کتی اوبراین و میراثی که برای دنیای انکولوژی به جا گذاشت

پس از 12 سال زندگی با سرطان پستان متاستاتیک و گذاشتن اثری ماندگار بر خدمات سرطان در آمریکا، کاترین اوبراین، پس از افت سریع وضعیت سلامتش، در 19 ژوئن درگذشت. او 56 سال داشت. اوبراین پس از آنکه در سال 2009 با تشخیص سرطان پستان متاستاتیک روبهرو شد، بهعنوان حامی بیماران، وبلاگنویس، مقالهنویس، گزارشگر و راهنما هم برای بیماران و هم برای پزشکان فعالیت کرد.
سرطانهای متاستاتیکی که نمیخواهند دربارهشان صحبت کنند
او در انجمنهای بیماران اغلب فعالانه ساکت میشد، زیرا سرطان پستان متاستاتیک «شکستناپذیر» داشت؛ و مدافع کسانی بود که با سرطان پستان زندگی میکردند. اوبراین در سال 2018 در وبلاگ لینکدین خود نوشت: «مردم معمولاً برای شنیدن داستانهای ما پیش نمیآیند… بیشترشان خیلی، خیلی دور فرار میکنند.»
اوبراین که به هوش و سخاوت شناخته میشد، دور نگریخت. او با جمع بزرگی از دوستان، همکاران و هواداران، از جمله پزشکان بسیار، در حساب @ihatebreastcanc به 4000 دنبالکننده در توییتر رسید.
توضیح نمایه توییتر اوبراین چنین بود: "I am one of 168,000 people in the US living with metastatic breast cancer. I am ER/PR+ HER2- and currently on my 8th line of treatment." (من یکی از 168.000 نفری هستم که در آمریکا با سرطان پستان متاستاتیک زندگی میکنند. من ER/PR مثبت و HER2 منفی هستم و اکنون خط 8. درمان را دریافت میکنم.)
او در کنار دستاوردهایش در دنیای سرطان، همچنین بیش از همه با برانگیختن بحثی سراسری برای ترغیب مؤسسه ملی سرطان (NCI) به آغاز پروژه شمارش افراد مبتلا به سرطان پستان متاستاتیک در آمریکا در یادها میماند؛ بیمارانی که هرگز بهطور کامل شمارش نشده بودند و شمارشان در آمار مشخص نبود. این بحث درباره رسم رایج به صدا درآوردن زنگهای «پیروزی» در کلینیکهای سرطان بود؛ اقدامی که او را به چهرهای ماندگار در یادها تبدیل کرد.
توییتهای سوگواری برای اوبراین
دهها نفر شوک و اندوه خود را از درگذشت او در شبکههای اجتماعی بیان کردند. دان دیزون از دانشگاه براون و بیمارستان رود آیلند در پراویدنس در توییتی نوشت: «یکی از نخستین صداها در جامعه افراد مبتلا به سرطان پستان متاستاتیک بود که با آنان ارتباط گرفتم. چیزهای زیادی به من آموخت. ویران شدهام.»
مریم لاستبرگ از مرکز سرطان ییل در نیوهیونِ کنتیکت، در توییتی نوشت که اوبراین «میراثی چشمگیر» به جا گذاشته است.
کلی شنهان از کالیفرنیا که با سرطان پستان مرحله 4. زندگی میکند، با اشاره به پروژه شمارش افراد مبتلا به سرطان پستان متاستاتیک، «او بر بسیاری از ما اثر گذاشت. یکی از درخشانترین نویسندگان بود و کارش برای شمارش ما بسیار مهم بود و باید ادامه یابد.» را در توییتی نوشت.
استفانی گراف از مؤسسه سرطان زندگی مادامالعمر در پراویدنسِ رود آیلند، خاطرهای تعریف کرد از زمانی که اوبراین پس از ارائهای در سمپوزیوم سرطان پستان سنآنتونیو، برای گرفتن نظر کارشناسی نزد او آمده بود. «حدود ثانیه 4. پاسخ من گفت: «این را ضبط میکنم» و میکروفونی جلوی صورتم گرفت. دروغ نمیگویم؛ نخستین واکنشم این بود: «این گوی آتشینِ جسارت کیست؟» بعد فکر کردم: «واقعاً از این زن خوشم آمد.» هر دو برداشت درست بودند. پرشور و شگفتانگیز. حمایتگریاش در خاطرهها زنده است.»
اوبراین نخستین بار در سال 2014 طنزی درباره فرهنگ صورتی منتشر کرد: «چرا هر ماه نمیتواند ماه آگاهیبخشی درباره سرطان پستان باشد؟»
هر ماه، ماه همه سرطانهاست
دکتر بورلی زاوالتا درباره مقاله طنز اوبراین علیه فرهنگ تجاریشده آگاهیبخشی، که بیماری متاستاتیک را نادیده میگیرد و سرطان پستان را به یک «رالی سرعت» تبدیل میکند، توییت کرد: «قدرتمند، تاریک و خندهدار».
اوبراین با اشاره به الاغِ مورد بیمهری در داستانهای وینی پو نوشت: «صادقانه بگویم، نیم میلیون نفری که امسال در سراسر جهان بر اثر سرطان پستان متاستاتیک خواهند مرد، بازندههایی شبیه ایور هستند؛ آدمهایی غمگین با نگرشهای ضعیف»؛ این نوشته او بود.
زاوالتا، نویسنده کتاب Braving Chemo که راهنمایی برای بیماران است، قول داد صدای اوبراین را «زنده» نگه دارد.
پگی اورنستین، نویسنده پرفروش نیویورک تایمز و از بهبودیافتگان سرطان پستان، در شبکههای اجتماعی از KOB ستایش کرد؛ امضایی که اوبراین گاهی پای ایمیلهایش برای دوستان میگذاشت. «کاترین اوبراین، نویسندهای عالی، مدافعی سرسخت و مؤثر برای مبتلایان به سرطان پستان متاستاتیک و زنی سرشار از هوش و شوخطبعی، اوایل این ماه درگذشت. چه چیزی بهتر از معرفی او با حساب توییترش: @ihatebreastcanc.» او چنین توییت کرد.
در دنیای متوقفشده با کووید-19، درمان سرطان ادامه دارد
روابط اوبراین نشان میداد که انسانی بسیار اجتماعی است؛ بااینحال، نامرئی بودن و تنهایی زندگی با بیماری متاستاتیک را نیز، بهویژه در همهگیری کووید-19، میشناخت و از توصیف آن نمیترسید. در ماههای پیش از مرگش در دوران همهگیری، عکسها و نوشتههایی توییت میکرد که او را در ایستگاههای خالی قطار در حال انتظار و در واگنهای عمدتاً خالی، در مسیر حومه شیکاگو به دانشگاه نورثوسترن برای شیمیدرمانی نشان میدادند.
دیانا آتای از مرکز جامع سرطان جانسونِ UCLA در لسآنجلس این شیوه حمایتگری و آموزش را تحسین کرد. آتای گفت: «دنیا در قرنطینه بود، اما درمان سرطان ادامه داشت. این نوشتهها را هم دلخراش و هم الهامبخش یافتم».
اوبراین نخستین کسی نبود که درباره بیملاحظگی مراسم زنگ جشن در کلینیکهای سرطان نوشت؛ مراسمی که پایان شیمیدرمانی یا پرتودرمانی بیماران در مراحل اولیه بیماری را اعلام میکند. برای مثال، جان مارشال، مفسر مداسکیپ از دانشگاه جورجتاون در واشینگتن دیسی، در سال 2018 اشاره کرد که این جشنها میتوانند «کسانی را که آنقدر خوششانس نیستند» ــ یعنی بیماران متاستاتیک ــ «منزوی کنند».
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک میکند.





نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر میشود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمیشود.
اولین نظر را شما بنویسید.