احیای قلبی‌ریوی در 1956 – مداخله فوری برای بازگرداندن زندگی
احیای قلبی‌ریوی (CPR) روشی اورژانسی است که معمولاً برای حفظ زندگی فردی به کار می‌رود که دچار حمله قلبی شده و/یا کم نفس می‌کشد یا اصلاً نفس نمی‌کشد. این روش معمولاً تا رسیدن کمک پزشکی بیشتر به محل انجام می‌شود.
CPR می‌تواند برای تحریک گردش خون شامل فشردن قفسه سینه (فشار دادن مکرر قفسه سینه)، تنفس دهان‌به‌دهان (AA) یا وارد کردن هوا به ریه‌ها با استفاده از دستگاه باشد. CPR همچنین می‌تواند شامل استفاده از شوک الکتریکی برای تحریک ضربان طبیعی قلب باشد.
در 1956، پزشک اتریشی Peter Safar آزمایشی بسیار جالب انجام داد. دکتر Safar برای زنده نگه داشتن افراد مورد آزمایش خود؛
- آزمایش‌های انسانی را با 31 داوطلب آغاز کرد که عضلات تنفسی آن‌ها را با استفاده از سمی به نام کورار فلج کرده بود تا مشخص کند آیا تنفس دهان‌به‌دهان اکسیژن کافی تأمین می‌کند یا خیر.
- هنگامی که ریه‌ها را با هوای بازدمی پر می‌کرد، سطح اکسیژن و دی‌اکسیدکربن خون را برای چند ساعت زیر نظر گرفت و نشان داد تنفس دهان‌به‌دهان عملی است، زیرا اکسیژن کافی دارد.
Safar با تکیه بر پژوهش‌های پزشکانی مانند James Elam، یک تولیدکننده نروژی عروسک پارچه‌ای را قانع کرد که مانکنی برای آموزش CPR بسازد. مانکنی به نام Resusci Anne تولید شد. او در کتاب منتشرشده در 1957 با عنوان ABC of Resuscitation رویکردی ترکیبی پیشنهاد کرد که در آن امدادگر راه هوایی فرد آسیب‌دیده را بررسی می‌کند، به تنفس او کمک می‌کند و قفسه سینه را فشار می‌دهد. این کتاب مبنایی برای آموزش CPR در سراسر جهان است.
فضای پژوهش پزشکی در دهه 1950 بسیار با امروز تفاوت داشت. در آن دوره، فرایندهای تأیید اخلاقی آزمایش‌های پزشکی و رضایت آگاهانه شرکت‌کنندگان مانند امروز به‌شکلی دقیق و منظم تعریف نشده بود. ممکن است مطالعات Safar مطابق با معیارهای اخلاقی آن زمان انجام شده باشد، اما آن معیارها به‌اندازه امروز سخت‌گیرانه نبودند. پژوهش‌های Safar در مداخله پزشکی اورژانسی تحول ایجاد کرد. روش‌هایی که او توسعه داد به نجات جان افراد بی‌شماری کمک کرد و پایه آموزش نوین کمک‌های اولیه و طب اورژانس شد.
در کتاب مقدس آمده است که الیشع نبی دهان خود را بر دهان کودکی گذاشت و او را به زندگی بازگرداند (2. پادشاهان 4:34). در 1767 در هلند، دستورالعمل‌هایی منتشر شد که به امدادگران توصیه می‌کرد افراد غرق‌شده را گرم کنند، تهویه دهان‌به‌دهان (AA) انجام دهند و «دود تنباکوی در حال سوختن را به درون راست‌روده بدمند» ؛ این توصیه‌ها در همان دستورالعمل‌ها آمده بود.
توضیح تصویر مقاله: تصویری منتشرشده در 1996 که مانکن مورد استفاده برای تمرین بخش تنفسی CPR را نشان می‌دهد. این وسیله یک قفسه سینه شبیه‌سازی‌شده انسانی و بادشدنی دارد که بالا و پایین می‌رود.
شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در مقاله: James Otis Elam (1918–1995)، Peter Safar (1924–2003)
- موضوع قبلی: پیوند مغز استخوان – سلول‌های بنیادی در 1956
- موضوع بعدی: لوودوپا برای بیماری پارکینسون در 1957 – درمانی معجزه‌آسا
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.