لوودوپا برای بیماری پارکینسون در سال 1957 – درمان معجزه‌آسا
در سال 1961، پژوهشگران اتریشی، اوله هورنیکویچ و والتر بیرکمایر، گزارشی درباره L-dopa، درمانی به‌ظاهر معجزه‌آسا برای بیماری پارکینسون، منتشر کردند؛ بیماری دستگاه عصبی مرکزی که کنترل حرکت و دیگر کارکردهای مغز را مختل می‌کند. در گزارش آمده بود:
«پس از L-dopa (تزریق)، بیماران بستری در تخت، بیمارانی که نمی‌توانستند بنشینند، از حالت نشسته برخیزند یا در حالت ایستاده راه بروند، همه این فعالیت‌ها را به‌آسانی انجام دادند... حتی توانستند بدوند و بپرند. گفتار آهسته... قوی و واضح شد.»
افراد مبتلا به بیماری پارکینسون (PH) لرزش عضله، سفتی و کندی حرکت را تجربه می‌کنند. PH معمولاً به علت تولید ناکافی ماده‌ای است که در حالت طبیعی توسط برخی سلول‌های عصبی در ساقه مغز تولید می‌شود؛ این ماده، انتقال‌دهنده عصبی دوپامین است. جیمز پارکینسون، داروساز بریتانیایی، در سال 1817 در مقاله‌ای درباره «فلج لرزان» ، توصیف دقیقی از PH ارائه کرد. در سال 1957، آروید کارلسون، دانشمند سوئدی، دوپامین را در ناحیه‌ای از مغز یافت که برای کنترل حرکت مهم است. همچنین نشان داد می‌توان با کاهش سطح دوپامین در حیوانات، نشانه‌های PH را ایجاد کرد و این نشانه‌ها با تجویز لوودوپا (دارویی روان‌اثر که L-dopa نیز نامیده می‌شود) برگشت‌پذیرند.
لوودوپا می‌تواند با عبور از سد خونی‌مغزی وارد مغز شود و به‌وسیله برخی سلول‌های عصبی به دوپامین تبدیل شود. سوخت‌وساز لوودوپا بیرون مغز می‌تواند عوارضی مانند تهوع و حرکت‌های ناگهانی ایجاد کند. برای سرکوب این نوع سوخت‌وساز می‌توان داروهای دیگری داد. هنگامی که دارودرمانی دیگر مؤثر نیست، تحریک عمقی مغز با تکانه‌های الکتریکی می‌تواند به‌عنوان درمان استفاده شود
پژوهشگران همچنان پیوند سلول‌های بنیادی در مغز را به‌عنوان درمان احتمالی بررسی می‌کنند.
الیور ساکس، متخصص مغز و اعصاب، از لوودوپا برای درمان بیماران انسفالیت لتارژیکا استفاده کرد که سال‌ها حرکت یا صحبت نکرده بودند.
PH همچنین با انباشت غیرطبیعی پروتئین آلفا‌سینوکلئین در مغز به شکل اجسام لویی (رسوب‌های پروتئینی) مرتبط است که می‌تواند به مرگ سلول‌های مغزی منجر شود. مجموعه‌ای از جهش‌های ژنتیکی عامل بیماری پارکینسون نیز شناخته شده‌اند.
توضیح تصویر مقاله: تصویر مشهور بیماری مبتلا به پارکینسون از اثر A Manual of Diseases of the Nervous System (1886) نوشته ویلیام ریچارد گاورز، متخصص مغز و اعصاب بریتانیایی.
شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در مقاله: James Parkinson (1755–1824)، Walther Birkmayer (1910–1996)، Arvid Carlsson (متولد 1923)، Oleh Hornykiewicz (متولد 1926)، Oliver Wolf Sacks (متولد 1933)
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.