هورمون رشد انسانی 1921 – کشف و بحث‌های همراه آن

استفاده از هورمون رشد انسانی (HGH) دهه‌ها بحث ایجاد کرده است. در برخی کاربردها، نمونه‌ای از استفاده درمان پزشکی برای حل مسئله غیرپزشکی است. 

روزنامه‌نگار علمی Natalie Angier می‌نویسد: 

«قد متوسط مرد آمریکایی 180 cm است. کسانی که به‌طور قابل‌توجهی کوتاه‌تر از میانگین‌اند، خطر بیشتری برای ترک تحصیل، وابستگی به الکل، ناتوانی در برقراری رابطه عاطفی، بیماری یا افسردگی دارند. شانس ازدواج یا فرزنددار شدنشان از مردان بلندقدتر کمتر است.» 

ما به تغییر بدنمان به روش‌های بسیار عادت کرده‌ایم؛ پس آیا نادرست است والدین فقط برای کمک به پسران کوتاه‌تر از میانگین، تزریق‌های بسیار گران HGH فراهم کنند؟

HGH از هیپوفیز در بخش زیرین مغز ترشح می‌شود. در افراد دچار کمبود هورمون رشد، دریافت مکمل بیرونی نه‌تنها قد را بسیار افزایش می‌دهد، بلکه چربی بدن را کم، انرژی را بیشتر و عملکرد دستگاه ایمنی را بهتر می‌کند. هیپوفیز در طول روز به‌صورت متناوب هورمون رشد ترشح می‌کند و بیشترین ترشح حدود یک ساعت پس از خواب است. ورزش شدید می‌تواند ترشح HGH را تحریک کند. 

HGH کبد را به تولید IGF-1 (عامل رشد شبه‌انسولینی 1) تحریک می‌کند؛ عاملی که رشد عضله، استخوان و دیگر بافت‌ها را برمی‌انگیزد. HGH ناکافی ممکن است کوتولگی ایجاد کند. مقدار بیش از حد HGH با علائمی مانند ضخیم شدن بیش از حد فک و انگشتان، آکرومگالی (بزرگ شدن بخش‌های انتهایی بدن مانند استخوان دست، پا و صورت) ایجاد می‌کند.

• در 1887، پژوهشگر پزشکی لیتوانیایی Oskar Minkowski ارتباط تومور هیپوفیز با آکرومگالی را مشاهده کرد. 
• در 1921، پژوهشگران آمریکایی Herbert Evans و Joseph Long نقش هیپوفیز را در رشد موش صحرایی بررسی کردند. 
• در دهه 1960 درمان کودکان با هورمون رشد گرفته‌شده از اجساد انسان آغاز شد. 
• در 1980، یکی از نخستین کاربردهای مهندسی ژنتیک تولید هورمون رشد با باکتری حاوی ژن انسانی بود.

شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در مقاله: Oskar Minkowski (1858–1931)، Joseph Abraham Long (1879– 1953)، Herbert McLean Evans (1882–1971)

• موضوع قبلی: چسب زخم 1920 – درمان عملی بریدگی‌ها
• موضوع بعدی: راشیتیسم 1922 – کمبود تغذیه‌ای و پاهای پرانتزی