بخیه زدن در 3000 پیش از میلاد – همچنان از ضروریات پزشکی
شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در مقاله: جالینوس پرگامون (129–199)، الزهراوی (936–1013)، جوزف لیستر (1827–1912)
جراح جان کرکوپ چنین می‌نویسد: «در دورانی که فناوری جراحی پیشرفت می‌کند، وسوسه‌انگیز است که در مقایسه با مهارت‌های پیچیده‌تر جراحی، فن بستن زخم کوچک را کم‌اهمیت بدانیم. در واقع، پیش از آنکه روش‌های ضدعفونی و آسپتیک وجود داشته باشند، بستن زخم منشأ فجایع بسیاری بود. حتی امروز نیز عمل‌های موفق به ترمیم سریع و مطمئن پوست، روده، استخوان، تاندون و سایر بافت‌ها وابسته‌اند و نمی‌توان باقی ماندن جای زخمی را که از نظر درمانی یا زیبایی قابل‌قبول باشد، تضمین کرد.»
امروزه بخیه جراحی معمولاً به سوزنی همراه با نخی با طول مشخص و ساختارهای متفاوت اشاره دارد که برای دوختن لبه‌های زخم یا برش جراحی به یکدیگر به کار می‌رود. بااین‌حال، بخیه در طول تاریخ شکل‌های گوناگونی داشته است. سوزن‌ها از استخوان یا فلز ساخته می‌شدند. نخ‌ها از موادی مانند ابریشم یا کت‌گوت (روده گوسفند) تهیه می‌شدند. همچنین گاهی برای فشردن زخم‌ها از مورچه‌های بزرگ استفاده می‌کردند. پس از آنکه آرواره‌های مورچه گوشت را گاز می‌گرفت و شکاف را می‌بست، بدن مورچه جدا می‌شد و تنها سر و آرواره‌های بسته باقی می‌ماند. مصریان باستان برای بستن زخم‌ها از کتان و سینوس‌های حیوانی استفاده می‌کردند و نخستین گزارش‌های چنین بخیه‌هایی به حدود 3000 پیش از میلاد بازمی‌گردد. جالینوس، پزشک یونانی‌ـ‌رومی قرن دوم، همانند جراح عرب الزهراوی، از بخیه‌های ساخته‌شده از مواد حیوانی استفاده می‌کرد. جوزف لیستر، جراح انگلیسی، راه‌های استریل کردن کت‌گوت را بررسی کرد؛ ماده‌ای برای بخیه که بدن آن را به‌تدریج جذب می‌کند. در دهه 1930، یک تولیدکننده بزرگ بخیه کت‌گوت در یک روز از روده 26.000 گوسفند استفاده کرد. امروزه بسیاری از بخیه‌ها از الیاف پلیمری مصنوعی قابل‌جذب یا غیرقابل‌جذب ساخته می‌شوند و برای کاهش آسیب به بافت‌های بدن هنگام عبور نخ، سوزن‌های بدون سوراخ می‌توانند از پیش به نخ بخیه متصل شوند. از مایعات چسبنده نیز برای کمک به بسته شدن زخم استفاده می‌شود.
بسته به کاربرد، قطر نخ بخیه می‌تواند متفاوت باشد و برخی از آن‌ها از قطر موی انسان باریک‌ترند. در قرن نوزدهم، جراحان ترجیح می‌دادند زخم‌ها را کوتریزه کنند (داغ بگذارند، بسوزانند)، که اغلب روشی هولناک بود، تا اینکه بیماران با خطر مرگ بر اثر بخیه‌های آلوده روبه‌رو شوند.
توضیح تصویر مقاله: دست دستکش‌پوش جراح، نگهدارنده سوزنی را در دست دارد که سوزن برنده خمیده آتروماتیک متصل به بخیه مصنوعی تک‌رشته‌ای غیرقابل‌جذب 4-0 را نگه داشته است.
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.