آنتی‌اکسیدان‌ها سرطان را نمی‌کشند، بلکه آن را تحریک می‌کنند

جیمز واتسون، دانشمند مشهور و برنده جایزه نوبل و یکی از کاشفان ساختار مارپیچ دوتایی DNA، اظهارات قابل‌توجهی درباره سرطان مطرح می‌کند. واتسون توجه‌ها را به این موضوع جلب می‌کند که آنتی‌اکسیدان‌ها به‌جای کشتن سرطان، ممکن است آن را تحریک کنند. واتسون که به‌دلیل پژوهش‌هایش در زمینه مهندسی ژنتیک شناخته شده است، بیان می‌کند که برخی از آنتی‌اکسیدان‌های مورد استفاده در مبارزه با سرطان ممکن است بیماری را تحریک کنند.

واتسون همچنین به موضوع رادیکال‌های آزاد اکسیژن اشاره می‌کند. این رادیکال‌ها با ایجاد استرس اکسیداتیو، ترکیبات سلول‌ها را تجزیه می‌کنند و می‌توانند موجب آسیب‌هایی در DNA شوند. آسیب DNA می‌تواند سبب مرگ سلول‌ها شود و سلول‌های سرطانی نیز به‌عنوان نوعی سلول آسیب‌دیده، با مصرف آنتی‌اکسیدان‌ها و کاهش استرس اکسیداتیو، ممکن است از رفتن به‌سوی مرگ بازبمانند. بااین‌حال، از نظر واتسون، موضوع به این سادگی نیست و پرتودرمانی و بسیاری از انواع شیمی‌درمانی برای از بین بردن سلول‌های سرطانی، رادیکال‌های اکسیژن ایجاد می‌کنند. بنابراین، استفاده از آنتی‌اکسیدان‌ها می‌تواند اثر شیمی‌درمانی را کاهش دهد.

گزارش واتسون همچنین توسط پژوهش‌های اخیر پشتیبانی می‌شود. در مقاله‌ای که در مجله Nature منتشر شده است، مشخص شده که آنتی‌اکسیدان‌ها ممکن است باعث انتشار سریع‌تر سرطان شوند.

واتسون بیان می‌کند که یکی از اهدافی که می‌تواند صفحه‌ای جدید در درمان سرطان باز کند، پروتئین Myc است. تصور می‌شود این پروتئین که بیش از 1000 مولکول را درون سلول‌ها کنترل می‌کند، با سرطان ارتباط داشته باشد.

بااین‌حال، از نظر واتسون، بزرگ‌ترین مانع در درمان سرطان، انجام پژوهش‌های محافظه‌کارانه است. اگر این روند ادامه پیدا کند، درمان سرطان همیشه 10 یا حتی 20 سال دیگر محقق خواهد شد.

در نتیجه، لازم است پیشرفت‌های علمی در درمان سرطان دنبال شود و درباره استفاده از داروهای گیاهیِ بازاریابان طب جایگزین احتیاط شود. نباید فراموش کرد که سرطان یک بیماری واحد نیست و تقریباً هزاران زیرگونه دارد که در بیش از صد عنوان دسته‌بندی می‌شوند. استفاده از داروهای مورد استفاده برای درمان سرطان تحت نظر پزشک اهمیت حیاتی دارد.