کاوش لابیرنت در 1772 — هزارتوی پیچیده گوش

دیوید بینبریج، کالبدشناس، می‌گوید: «نخستین کسی که راه خود را در این هزارتو یافت، ایتالیایی‌ای به نام آنتونیو اسکارپا بود؛ متکبر، طعنه‌زن، سلطه‌جو، خشن و کینه‌ورز، و درعین‌حال هنرمند، کالبدشناس و نابغه.»

این کالبدشناس ایتالیایی که در 18 سالگی پزشک شد، بعدتر بیش از 50 سال ریاست بخش کالبدشناسی دانشگاه پاویا را داشت. امروزه بیشتر با انتشار 1772 خود شناخته می‌شود که تشریح دقیق ساختار هزارتومانند گوش داخلی را شرح می‌داد. مایع این هزارتوی پیچیده به افتخار او «مایع اسکارپا» نامیده می‌شود.

پس از مرگ، دستیارش جمجمه اسکارپا را جدا کرد و به نمایش گذاشت. جمجمه او هنوز در موزه دانشگاه نمایش داده می‌شود.

گوش سه بخش دارد: بیرونی، میانی و درونی. گوش بیرونی شامل لاله و نرمه گوش است. گوش میانی نیز پر از هواست و پرده گوش، یا tympanum، و سه استخوانچه، یا ossicles، به نام چکشی، سندانی و رکابی را دربر می‌گیرد. گوش داخلی اندام‌های لازم برای تعادل و شنوایی و مجموعه‌ای از لوله‌های استخوانی–غشایی پر از مایع دارد. این هزارتوی استخوانی پیچیده از سه بخش ساخته شده است:

1. حلزون مارپیچ، دارای سلول‌های مویی که با ارتعاش، صدا را به عصب شنوایی منتقل می‌کنند
2. مجاری نیم‌دایره‌ایِ کمک‌کننده به تعادل و 
3. دهلیز که حلزون و مجاری نیم‌دایره را پیوند می‌دهد و ساختارهای دیگری برای تعادل دارد.

دستگاه دهلیزی، مجاری نیم‌دایره‌ای و دهلیز را شامل می‌شود. حرکت مایع سه مجرای نیم‌دایره‌ای هر گوش با حرکت سر متناظر است و سلول‌های مویی آن را به پیام عصبی تبدیل می‌کنند.

اندام‌های اتولیتی دهلیز به تشخیص شتاب حرکت بدن کمک می‌کنند. هنگام حرکت، بلورهای کربنات کلسیم این اندام‌ها شتاب را تشخیص می‌دهند، سلول‌های مویی را حرکت می‌دهند و پیام حسی می‌سازند. در حلزون طبیعی، فرکانس بالا ابتدای مارپیچ را به ارتعاش درمی‌آورد و فرکانس پایین، انتهای دور حلزون را تحریک می‌کند. لابیرنتیت، یعنی التهاب هزارتو، می‌تواند سرگیجه و تهوع ایجاد کند.

توضیح تصویر نوشته: برش گوش داخلی شامل حلزون مارپیچ، مجاری نیم‌دایره و لوله‌های به‌هم‌پیوسته با سه حلقه.

شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در نوشته: Antonio Scarpa (1752–1832)

• موضوع پیشین: مایع مغزی‌نخاعی در 1764 — مایع بی‌رنگ و شفاف
• موضوع بعدی: کالبدشناسی رحم باردار هانتر در 1774