کمتر کارکردن ممکن است بهرهوری را افزایش دهد - گاهی تنبلی خوب است

درک زمان در انسان تقریباً در سالهای 2000 پیش از میلاد شکل گرفت. از آن زمان این پرسش وجود داشته که آیا دنبالکردن زمان برای استفاده پربازده از هر لحظه مؤثر است.
اتلاف وقت امروز در سلامت نیز مشکل بزرگی است. از دید بیمار و پزشک، برای نمونه با افزایش زمان معاینه یا ویزیت رضایت بیشتر میشود، اما در 25 سال اخیر از کاهش زمان گفتوگو شکایت شده است.
بر اساس مطالعهای در سال 1970، پزشک داخلی در آن سالها بهطور متوسط هفتهای 101 بیمار معاینه میکرد. روزانه متوسط 5.6 ساعت برای معاینه صرف میکرد و معاینه هر بیمار متوسط 18.4 دقیقه طول میکشید.
امروزه با درنظرگرفتن سن بیمار، شدت بیماری، گزینههای گسترده درمان و کار اسناد، روزانه متوسط 30-35 بیمار یا بیشتر معاینه میشوند؛ در مقایسه گذشته با امروز، ارقام گذشته ممکن است تجملی به نظر برسند (اینها میانگیناند و در مراکز مختلف فرق میکنند). با کمک پیشرفت فناوری، اگر کارایی زمانبندی و مراقبت درخواستی را بررسی کنیم، میتوان گفت در هر ساعت کار ممکن، بازده در بالاترین سطح است. آیا برای بهرهوری بیشتر، راهی جز افزودن ساعت اضافی وجود دارد؟ Douglas Adam راهنمای کهکشان برای اتواستاپزنها نام کتاب اوست و گمان میکنیم سخنانش درباره شخصیت آن برای پزشکان امروز آشنا باشد. «او گاهی فکر میکرد همه زندگی نوعی رؤیاست و میپرسید آیا از زندگی لذت میبرد یا نه.»
Douglas با این سخنان نیز پیشنهادی مؤثر میدهد: «شاید در سرزمینهای خیالشده و کنجکاویبرانگیز، سرنخ و فرصتی برای افزایش انرژی و بهرهوری پنهان باشد.»
نویسنده استرالیایی Madeleine Dore معتقد است اگر فرد باور دارد وقت زیادی ندارد، باید بررسی کند چه مقدار انرژی برای استفاده مؤثر از زمان صرف میکند و چگونه بهترین بهره را ببرد. Dore ادامه میدهد: «کار درست گذراندن همه وقت با کار نیست، بلکه یادگرفتن استفاده مؤثرتر از انرژی است. فرهنگی داریم که از کمبود توجه خوشش نمیآید؛ آیا راهی برای کاهش این لحظهها و کار بیشتر در زمان کمتر هست؟»
کارکنان سلامت امروز با وجود گرفتارشدن میان کارهای فراوان و طولانیشدن کارهای چنددقیقهای تا ساعتها، برای انجام همه امور تلاش میکنند. این بار کاری به کمخوابی، خستگی، سردرد، تنش و کاهش عملکرد جنسی میانجامد. حل این مسائل بنیادی پیش از همه، از نظر بهرهوری عاقلانهتر به نظر میرسد.

مدیریت زمان یا مدیریت انرژی؟
زودبیدارشدن، کار تا دیروقت و کارکردن آخر هفته روشهای رایج افزایش بازدهاند. اما این کار زیاد، بهویژه بهعلت عقبماندن از زندگی اجتماعی، فرد را راضی نمیکند.
در مطالعهای در 1980 روی دانشجویان پزشکی، آنان به دو گروه تقسیم شدند. گروه نخست باید کار و هدفها را ماهانه و گروه دوم با جزئیات بیشتر روزانه برنامهریزی میکرد. اگرچه انتظار میرفت گروه روزانه وظایف را مؤثرتر انجام دهد، نتیجه این بود که برنامه روزانه انگیزه دانشجویان را مختل میکند.
نویسنده Tim Hardford میگوید حواسپرتیهای اجتنابناپذیر برنامهریزی روزانه را بیاثر میکنند و بهجای چنین فهرستی، بداههعملکردن نتیجه بهتر میدهد.
اگر مدیریت زمان توهمی باشد که اشتباه فهمیدهایم چه؟ اگر راهی برای استفاده مؤثرتر از انرژی داشتیم، میتوانست برای حفظ بهرهوری و گفتوگوی رضایتبخش با بیمار امیدبخشتر باشد.
مدیریت وقفهها
جریان کار روزانه پزشکان بهطور متوسط روزانه 87 بار بهعلت کار دیگری قطع میشود. وقفهها بازده پزشک را کم و ادامه وظیفه را مختل میکنند. مطالعه 2001 نشان داد پزشکان تخصصهای مختلف با میزان متفاوت وقفه روبهرو میشوند و تلاش برای حل آن نیز بازده را پایین میآورد.
در مطالعه، پزشکان اورژانس ساعتی 9.7 بار و پزشکان خانواده ساعتی 3.7 بار دچار وقفه شدند. پزشکان اورژانس بیشتر متوقف میشوند و همزمان چند بیمار را مدیریت میکنند. پزشکان مراقبت اولیه برای انجام کاری برابر با پزشکان اورژانس باید زمان بیشتری صرف کنند. در نتیجه میتوان گفت در محیط کار و راهبردهای آموزش تخصصی مهارت مدیریت رویداد، تفاوتهایی میان این دو گروه وجود دارد.
اگر آموزش مدیریت زمان ارائه شود، باید شامل تقویت مهارت مقابله با برنامهریزی پیچیده و وقفهها باشد
پزشکان باید آماده انعطاف در روز باشند، چون هرگز نمیدانند بیمار بعدی با چه مشکلی میآید، ویزیت بعدی بیماری معمول است یا اورژانس، یا وضعیت اضطراری چه زمانی رخ میدهد.
تقسیم روز به بخشهای کوچک نیز مفید است. پیشرفتن با هدفهای قابلانجام 45 دقیقهای را میتوان به خوردن تکهتکه فیلی بزرگ تشبیه کرد. به این شکل با کمینهکردن اتلاف زمان روزانه، کار بیشتر با انرژی ازدسترفته کمتر انجام میشود.
با توجه به پیچیدگی بیمارستان و مراقبت امروز، زمانگذاشتن پزشک برای مراقبه بهمنظور حفظ انرژی و تمرکز عمیق در سناریوهای دشوار بالینی، فایده آشکار برای موفقیت بالینی دارد. این روشی مؤثر برای مقابله کارآمدتر، خلاقانهتر و درستتر با دشواریهای روزانه است. اختصاص زمان روزانه به ورزش، مراقبه، استراحت و مانند آن برای حفظ انرژی و انگیزه، تنش بار کاری را کاهش و بهرهوری را افزایش میدهد.
تمرکزنداشتن به معنای تنبلی نیست؛ گاهی میتواند مفید باشد
آیا هنگام فکر به چیزی دیگر، فکرنکردن به هیچ چیز یا خواب، ناگهان راهحلی تازه برای مشکل دشوار بالینی به ذهنتان رسیده است؟ تنبلی فقط تعطیلات، لذت یا عادت بد نیست. گاهی تغییر جهت تمرکز یا رهاکردن آن به مغز فرصت تفکر آزاد میدهد. اغراق نیست اگر بگوییم مغز بهاندازه نیاز بدن به ویتامین D، به تنبلی نیاز دارد (ببینید اهمیت خواب کافی برای مغز).
Kreider نویسنده معتقد است، هرچند متناقض به نظر برسد، تنبلی برای تمامکردن کارها ضروری است. Dr. Sirini Pillay از دانشکده پزشکی Harvard میگوید رابطه نامنطقی بهرهوری و تنبلی، شیوه کار مغز ماست و اضافه میکند: «افراد نمیدانند مغز برای تکمیل کار به دورههای توجه به کار و برداشتن توجه از آن نیاز دارد. این گذارها بازده مغز را افزایش میدهند.»

7 پیشنهاد برای استفاده بهتر از زمان
- بدانید زمان تنها متغیری نیست که باید مدیریت کنید.
- فراموش نکنید ذهن و بدن در توان انجام کار محدودیت دارند.
- از عوامل مؤثر مانند اختلال توجه، بیشفعالی، دارو و هورمون آگاه باشید.
- در کار و زندگی خانگی برای استراحت وقت بگذارید.
- ورزش و تغذیه درسترا پیگیری کنید. احساس بهتری خواهید داشت.
- هنگام بررسی برنامهها تنها به امروز و فردا اکتفا نکنید؛ برنامههای دورتر را هم مکرر مرور کنید. هم انگیزه میدهد و هم به استفاده درست از انرژی کمک میکند
- وقتی خستهاید از تغییر برنامه نترسید؛ ادامه فشار بر خستگی فقط شما را خسته نگه میدارد. بدانید هنگام خستگی باید وقفه داد.
منابع
Working Less Can Make You More Productive.
medscape.com - August 01, 2017
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک میکند.





نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر میشود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمیشود.
اولین نظر را شما بنویسید.