها و نتایج دشوار بی‌پرده بیان می‌شوند. به‌عنوان بیمار بستری، زمانی وحشتناک، وحشتناک بود… اما این داستان دیگری است!»

@Dr_B_Ring گفت: «نه؛ تو و من اصطلاحات متفاوتی به کار می‌بریم. می‌خواهم با من مثل انسانی صحبت کنی که اصطلاحات تو را نمی‌داند. اگر می‌دانستی یک همکار پزشک هستم، غرورم مانع پرسیدن اختصارهایی می‌شد که نمی‌دانم.»

برخلاف برخی، @lozzlemcfozzle گفت: «صادقانه بگویم ترجیح می‌دهم به پزشکانم بگویم؛ دیده‌ام افراد با این فرض که “می‌دانم”، توضیح‌ها را حذف می‌کنند یا وقتی می‌گویم کمی مضطرب می‌شوند!»

دیگران گفتند از گفتن اینکه پزشک‌اند احساس راحتی نمی‌کنند و حتی نگران‌اند خودنما به نظر برسند یا چنین برداشت شود که انتظار مراقبت ویژه دارند.

کاربر @MDaware، «می‌خواهم زود به افراد بگویم، نه به‌دلیل نیاز به رفتار ویژه؛ نمی‌خواهم زیادی صبر کنم و این شبیه تله به نظر برسد» گفت.

کاربر Twitter به نام @MsBabyCatcher نوشت: «در انجام این کار مشکل دارم، چون نمی‌خواهم افراد فکر کنند خودنما هستم یا قرار است وارد ریزمدیریتی/دستور دادن شوم.»

@RedStethoscope در پاسخ به @MsBabyCatcher نوشت: «من هم همین فکر را می‌کردم، تا اینکه چند بار با من بسیار بد برخورد شد و مادران پزشک دیگر توصیه کردند “کارت پزشک بودنم را رو کنم”. با اطمینان از روشن بودن پزشک بودنم، مراقبت مهربانانه‌تری دریافت کردم (که بی‌اهمیت است، اما وضعیت همین است).»

بسیاری از پاسخ‌دهندگان واژه‌های «فریبنده» و «عجیب» را به کار بردند که به موضوعی مشترک برای پزشکانِ مراجعه‌کننده به‌عنوان بیمار اشاره می‌کند.

«با این مسئله درگیرم. پسر 5 ساله‌ام آخر هفته بازویش شکست؛ ساعت‌ها در اورژانس بیمارستان محل کارم بودیم و هیچ اشاره‌ای به آن نکردم، چون مراقبت ویژه نمی‌خواستم. اما وقتی کارکنان اورژانس نوع شکستگی را توضیح می‌دادند، اطلاعاتشان برایم عجیب و ناکارآمد بود.» گفت @lindsay_petty.

برای پیشگیری از این معذب بودن، برخی شرکت‌کنندگان گفتند به‌جای اعلام مستقیم پزشک بودن، عمداً اصطلاحات پزشکی به کار می‌برند تا گفت‌وگو آغاز شود.

دیگران پیشنهادهایی دادند که چگونه هنگام معرفی خود به‌عنوان بیمار، موضوع را مستقیم‌تر مطرح کنند:

«“برای اطلاعتان، پزشک X هستم، اما اینجا آمده‌ام چون واقعاً کمک و توصیه شما را می‌خواهم!” معمولاً همین کار را می‌کنم،» نوشت @drcakefm.

@BeeSting14618 توییت کرد: «معمولاً می‌گویم “بخشی از این‌ها را می‌دانم، اما اینجا هستم چون راهنمایی تو را می‌خواهم. همچنین ممکن است پرسش‌های ساده‌لوحانه بپرسم؛ ببخشید.”»

چند نفر کمی طنز اضافه کردند: «من فقط دست دادن 14 مرحله‌ای را انجام می‌دهم که فقط پزشکان می‌دانند. این معمول نیست؟» @Branmiz25.

«آه بله، این کار تمام شرح حال بیماری فعلی را منتقل می‌کند،» پاسخ Winter بود.

Winter گفت جدا از شوخی، موضوع به تجربه‌ای مشترک میان ارائه‌دهندگان سلامت مربوط می‌شود. رشته توییتی که تازه آغاز کرده بود «ترکید».

او گفت این معمولاً نشانه‌ای است که توییت برای بسیاری افراد قابل‌ارتباط است.

«قطعاً چیزی است که همه ما به‌عنوان پزشک و بیمار درک می‌کنیم. موضوعی خنده‌دار و عجیب است که می‌تواند تعامل را واقعاً تغییر دهد؛ بنابراین احتمالاً همه ما درباره تجربه‌هایمان در این زمینه احساسات قدرتمندی داریم» افزود.

این بحث پرسشی را مطرح می‌کند: آیا شرط یا دلیل اخلاقی‌ای برای آشکار کردن وجود دارد؟

Charlotte Blease، متخصص اخلاق پزشکی، می‌گوید: «فکر می‌کنم کاملاً معقول است که فرد به پزشک دیگری بگوید متخصص پزشکی است. دلایل خوبی وجود دارد که باور کنیم این کار می‌تواند بر کیفیت ارتباط و شفافیت اثر بگذارد.»

دانستن شیوه در میان گذاشتن اطلاعات، داستان دیگری است

Blease، پژوهشگر مرکز پزشکی Beth Israel Deaconess در بوستون، گفت اگر توانایی استفاده آزادانه‌تر از اصطلاحات تخصصی پزشکی، فهم بیمار، استقلال او و تصمیم‌گیری مشترک را بهتر کند، می‌تواند سودمند باشد.

«از آنجا که پزشکان باید برای ارتباط مؤثر با هر بیمار و احترام به نیازها و سطح درک منحصربه‌فرد او بکوشند، دلیلی برای انکار پزشک بودن یک فرد نمی‌بینم» اضافه کرد.

Winter، «این موضوعی است که بر همه ما به‌عنوان پزشک اثر دارد؛ بالاخره روزی بیمار خواهیم شد، مگر نه؟» اظهار کرد.

*

- موضوع مرتبط: آیا آنکولوژیست‌ها در روبه‌رو شدن با مرگ خود بهترند؟