ایمونوتراپی تازهای که ممکن است درمان سرطان را تغییر دهد: رلاتلیماب Anti-LAG-3

در 6 ژانویه 2022، The New England Journal of Medicine گزارش مطالعه بالینی فاز II/III به نام RELATIVITY-047 را منتشر کرد. در این مطالعه، دکتر Hussein Tawbi و همکارانش نشان دادند افزودن مهارکننده ژن فعالسازی لنفوسیت 3 (LAG-3)، یعنی relatlimab به مهارکننده PD-1 نیولوماب، ایمونوتراپی تأییدشده دیگر، در موارد متاستاتیک یا غیرقابل برداشتِ ملانوم که پیشتر درمان نشده بودند، بقای بدون پیشرفت بیماری را بهطور معناداری طولانی میکند.
خلاصه نتیجه مطالعه RELATIVITY-047
- رلاتلیماب + نیولوماب در مقایسه با نیولوماب بهتنهایی، بقای بدون پیشرفت بیماری را بهطور معناداری بهبود داد.
- میانه بقای بدون پیشرفت (PFS) برابر 10.1 در مقابل 4.6 ماه و میزان PFS در 1 سال، بهترتیب %48 در مقابل %36 بود.

دلیل انجام مطالعه
LAG-3 و PD-1 دو نقطه وارسی ایمنی متفاوتاند که سلولهای T دستگاه ایمنی را غیرفعال میکنند. ترکیب رلاتلیماب، آنتیبادی مسدودکننده LAG-3، با نیولوماب، آنتیبادی مسدودکننده PD-1، پیشتر در بیماران ملانومِ درمانشده ایمن و دارای فعالیت ضدتوموری نشان داده شده بود؛ اما این مطالعه برای بررسی اثربخشی ترکیب در ملانومِ ازپیشدرماننشده انجام شد.
در زیر، سازوکار اثر رلاتلیماب و نیولوماب بهسادگی ترسیم شده است:

جزئیات مطالعه
در این مطالعه بالینی دوسوکور، از مناطق آمریکای شمالی، مرکزی و جنوبی، اروپا، استرالیا و نیوزیلند، 714 بیمار بین مه 2018 و دسامبر 2020 بهطور تصادفی برای دریافت رلاتلیماب/نیولوماب (355 بیمار) یا نیولوماب بهتنهایی (359 بیمار) تخصیص یافتند.
درمان تا پیشرفت بیماری یا بروز عارضه غیرقابلقبول، هر 4 هفته شامل ترکیب 160 mg رلاتلیماب و 480 mg نیولوماب یا 480 نیولوماب بهتنهایی بود.
عوامل لایهبندی عبارت بودند از:
- وضعیت بیان LAG-3 (سلولهای ایمنی با رنگآمیزی مثبت ≥ %1 یا < %1) و
- وضعیت بیان PD-L1 (سلولهای توموری ≥ %1 یا < %1).
نقطه پایانی اصلی مطالعه، بقای بدون پیشرفت بود که مرکز بررسی مستقل و کور آن را اندازهگیری میکرد.
نتایج
- هنگام تحلیل در مارس 2021، میانه مدت پیگیری 13.2 ماه بود.
- میانه بقای بدون پیشرفت در گروه رلاتلیماب/نیولوماب 10.1 ماه بود (%95 فاصله اطمینان [CI] = 6.4–15.7 ماه) و در گروه نیولوماب 4.6 ماه (%95 CI = 3.4–5.6 ماه) (نسبت خطر [HR] = 0.75، %95 CI = 0.62–0.92، P = .006).
- در ماه 12، میزان PFS برابر %47.7 (%95 CI = %41.8-%53.2) و %36.0 (%95 CI = %30.5-%41.6) بود.
- درمان ترکیبی، مستقل از بار تومور، سطح LDH و دیگر عوامل پیشآگهی، بقای بدون پیشرفت بهتری نشان داد.
عوارض
عوارض جدی درجه 3 یا 4 در %40.3 گروه رلاتلیماب/نیولوماب و %33.4 گروه نیولوماب رخ دادند و بهترتیب %18.9 در مقابل %9.7 مرتبط با درمان محسوب شدند.
شایعترین عوارض مرتبط با درمان از هر درجه در گروه رلاتلیماب/نیولوماب، خارش (%23.4 در مقابل %15.9)، خستگی (%23.1 در مقابل %12.8) و بثورات (%15.5 در مقابل %12.0) بودند؛ شایعترین عارضه درجه 3 یا 4، خستگی بود (%1.1 در مقابل %0.3).
واکنشهای مرتبط با انفوزیون در %5,9 در مقابل %3,6 بیماران رخ دادند.
شایعترین عوارض با واسطه ایمنی از هر درجه در گروه رلاتلیماب/نیولوماب، کمکاری تیروئید یا تیروئیدیت (%18.0 در مقابل %13.9)، بثورات (%9.3 در مقابل %6.7) و اسهال/کولیت (%6.8 در مقابل %3.1) بودند؛ شایعترین رویدادهای درجه 3 یا 4، هپاتیت (%3.9 در مقابل %1.1) و نارسایی آدرنال (%1.4 در مقابل %0) بودند.
نتیجهگیری
تاکنون نقاط وارسی ایمنی که داروهای مؤثر برایشان توسعه یافته بود، فقط CTLA-4، PD-1 و PD-L1 بودند. با LAG-3، نقطه وارسی تازه دیگری قابل هدفگیری در کار بالینی انکولوژی شناخته شد.
پیشتر برای درمان بیماران ملانوم در این وضعیت، در ژانویه 2016 ترکیب ایپیلیموماب + نیولوماب هم در بیماران BRAF V600 نوع وحشی و هم جهشیافته، براساس نتیجه PFS مطالعه CheckMate-067 تأیید تسریعشده FDA گرفت. در آن مطالعه، میانه PFS در گروه ترکیبی 11.5 ماه و با نیولوماب تنها 6.9 ماه بود.
در مطالعه موضوع این نوشته، مهار همزمان LAG-3 و PD-1 در بیماران ملانوم متاستاتیک یا غیرقابل برداشتِ ازپیشدرماننشده، در مقایسه با مهار PD-1 بهتنهایی، از نظر بقای بدون پیشرفت سود بیشتری داشت. ترکیب رلاتلیماب و نیولوماب نشانه تازهای از عوارض نشان نداد. ممکن است در آینده از اثربخشی این ترکیب در سرطانهای دیگر و دریافت تأییدهای FDA نیز بشنویم.
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک میکند.





نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر میشود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمیشود.
اولین نظر را شما بنویسید.