کشفی که شاید بتواند به پیشبینی سلولهایی که سرطانی میشوند کمک کند

برای یافتن منشأ سرطان و پیشبینی اینکه کدام سلولها ممکن است سرطانی شوند، فهرستی از سلولهای پستان تهیه شد.
بافت پستان در طول زندگی یک زن بهشدت تغییر میکند؛ به همین دلیل، برای تغییرهای ناگهانی که میتوانند به سرطان منجر شوند، یافتنِ نشانگر زیستی بهویژه دشوار است. دانشیار دکتر Camila dos Santos از آزمایشگاه Cold Spring Harbor (CSHL) و گروهش هزاران نوع سلول طبیعی پستان انسان و موش را شناسایی کردند و فهرستی از سلولهای پستان ساختند. فهرست تازه، بافت سالم پستان را از نو تعریف میکند و به دانشمندان فرصت میدهد منشأ سرطانیشدن یا دیگر تغییرهای بافت پستان را مشخص کنند.
هر سلول پستان ممکن است سرطانی شود. Dos Santos میگوید: "سرطان پستان را از نظر خطر، زمانی درک میکنید که نخست سلولهای طبیعی پستان را بشناسید؛ بنابراین وقتی به درمانهای پیشگیرانه و حتی هدفمند فکر میکنیم، از تبدیل نوعهای درست سلول به سلول سرطانی جلوگیری میکنید."

شکل-1: بافت پستانداران از سلولهای گوناگون تشکیل شده است؛ از جمله سلولهای اپیتلیال (صورتی)، ایمنی (cyan / فیروزهای) و چربی (سیاه) که در این مقطع عرضی بافت پستان موش دیده میشوند.
روش سنتی تهیه فهرست از سلولها، پیگیری چند ژن اختصاصیِ مرتبط با عملکرد سلول است. گروه Dos Santos برای طبقهبندی جامعتر سلولها، به تکنیکی نسبتاً تازه با نام توالییابی RNA تکسلولی (single cell rna sequencing) روی آورد. این گروه در بیش از 15.000 سلول از بافت پستان موش و انسان، فعالیت چند ژن را پیگیری کرد. Samantha Henry، دانشجوی تحصیلات تکمیلی آزمایشگاه Dos Santos در دانشگاه Stony Brook، درباره مطالعه گفت: "در واقع، برای شناسایی بهتر سلولها، برای هر گروه سلولی فهرستی شامل ژنهای بسیار تهیه کردیم."
تنوع سلولی در بافت پستان
یک گروه سلولی معمولاً شامل سلولهای گیرنده استروژن مثبت است. اما گروه dos Santos دریافت این گروه میتواند به چند زیرگروه تقسیم شود که هرکدام ممکن است پاسخ متفاوتی به درمانها بدهند. گروه با تحلیل بافت پستان زنان بدون سرطان و نولیپار (هرگز زایماننکرده)، مجموعهای از سلولهای پستان (hTM) به دست آورد که نماینده خوشههای سلولهای اپیتلیال پستان (EPCAM+)، میلوئیدی (SERPINE1+)، لنفوسیتهای T (CD3E+)، لنفوسیتهای B (MS4A1+)، سلولهای شبهاندوتلیال Claudin 5 (CLDN5) و سلولهای شبهفیبروبلاست (MYLK+) بودند (شکل-2A).

شکل-2: A) نمودار UMAP توزیع خوشههای کل بافت پستان غیرسرطانیِ گرفتهشده از زنان نولیپار (n=5، hTM). B) نمودارهای UMAP نشاندهنده سطح بیان mRNAهای EPCAM، SERPINE1، CD3E، MS4A1، CLDN5 و MYLK در خوشههای hTM.
شکل-3: A) نمودار نقطهای و شاخهبندی دندروگرام که میانگین و درصد ژنهای بیانشده متمایزکننده و طبقهبندیکننده خوشههای تبار سلولهای اپیتلیال (hECها) را نشان میدهند. B) تصویر نقشه انتشار که آرایش مسیر رونویسیِ آگاهشده با Monocle را برای خوشههای hEC نشان میدهد. پیکانها برای پیشنهاد این احتمال نشان داده شدهاند که بخشی از سرنوشت پیشساز دوظرفیتی سلولها (hEC3) به پیشسازهای میواپیتلیال (hEC5) و پیشسازهای لومینالِ برآوردشده (hEC2 و hEC4) منتهی میشود.
گروه Santos با همکاری Adam Siepel، استاد زیستشناسی محاسباتی CSHL، و گروهش نشان داد سلولهای پستان موش و انسان نمایههای ژنتیکی مشابهی دارند و این میتواند توضیح دهد چرا مطالعات موش با انسان ارتباط دارند. Marygrace Throusdell، متخصص علوم محاسباتی در آزمایشگاه Dos Santos، «همیشه خود را در تلاش برای طبقهبندی روشن نوعهای مشخص سلولی مییابیم. گاهی هر ژن را آنجا میبینم و بعد فکر میکنم چیز دیگری ظاهر خواهد شد.» گفت.
در حال حاضر، آزمایشگاه تلاش میکند تغییرهای ژنتیکی طبیعی را از تغییرهای مرتبط با سرطان جدا کند. Dos Santos ابراز امیدواری کرد فهرست نوعهای سلول پستان نشان دهد کدام نوعهای سلولی مطرحاند و پژوهشها را در آینده به سمت گزینههای درمانی هدایت کند.
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک میکند.





نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر میشود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمیشود.
اولین نظر را شما بنویسید.