چسب زخم در 1920 – درمان کاربردی بریدگیها

در دوران باستان، درمانگران برای درمان بریدگیهای پوست و بستن زخمها، با استفاده از مواد گوناگون (مانند تار عنکبوت، عسل و مدفوع) پانسمان انجام میدادند. تا زمانی که نظریه میکروبی در اواخر سالهای 1800 مطرح شد، پزشکان نمیدانستند که باید باکتریها و دیگر میکروبها را از زخمها دور نگه داشت. پیش از رواج گاز و پنبه برای پانسمان جراحی، در بیمارستانهای آمریکا معمولاً از خاکاره فشرده برای پوشاندن زخمها استفاده میشد.
امروزه تصور درمان بریدگیهای پوست بدون پانسمانهایی مانند چسب زخم، تقریباً ناممکن است. رواج چشمگیر چسب زخم، جایگاه آن را در تاریخ پزشکی تثبیت کرده است.
نام Band-Aid که چسبهای زخم با آن معرفی شدند، نام تجاری محصولی از شرکت آمریکایی Johnson & Johnson (J&J) است. این پانسمانها را در سال 1920، Earle Dickson، کارمند J&J، اختراع کرد. Dickson برای بریدگیها و سوختگیهای همسرش Josephine که مرتب دچار حوادث ناگوار میشد، پانسمانهای موقت میگذاشت. او در این کار، گاز را با نوارهای چسب روی زخمهای همسرش ثابت میکرد. Dickson برای آسانتر کردن کار، به فکر قرار دادن مجموعهای از پدهای گاز در وسط نوار چسب افتاد. برای جلوگیری از چسبیدن چسب به خودش و نسبتاً تمیز نگه داشتن پانسمانها، لایهای از پارچه کرینولین روی سطح چسبناک گذاشت. Josephine فقط کافی بود از رول، یک تکه پانسمان ببُرد.
Dickson سرانجام J&J را متقاعد کرد که این پانسمانهای جدید را بفروشد. در ابتدا تقاضای زیادی برای آنها نبود، زیرا با عرض سه اینچ (7.6 cm) و طول 18 اینچ (64 cm) عرضه میشدند. پس از معرفی اندازههای مختلف و ارائه پانسمان رایگان به پیشاهنگان و قصابان، علاقه مردم افزایش یافت. Dickson در سالهای بعد، معاون رئیس شرکت شد.
تا به امروز، بیش از 100 میلیارد پانسمان Band-Aid فروخته شده است.
شخصیتهای تاریخی نامبرده در این مطلب: Earle Dickson (1892–1961)
- موضوع قبلی: هپارین در 1916 – جلوگیری از لخته شدن خون
- موضوع بعدی: هورمون رشد انسانی در 1921 – کشف و بحثهای همراه آن
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک میکند.





نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر میشود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمیشود.
اولین نظر را شما بنویسید.