8 مارس روز جهانی زن – داستان الهام‌بخش 6 زن که سرطان را تجربه کردند
در این مقاله
همه زنان زحمتکش‌اند...
روز جهانی زنان زحمتکش هر سال در 8 مارس گرامی داشته می‌شود. امروز روزی جهانی برای دستاوردهای اقتصادی، سیاسی و اجتماعی زنان و توجه به تبعیض شده است. روز 8 مارس با مضمون الهام‌بخش خود از پیشرفت همه‌جانبه زنان و دفاع آنان از حقوق خود حمایت می‌کند.
شرمنده‌ایم: خشونت علیه زن کم نمی‌شود، بیشتر می‌شود
خشونت علیه زنان، طبق ماده نخست اعلامیه رفع خشونت علیه زنان که مجمع عمومی سازمان ملل در سال 1993 پذیرفت، عبارت است از: هر عمل خشونت مبتنی بر جنسیت در فضای عمومی و خصوصی که به آسیب جسمی، جنسی یا عاطفی زنان منجر شود یا احتمال آن باشد؛ تهدید به چنین عمل، اجبار یا محدود کردن خودسرانه آزادی. ماده دوم همان اعلامیه می‌گوید این تعریف باید چنان تفسیر شود که خشونت جسمی، جنسی و روانی در خانواده و محیط نزدیک را نیز در بر گیرد، اما به آن‌ها محدود نشود.
خشونت علیه زنان اعمالی است که تنها به دلیل زن بودن بر آنان انجام می‌شود، از برقرار نشدن برابری جنسیتی ناشی می‌شود و حقوق انسانی زنان را نقض می‌کند. گرچه این نقض‌ها در کشورهای در حال توسعه بیشتر دیده می‌شوند، زنان در همه کشورهای جهان در خطر خشونت جسمی و روانی زندگی می‌کنند.
"راهی هست که با اطمینان و درستی بیشتری خواهیم پیمود: زن بزرگ ترک را شریک کارمان کنیم."
مصطفی کمال آتاتورک
پس از این تأکید اندوه‌بار بر خشونت علیه زنان، به مناسبت 8 مارس روز جهانی زن، می‌خواهیم جزئیات کوچک اما بسیار ارزشمند داستان الهام‌بخش 6 زنِ تجربه‌کننده سرطان را با شما در میان بگذاریم.
*
نیلوفر
یکی از میلیون‌ها زنی است که سرطان پستان گرفت و با درمان به زندگی سالم ادامه داد. در روند تشخیص، پس از سونوگرافی و ماموگرافی احساساتش را با کلمات خودش چنین بیان کرد:
«وقتی پزشکان شروع به بررسی کردند، کمی ترسیدم و روحیه‌ام خراب شد. آن روز یک بار گریه کردم؛ دخترم یادم آمد، فکر کردم هنوز خیلی کوچک است؛ در آن لحظه آدم بسیار احساساتی می‌شود. وقتی گفتند برای تشخیص دقیق، نمونه‌برداری سوزنی لازم است، ترسیدم. بعد روز نوبت رفتم و با بی‌حسی موضعی عمل شدم. هیچ دردی حس نکردم و کوشیدم آرام باشم. جالب اینکه نتیجه پاتولوژی هم روشن نبود. این بار با روش گسترده‌تری که نامش یادم نیست، دوباره از ناحیه نمونه گرفتند. بررسی کمی دشوارتر بود، اما هیچ درد نداشت. پس از آزمایش، هرگز یادم نمی‌رود روز عید بود، گفتند سرطان بسیار اولیه در مجرای شیر است. در 25 اکتبر عمل شدم و پستانم برداشته شد. تاریخی است که فراموش نمی‌کنم. فقط از خود عمل خیلی می‌ترسیدم. برداشتن پستان ناراحتم نکرد؛ بالاخره نمی‌توانستم با بمب زنده آنجا راه بروم. بیرون مجرای شیر نیز در بافت پستان در 3 نقطه تومور کوچک بود. چون سرطانم بسیار مهاجم بود، با وجود کوچکی بسیار تومورها، شیمی‌درمانی سرطان پستان اجتناب‌ناپذیر شد.»
«تا حد ممکن خودم را در خانه حبس کردم. کلاه‌گیس دوست نداشتم. بدون آن هم نمی‌خواستم بیرون بروم. همه چیز را پذیرفتم و وحشت نکردم.»
«لطفاً بیماری خود را جدی بگیرید، تحقیق کنید، همه چیز را با پزشکان بگویید و جزئیات را یاد بگیرید و ماجرا را دراماتیک نکنید. نگران نباشید، اثرات منفی شیمی‌درمانی از پایان درمان سریع ناپدید می‌شوند؛ اصلاً از موهای ریخته ناراحت نشوید، باور کنید پرپشت‌تر از قبل درمی‌آیند.» نیلوفر می‌گوید.
- موضوع مرتبط: علائم و درمان سرطان پستان – سفر تشخیص با پرسش‌ها
*
دفنه سام‌یلی
با غربالگری سرطان متوجه شد در آغاز سرطان دهانه رحم (سرویکس) است.
دفنه سام‌یلی خود را با این جمله‌ها بیان می‌کند: «با تجربه فهمیدم همه ترس‌هایم بی‌مورد بودند. گزارش پاتولوژی نشان داد خیلی زود مداخله کرده‌ایم. درباره آن سخنرانی کردم و در ترکیه، آزمایش اسمیر به‌شدت زیاد شد. زنان زیادی معاینه شدند. بی‌دلیل نگفته‌اند پشت چیزهایی که شر به نظر می‌رسند خیری هست.»
*
لاکی مزونوو
در سال 2006 با سرطان پستان روبه‌رو شد و شیمی‌درمانی، ماستکتومی دوطرفه (برداشتن جراحی پستان) و پرتودرمانی گرفت.
در سخنرانی‌های عمومی فراوان با به اشتراک گذاشتن روند تجربه‌شده، بر این نکته که «همیشه با خود مهربان و دلسوز باشید» تأکید کرده است.
*
یلدیز تیلبه
روند درمان سرطان رحم را چنین می‌گوید: «جز خانواده به کسی نگفتم. خدا را شکر قبلاً بچه‌دار شده بودم، وگرنه این وضعیت می‌توانست فرسوده‌ام کند. هنگام بیماری عشق بزرگی داشتم، خیلی عاشق بودم. فقط او را فکر می‌کردم و همیشه در ذهنم بود. وقتی انسان دردی دارد، می‌تواند به شکل مشکل بدن ظاهر شود. بعد از بیماری کاملاً فراموشش کردم. حالا یاد گرفته‌ام همه چیز آن‌قدر ارزش درگیر کردن ذهن ندارد و نباید برای چیزهای بی‌مورد ناراحت شوم.»
*
سامیه العمودی
سامیه العمودی که خودش پزشک است، درمان سرطان پستان گرفته و زنان سراسر جهان را درباره بیماری‌اش آگاه و به انجام منظم غربالگری‌های سرطان تشویق کرده است. در آوریل 2006 تشخیص سرطان پستان گرفت و تصمیم گرفت پیشگام کارزار آگاهی سرطان پستان در عربستان سعودی شود. شجاعت او به‌عنوان مادر تنها در خاورمیانه، الهام‌بخش زنان فراوانی شد تا شیوه اندیشیدن به بیماری را تغییر دهند.
*
آنجلینا جولی
آنجلینا جولی سرطان نداشته، اما از نخستین نام‌هایی است که با سرطان پستان به ذهن می‌آید. در سال 2013 هر دو پستان و در آغاز 2015 تخمدان‌های خود را برداشت. زیرا آزمایش ژنتیکی، جهش ژن BRCA1 را نشان داده بود و این به معنای خطر آینده % 87 سرطان پستان و % 50 سرطان تخمدان بود. چرا آزمایش ژنتیکی سرطان ارثی داده بود؟ چون مادرش در 56 سالگی به علت سرطان تخمدان درگذشته بود و آنجلینا فهمیده بود بخشی از سرطان‌های تخمدان و پستان ممکن است ارثی باشند.
آنجلینا جولی در مقاله نیویورک تایمز درباره عملش، با خوانندگان در میان گذاشت که مادرش 10 سال برای سرطان تخمدان درمان شده بود. جولی گفت: «مادرم آن‌قدر زنده ماند که نوه‌هایش را در آغوش بگیرد. اما فرزندان من هرگز فرصت نخواهند داشت بدانند مادربزرگشان چقدر مهربان و خوب بود.» اما به لطف آگاهی‌اش، شاید آنجلینا جولی این فرصت را برای نوه‌های خود فراهم کرده باشد.
*
آملی بیریس
آملی بیریس, 2 بار با سرطان روبه‌رو شده و در روند درمان به خواننده‌ای شناخته‌شده تبدیل شده است. اما در سال 2007، در 28 سالگی با نخستین تشخیص سرطان پستان، احساس کرد زندگی از دستش می‌رود. بیریس، خواننده پاپ و ترانه‌سرای زاده کانادا، با انتشار در سال 2017 آلبوم Landing بسیار خبرساز شد و موسیقی فیلم با بازی اصلی ویل اسمیت، یعنی در جست‌وجوی خوشبختی - The Pursuit of Happyness شناخته‌شده‌ترین ترانه‌اش شد. اما داستان بسیار متفاوتی تا خوانندگی و ترانه‌سرایی دارد.
«اگر 10 سال پیش مرا می‌شناختید، کسی بودم که هرگز گریه نمی‌کرد.» هنگام تعریف درمان‌های سرطان، با کنار زدن اشک‌ها می‌گوید. «پیش از بیمار شدن خیلی کنترل‌گر بودم.» اضافه می‌کند.
با درمان اول فکر کرد همه چیز تمام شده و با رفتن به خانه کوهستانی گویی از خود محافظت کرد، اما اوضاع آن‌طور که انتظار داشت پیش نرفت و سرطان عود کرد. در این دوره تاریک افسردگی که همه ایمانش را از دست داده بود، بیریس در پیانو غرق شد و ترانه «تنها» را نوشت.
بیریس اصرار داشت کسی نباید ضبط‌هایش را بشنود، اما دوستان قانعش کردند و ماجرای خوانندگی آغاز شد. وقتی از برنامه آینده‌اش پرسیدند، گفت حرف زدن از آینده سخت است؛ برای آلبوم دوم می‌نویسد اما دوست ندارد خیلی دور را فکر کند. با وجود حدود 1 سال دوره بدون بیماری (بهبودی)، قبلاً آموخته بود برنامه بلندمدت برای او نیست.
«می‌کوشم فقط بر آنچه اکنون در حال رخ دادن است تمرکز کنم.» می‌گوید.
جهان بیریس را با موسیقی فیلم با نقش اصلی ویل اسمیت، در جست‌وجوی خوشبختی - The Pursuit of Happyness شناخته بود.
*
به‌ویژه برای مادر، همسر و دخترم و همه بیماران زن، نزدیکان بیمار و همکاران زن زحمتکش که بیشتر تیم ما را تشکیل می‌دهند، روز جهانی زن 8 مارس را تبریک می‌گویم.
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.