آسپیرین 1899 – ضددرد، تب‌بر و ضدالتهاب
تاریخ‌نگار Edward Shorter می‌نویسد:
«از سال 1899، آسپیرین (اسید استیل‌سالیسیلیک)، محبوب‌ترین داروی همه دوران‌ها بوده است. تنها در ایالات متحده آمریکا، سالانه 10000 تا 20000 تن آسپیرین مصرف می‌شود.»
آسپیرین؛
- درد را تسکین می‌دهد
- تب را پایین می‌آورد
- لخته شدن خون را کاهش می‌دهد
به همین دلیل، آسپیرین می‌تواند برای کاهش خطر سکته مغزی و حمله قلبی سودمند باشد. آسپیرین نخستین عضو کشف‌شده از رده داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAID) است.
در طول هزاران سال، تمدن‌هایی مانند آفریقاییان، چینی‌ها و سومریان باستان، از داروهای به‌دست‌آمده از گیاهان و درختان استفاده کرده‌اند. مصریان باستان از برگ درخت بید، ترکیب‌هایی برای تسکین درد می‌ساختند. پزشک یونان باستان، بقراط، گرفتن عصاره پوست و برگ بید را برای درد توصیه کرده بود. دانشمندان بعدها کشف کردند که ماده فعال این اکسیرها، ماده‌ای شیمیایی است که بدن آن را به اسید سالیسیلیک تبدیل می‌کند و «سالیسین» نام دارد.
این مواد شیمیایی تأثیر بسیار نامطلوبی بر دستگاه گوارش مصرف‌کنندگان داشتند. این موضوع در سال 1897، پژوهشگران شرکت آلمانی Bayer را به بررسی شکل مسکنی که آسیب کمتری به معده می‌زد، یعنی اسید استیل‌سالیسیلیک (ASA) ترغیب کرد. Felix Hoffmann، Heinrich Dreser و Arthur Eichengrün نیز از پژوهشگران Bayer بودند. سرانجام، در سال 1899، Bayer نام «Aspirin» را برای اسید استیل‌سالیسیلیک برگزید و تولید و بازاریابی گسترده آن را آغاز کرد.
در سال 1971، داروشناس بریتانیایی John Vane و همکارانش نشان دادند که آسپیرین با مهار پروستاگلاندین‌ها و ترومبوکسان‌ها در بدن اثر می‌کند:
- پروستاگلاندین‌ها در ایجاد التهاب و تنظیم درد نقش دارند.
- ترومبوکسان‌ها مسئول تجمع پلاکت‌ها هنگام تشکیل لخته خون هستند.
امروزه می‌دانیم که آسپیرین، آنزیم سیکلواکسیژناز (cox) را که برای ساخت پروستاگلاندین و ترومبوکسان لازم است، غیرفعال می‌کند. کشف آسپیرین که نمونه بسیار خوبی در زمینه فارماکوگنوزی (بررسی گیاهان دارویی و دیگر مواد طبیعی به‌عنوان منبع احتمالی دارو) به شمار می‌رود، به پژوهش درباره مسکن‌های ضدالتهابی تازه شتاب بخشید.
توضیح تصویر نوشته: تبلیغ‌های شرکت آلمانی Bayer، یکی از عرضه‌کنندگان آسپیرین، برای این دارو. «هنگام خرید آسپیرین، “BAYER” بخواهید. پافشاری کنید!»
شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در نوشته: Hippocrates of Cos (460 B.C.–377 B.C.)، Charles Frédéric Gerhardt (1816–1856)، Heinrich Dreser (1860–1924)، Arthur Eichengrün (1867–1949)، Felix Hoffmann (1868–1946)، Sir John Robert Vane (1927–2004)
- موضوع قبلی: مالاریا 1897 – بیماری ناشی از پشه‌ها
- موضوع بعدی: دفیبریلاتور 1899 – شوک الکتریکی نجات‌بخش
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.