آنژیوپلاستی 1964 – درمان رگ‌های خونی مسدود و تنگ‌شده
آنژیوپلاستی اقدامی پزشکی برای گشادکردن رگ‌های خونی است که ممکن است بر اثر آترواسکلروز مسدود یا تنگ شوند؛ وضعیتی که در آن دیواره شریان به‌دلیل تجمع مواد چرب مانند کلسترول و کلسیم ضخیم می‌شود.
متخصص یک بالون خالی را روی سیم راهنما به درون رگ تنگ‌شده می‌برد و آن را باد می‌کند. این کار بخشی از رسوبات چربی را فشرده می‌کند و رگ را برای تسهیل جریان خون باز می‌کند. سپس باد بالون تخلیه و بالون بیرون کشیده می‌شود.
امروزه برای جلوگیری از تنگ‌شدن دوباره رگ، پس از آنژیوپلاستی اغلب استنت‌ها ، برای مثال لوله‌های فلزی، قرار داده می‌شوند. استنت‌های پوشیده از دارو می‌توانند رشد زیان‌بار بافت را مهار و پاسخ التهابی را کاهش دهند. بیماران دارای استنت معمولاً برای کاهش تشکیل لخته در رگ استنت‌گذاری‌شده، داروهای رقیق‌کننده خون مصرف می‌کنند.
- آنژیوپلاستی کرونری (KA که مداخله کرونری از راه پوست نیز نام دارد) به معنای گشادکردن شریان‌های کرونری است؛ رگ‌هایی که خون سرشار از اکسیژن را به عضلات قلب می‌رسانند.
- آنژیوپلاستی شریان کلیوی به کاربرد این روش در شریان‌های تنگ کلیه اشاره دارد که ممکن است باعث فشار خون بالا و اختلال عملکرد کلیه شوند.
- آنژیوپلاستی همچنین در شریان‌های کاروتید گردن، شریان‌های مغزی و دیگر رگ‌های بدن به کار می‌رود.
- آنژیوپلاستی محیطی معمولاً به معنای گشادکردن رگ‌هایی غیر از شریان‌های کرونری، برای مثال رگ‌های پا، است.
نخستین جراحی‌های آنژیوپلاستی در تاریخ:
- در سال 1964، رادیولوژیست‌های آمریکایی Charles Dotter و Melvin Judkins برای درمان بیماری آترواسکلروتیک شریان پا از آنژیوپلاستی بالونی استفاده کردند.
- در 1977، متخصص قلب آلمانی Andreas Grüntzig آنژیوپلاستی بالونی موفق شریان‌های کرونری را انجام داد.
- در 1986، Dotter و همکارانش از ساختارهای استنت قابل‌گسترش در شریان‌های کرونری استفاده کردند.
اگرچه سودمندی KA در کاهش درد قفسه سینه، یعنی آنژین، و بهبود کیفیت زندگی نشان داده شده است، مطالعات همه‌گیرشناختی برای روشن‌کردن میزان کاهش خطر مرگ با KA در زیرگروه‌های مختلف و بیماری قلبی غیرحاد ادامه دارند. پیوند بای‌پس شریان کرونری که با اتصال رگ‌های دیگر از شریان تنگ‌شده عبور می‌کند، در واقع ممکن است در کاهش مرگ ناشی از حمله قلبی مؤثرتر از KA باشد.
شرح تصویر مقاله: استنت ترسیم‌شده درون رگ.
شخصیت‌های تاریخی ذکرشده در مقاله: Charles Theodore Dotter (1920–1985)، Melvin P. Judkins (1922– 1985)، Andreas Roland Grüntzig (1939–1985)
- موضوع پیشین: پیوند ریه 1963 – درمان بیماری‌های ریه
- موضوع بعدی: بتابلاکرها – انقلاب در طراحی دارو
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.